Tot de dood ons scheidt?

“Weet je, soms kijk ik naar haar en dan voel ik niks. Niks geen liefde, geen warme gevoelens, nada.

Op andere momenten, als ze bijvoorbeeld bezig is en ik naar haar kijk, denk ik zelfs ‘wat heb ik in jou gezien’…

Ze is veranderd. Niet alleen wat betreft haar persoonlijkheid maar ook wat betreft haar lijf.

Nou ja, dat laatste snap ik wel want, eerlijk is eerlijk, ik ben ook wat gegroeid in de breedte. Daar zit een overeenkomst in, we houden allebei van lekker eten en een goed glas wijn.”

Hij lacht erbij als een boer met kiespijn. Ik blijf hem aankijken, hoef hem niet aan te sporen om verder te gaan. Het zit hem hoog. Peinzend gaat hij verder met zijn verhaal.

“De laatste tijd lig ik er wel eens wakker van. Twintig jaar geleden heb ik een trouwbelofte gedaan, tot de dood ons scheidt…Maar wil ik zo wel verder met haar, tot de dood?

De kinderen, over hen hoef ik me geen zorgen te maken. Die gaan straks toch hun eigen weg. Het vreemde is, vroeger was ik helemaal niet zo’n piekeraar, stond ik bij weinig zaken stil, maar nu is het anders.

Ik hoor ook steeds meer van mensen dat ze gaan scheiden. Bij mij in de straat, een kerel van mijn leeftijd, loopt ineens gearmd met een knappe vrouw die echt niet de zijne is.

En dan denk ik: zit ik misschien te veel vast in een stramien? Is alles te gewoon en daardoor niet bijzonder? Waardeer ik wel wat ik heb? Weet ik wel wat er in haar omgaat? Zijn we teveel ons eigen gang gegaan? Of heb ik het toch niet zo goed met haar als zou moeten?”

Hij staart door het keukenraam naar buiten. Ik schenk een nieuwe kop koffie in.

“Menno,” begin ik dan, “Weet Belinda hoe jij over jullie samen denkt? Weet zij over jouw twijfels?”

Er valt een lange stilte.

“Nee,” zegt hij, “dit speelt zich allemaal in mijn hoofd af. Maar ik bedenk me nu dat ik eerst met haar ga praten. Het is best lang geleden dat wij hebben gepraat over ons, over onze dromen en toekomst.

Stel je voor dat zij net zo over mij denkt als ik over haar…”

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Praten is heel belangrijkste in een huwelijk , als praten steeds weer uitdraait op het idee ” had ik maar niets gezegd” is de liefde op sterven na dood!!!
    Men moet proberen om over twijfels te praten, en soms denk je heel anders over die hete hangijzers in je hoofd,na een goed gesprek maar soms brengt praten aan het licht , of liever gezegd er niet kunnen over praten dat de tijd voorbij is en niet meer terug kan gedraaid worden…praten konden we er maar altijd alles mee oplossen maar soms helpt zelfs praten niet meer….ook al wil je het zo graag , het ketst telkens weer op een muur van onbegrip af!!!!

    Laat een reactie achter
  2. Mooi en herkenbaar (soms) En ja je moet aan de praat blijven. En die buurman met die mooie nieuwe vriendin, loopt na een tijdje tegen dezelfde dingen aan. Dan herhaalt zich de geschiedenis.
    Praat alsjeblieft.

    Laat een reactie achter
  3. Lijkt me een naar gevoel waarmee je rondloopt.
    Vertellen hoeft niet te betekenen eind van je huwelijk.
    Praten erover…logisch ja.

    Laat een reactie achter
  4. Ga a.u.b praten en die andere vrouw word net zo, geniet van het leven samen

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *