Taboes zijn er om doorbroken te worden

Dag Thomas, waar vecht jij voor?

Ik vecht voor een aantal dingen, en het belangrijkste daarbij vind ik zelf om taboes te doorbreken en dingen bespreekbaar te maken. Dit begon al in mijn jeugd toen ik ontdekte dat ik homoseksueel was, en opgroeide in het christelijke Ede.

Toen ik dit na een lange, moeilijke periode eenmaal had geaccepteerd en niet de meest gemakkelijke coming out had jegens mijn ouders en omgeving, wilde ik mij graag inzetten om het voor andere homoseksuele jongeren gemakkelijker te maken.

Ik werd daarom voorzitter van een Homojongerenorganisatie (Dito!) in Nijmegen en ging voorlichting geven bij het COC Nijmegen. Ik ging mijn verhaal delen op middelbare scholen om op die manier jongeren bewust te maken wat het scheldwoord “homo” met andere jongeren doet die nog in de kast zitten.

Dit deed ik allemaal naast mijn studie, waarbij ik steeds meer hinder ondervond van mijn psychische klachten. Ongeveer 1,5 jaar terug heb ik daarom voor de tweede keer besloten om hiervoor naar de huisarts te stappen en is intensieve therapie begonnen. Helaas is dit nog niet voldoende aangeslagen en ga ik binnenkort in deeltijd behandeling bij Pro Persona in Lunteren.

Ook hier ben ik heel open over omdat ik ook het taboe rondom therapie en psychische problemen wil doorbreken. Op mijn site blog ik hier veelvuldig over en zo hoop ik dat het voor anderen soms ook een stukje makkelijker wordt om hierover te praten, of hier meer over te delen. Al vind ik het ook al mooi als 1 iemand iets heeft aan alles wat ik deel, en zich minder eenzaam voelt.

Het is soms nog een erg onzichtbaar probleem. En net zoals ik het gevoel had dat ik de enige homoseksuele jongere was in Ede, hebben veel mensen met psychische problemen dat eenzame gevoel ook, omdat je er weinig mensen over hoort.

Er zijn 1,1 miljoen Nederlanders die echter antidepressiva slikken en de wachtlijsten voor therapie zijn nog nooit zo groot geweest. Juist daarom wordt het tijd dat er over depressies wordt gepraat, en dit begint bij mijzelf.

Dit geldt ook voor een nieuwe uitdaging waarvoor ik momenteel bezig ben, het doorbreken van het taboe rondom homoseksualiteit in de sport.

Hoe komt het dat jij je daarvoor inzet?

Toen ik ontdekte dat ik homoseksueel ben, had ik daar heel erg veel moeite mee. Ik hoorde mijn vrienden op school alleen maar over meisjes, en ik hoorde ook negatieve uitlatingen van mijn vader over een homostel. Ik durfde het niemand te vertellen. Ik vond mijn middelbare schooltijd daarom een stuk minder leuk dan zou hebben gemoeten.

Het duurde erg lang voordat ik het zelf kon accepteren en nog langer voordat mijn ouders dit konden. Ik wilde dit bij andere jongeren zien te voorkomen en daarvoor ben ik hierover gaan praten op scholen en heb ik Nijmegen beleid ontwikkelt om het voor jongeren gemakkelijker te maken om zichzelf te zijn.

Of je nou homo, hetero, bi of transgender bent: we maken allemaal een zelfde puberale fase door met onzekerheden. Als je dan ook nog merkt dat je anders bent, dan is deze fase nog moeilijker. Gelukkig is dit nu op steeds meer scholen ingebed. Al denk ik dat er op veel andere scholen nog veel moet gebeuren op dit gebied. Dit geldt denk ik nog meer voor de sportwereld.

Toen ik werd gediagnosticeerd met een dysthyme stoornis (chronische vorm van depressie) en met meerdere klachten uit persoonlijkheidsstoornissen, met de diagnose NAO (niet anders omschreven) spookten de grootste waanideeën door mijn hoofd. ik dacht dat ik een toekomst wel kon vergeten en dat iedereen mij gek zou vinden.

Ik merk nu echter dat door mijn openheid hierover en doordat ik mijn grenzen aan durf te geven en mezelf kwetsbaar durf op te stellen, dat er ook een dialoog kan ontstaan en dat ik daarmee ook respect kan afdwingen.

Pasgeleden heb ik een mail naar al mijn collega’s op het werk gestuurd met mijn verhaal. Daardoor houdt iedereen een stuk meer rekening met mij en hoef ik mij ook niet beter voor te doen. Dat is een echte aanrader als je hier eenmaal klaar voor bent, want dat geldt ook voor je homoseksualiteit; je moet het pas vertellen als je er echt klaar voor bent.

Toch zijn er ook veel mensen geweest die mij hebben gewaarschuwd. Volgens hen kon ik maar beter niet mijn verhaal delen want het zou mijn toekomst schaden. Zelf denk ik echter dat openheid altijd goed is.

Als je een groep mensen ziet staan kan je ervoor kiezen als homoseksueel stel om elkaars handen los te laten of niet te zoenen. Ik geloof juist in de kracht om het dan wel te doen, en dat zichtbaarheid goed is. “De angst voor de toekomst is misschien gegrond, maar wat is er mooier om die angst los te laten en juist op dat moment te doen wat je wilt en wat goed voor jou voelt”.

Is het nog steeds een taboe om als jongere in de sportwereld te laten weten dat je homoseksueel bent?

Weet je, 1 op 10 mensen is niet heteroseksueel. In Ede zat ik op een tafeltennisvereniging met 200 leden en ik was de enige openlijke homoseksueel. Als we kijken naar het profvoetbal dan zijn er 18 profclubs met ieder meer dan 20 spelers, maar geen enkele speler is openlijk homoseksueel. De voorbeelden van homoseksuelen die uit de kast zijn gekomen, zijn vooral sporters die dit pas na hun carrière hebben gedaan.

Langs en op het veld worden de scheldwoorden “homo” en “mietje” nog vaak gescandeerd. Jongeren durven hier niet tegenin te gaan, bang voor het pestgedrag. Om nog maar te zwijgen over de vooroordelen in de kleedkamer. Er is geen beleid op gericht en vaak doen trainers hier niets tegen, als ze al niet gewoon mee schelden.

Volgens mij is het zo dat sport kan verbroederen en dat iedereen het beste presteert als hij of zij zichzelf kan zijn. Maar uit onderzoek blijkt dat homoseksuele mannelijke jongeren vaak stoppen met teamsporten, terwijl lesbische vrouwen wel vaak doorgaan maar ook daar kan het nog een probleem vormen.

Dus er wordt niet alleen over gezwegen, maar soms stoppen jongeren zelfs helemaal met hun hobby, bang om niet geaccepteerd te worden. Ze hebben ook geen rolmodellen waaraan ze een voorbeeld kunnen nemen.

In wat voor opzicht ben je bezig om dit taboe te doorbreken?

Ik ben vrijwilliger bij de John Blankenstein Foundation, vernoemd naar een homoseksuele scheidsrechter die vooral actief was in de jaren ’90. We proberen sportbonden en sportclubs door middel van workshops en trainingen iets bij te brengen over een veilig sportklimaat voor iedereen binnen de club, en dan specifiek gericht op LHBT (lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender) sporters.

Door middel van het langsgaan bij bestuurders en clubs en door de dialoog aan te gaan met hen over wat ze kunnen doen, en wat ze vooral niet moeten doen, hopen we dit klimaat te kunnen verbeteren.

Want zou het niet mooi zijn als over 20 jaar het geen flikker uitmaakt of je nou homo, hetero, lesbisch, biseksueel, transgender of van een andere afkomst bent? We willen allemaal die leuke sport beoefenen en meer is eigenlijk ook niet van belang. Dat probeer ik als vrijwilliger van deze organisatie dan ook te bewerkstelligen.

In het nieuwe jaar komt er trouwens een boek uit over dit thema. Aan dat boek heb ik een bijdrage geleverd. Ik zal daar ook regelmatig over bloggen. Nog een nieuwtje: rond kerst zal hierover een site onthult worden.

Dank Thomas Pruijsen, @ThomasPruijsen voor dit gesprek.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. mooi verhaal van mijn plaatsgenoot en dapper dat die het zo doet, hier in ede nog veel vooroordelen

    Laat een reactie achter
  2. ja, dit taboe mag zeker doorbroken worden maar er zijn nog genoeg taboes waarbij grote vraagtekens geplaatst moeten worden, denk bijvoorbeeld aan pedofilie…mag een pedofiele leraar les geven op een basisschool? Een kleptomaan werken in een supermarkt, dat ligt al wat minder gevoelig. verslaafd zijn aan pornosites…hmmm niet hardop zeggen, verslaafd aan drank kan weer wel.. Vreemd gaan is bezig zich te ver-ontaboeseren (is geen woord, weet ik!)
    Kortom, er zijn nog genoeg zaken waar we nog aan moeten sleutelen, hetgeen niet weg neemt dat ik Thomas verhaal met respect en instemming heb gelezen. Sterkte met je strijd Thomas!

    Laat een reactie achter
    • Ben ik met je eens. Maar het uit het taboe halen betekent dat er over gesproken kan worden, ik hoop dat dat ooit ook kan over pedofilie, kleptomanie, pornoverslaving of vreemd gaan. Ik kan me alleen niet overal voor inzetten. Daarom blijf ik bij: taboes zijn er om doorbroken te worden. Er over kunnen praten is van belang, dat wil niet zeggen dat we het allemaal toe moeten staan.

      Laat een reactie achter
      • daarin heb je absoluut gelijk! nogmaals succes met je missie Thomas!

        Laat een reactie achter
  3. Thomas,Jij hebt het al ver gebracht door eigen kracht.Het is niet makkelijk als je een normaal leven wil leiden zoals iedereen, dat ze je dan in een hokje willen stoppen.Waar ik moeite mee heb, is dat er mensen zijn die het in 1 noemer bij het rijtje scharen van pedofilie,verslaafden enz. Alsof het een ziekte is.Daar kan ik me boos om maken.Zoals jij jezelf inzet voor vrijheid en openheid heb ik veel bewondering voor.We zijn allemaal mensen en we houden van iemand en maakt niet uit homo, hetero,bi, transg.Ik denk nog steeds als je verliefd mag worden dan maakt het niet uit of dat een man of een vrouw is.Die vrijheid moeten we gewoon hebben !

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *