Veilig in de kast

“Ik zit in de woonkamer, kijk naar mijn boekenkast en zie boeken staan van lang geleden. Boeken van de Arbeiderspers.

Toen ik vijf jaar was, overleed mijn moeder. Ze had astma. Ik heb geen enkele herinnering aan haar. Ze lag altijd in het ziekenhuis of sanatorium. Die moeder die ik niet heb gekend, mis ik, tot vandaag de dag.

Ik had en heb twee zussen. Toen ik vijf was, waren zij 12 en 15 jaar. Mijn vader werkte als ijzervlechter in Rotterdam. Kwam vrijdags naar huis en ging naar het café. Hij was alcoholist.

De zus van 15 werd van de MULO gehaald om voor ons te zorgen. Een onmogelijke opgave maar ze deed het. De zussen werden ouder en wilden ook graag genieten van hun leven.

Zo kwam het dat ik als kind vaak alleen was, ook s’ avonds. Ik herinner mij niet dat ik het angstig of naar vond.

Ik was vaak laat op straat, te laat. Ik las ook veel, boeken voor volwassenen. Die boeken hadden we door een lidmaatschap van mijn vader bij de Arbeiderspers.

Het leerde me overigens dat het lezen van boeken voor volwassenen als kind niet schadelijk is. Kennelijk neem je niet op, dat waar je nog niet aan toe bent.

In een slaapkamer van het huis was wat we nu noemen een inloopkast. Er brandde licht in de kast. Als het avond was ging ik lezen, zittend op de bodem van de kast met de deur dicht.

Nu denk ik altijd dat ik het veilig vond in de kleine ruimte. De boeken waren ook toen ik al een tiener was een kostbaar bezit.

Mijn vader hertrouwde toen ik vijftien was. Zijn nieuwe vrouw hield van mijn vader, maar niet van ons. Mijn zussen vertrokken, en ik bleef thuis met mijn vader en zijn vrouw.

Op een dag kwam ik uit school, en al mijn boeken waar ik zo van hield waren weggegooid in de vuilniswagen. Te veel stof, boeken.

Mijn verdriet was enorm. Ik besloot weg te lopen van huis.

Het werd avond, niemand zocht mij…ik besloot naar huis terug te gaan. Niemand had mij gemist.

Toen ik achttien jaar was, trouwde ik en vertrok. Jaren later zag ik op rommelmarkten de boeken van de Arbeiderspers. Ik heb ze weer teruggekocht.

Ik kijk naar de boekenkast en zie die boeken van lang geleden…met deze herinnering die u net las.”

Gastblog van Ineke Vonk.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Jeetje Ineke……is mijn reactie die zomaar opkomt. Wat mij bij mij zelf bekent voor komt is het eigen veilig plekje in die kast…..ik woonde bij mijn ouders op een binnenvaart schip en voor ik naar school ging (internaat ) kroop ik vaak in het gootsteenkastje…Deurtje dicht……Ook ik voelde me daar veilig,ver van ruziënde ouders……

    Laat een reactie achter
  2. Hallo Ineke, jammer dat het zo is gegaan, zoals bij velen en jij bent er eentje van.

    Fijn dat jij de boeken weer terug hebt 😉 .

    Laat een reactie achter
  3. Dankjewel voor jullie reactie. Verleden maakt wat je nu bent.
    Ik ben een gelukkig mens. Kan dus ook zie je.
    Jullie ook wens ik.

    Laat een reactie achter
  4. Wat een gemis en verdrietige jeugd en de zin: ‘Niemand zocht mij…. Niemand had mij gemist’, dat raakt me! Geen enkel kind zou in deze situatie mogen zitten!
    Wat een troost moeten die boeken voor jou geweest zijn.
    Ik vind het hartverwarmend en met kippenvel over mijn lijf ben ik zó blij voor je dat jouw boekenkast weer compleet is en dat de mogelijkheid er was om ze terug te kunnen kopen.

    Laat een reactie achter
  5. Mary, dankjewel voor je zorgen en toewijding . Je doet het geweldig.
    Liefs van mij van ineke

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *