Stoppen met een vinger wijzen

“De afgelopen periode heb ik veel casuïstiek onder ogen gekregen waarbij ouders niet met elkaar kunnen of willen communiceren tijdens of na een scheiding.

Gelukkig zitten er meer dan voldoende zaken tussen waar het goed verloopt. Dit blijf ik benoemen.

Binnen de complexere situaties wordt met diep graven en hard werken uiteindelijk toch vaak doorgepakt omwille van de kinderen. In een deel van de zaken moeten helaas forse knopen doorgehakt worden, waarbij er veelal enkel en alleen verliezers zijn.

Ik vraag mezelf de laatste tijd meer dan voorheen af waarom het lijkt alsof mensen vaker tegenover elkaar komen te staan. In alle lagen van de bevolking en op verschillende vlakken zoals werk, relaties, social media en anderszins.

Vanwege soms hele kleine of simpele dingen. Wellicht was dit vroeger ook al zo, maar lijkt het toegenomen te zijn door ons individualisme, de digitalisering en mogelijk een sterkere bewijsdrang. Onze hang naar erkend en gezien worden. Is dat dan wat maakt dat we vaker lijken te vergeten dat een verhaal meer dan één waarheid heeft?

En om respectvol met elkaar te blijven communiceren? Naar elkaar te blijven luisteren? Elkaar te laten uitspreken? Niet direct in de verdediging te schieten? Of steeds oud zeer op tafel te gooien en hierin te blijven hangen? Door anderen te willen veranderen?

Wat verwachten wij van een ander rondom dat stukje binnenin onszelf waarmee we eigenlijk zelf aan de slag zouden moeten? Kunnen en willen we een ander wel vergeven en samen tot een oplossing komen?

Op social media zie ik volwassen mensen verhalen met elkaar delen. Vanuit, in eerste instantie, een gezamenlijk doel en om te verbinden. Maar ook zie ik gaandeweg iets ontstaan dat lijkt op het elkaar trachten te overtuigen van een eigen visie die beter zou zijn dan die van de ander.

Waarbij vervolgens talloze meningen van anderen volgen op een verhaal dat iemand wilde delen. Waarbij dat verhaal de waarheid is van deze persoon. En vergeten lijkt te worden dat ieder z’n eigen waarheid heeft. Om respectvol met elkaar om te blijven gaan en een benadering te kiezen vanuit positiviteit in plaats van negativiteit.

Willen we de kant van een ander niet meer zien, of voelen we ons dusdanig gekrenkt dat dit doorsijpelt in alles wat we doen en in hoe we op anderen reageren? Verhalen en waarheden zullen nooit helemaal kunnen samenkomen, maar wat wel kan is wederzijds begrip en acceptatie in stand houden.

Mijns inziens mag er een maatschappelijke verandering teweeg worden gebracht. Wellicht te ideaal uiteen gezet in deze, maar toch houd ik mij eraan vast. Een nieuwe maatschappelijke ideaal is nodig. Een maatschappij waarbij het wellicht niet meer gebruikelijk is dat men jaren bij dezelfde partner blijft, maar wel een maatschappij waarin wij onze kinderen leren hoe zij relaties kunnen vormgeven.

Door hen een voorbeeld te bieden hoe het ook kan. Door positieve campagnes uit te dragen vanuit de overheid, via de media en de sector. Door onze kinderen inzicht te bieden in hoe zij in het leven kunnen staan. Hoe zij behandeld willen worden en daarom andere mensen ook zo willen behandelen.

Door hen uitleg te geven over de betekenis van verschillende soorten relaties. En hoe deze in stand te houden. Ja soms met hard werken. Of deze te beëindigen maar dit op een respectvolle manier te doen. Door te leren om erkenning bij jezelf te kunnen vinden zonder daarin door te slaan richting egoïsme.

Door congruent te leren handelen in lijn met uitgebrachte woorden. Door te blijven luisteren naar anderen. Door te leren dat er meerdere waarheden kunnen zijn. Door frustraties te leren uiten vanuit een ik gevoel in plaats van de jij taal. Door in te zien dat je soms enkel en alleen controle hebt op je eigen aandeel aan verandering. En door te leren stoppen met een vinger wijzen.

Ik geloof er in dat dit kan. En dat wij de kinderen van nu via ons gedrag offline en online kunnen laten zien hoe het beter kan!”

Gastblog van Marieke Lips, @LipsMarieke. Kijk voor meer informatie op kidsinbetween.nl en kindbehartiger.nl . Marieke is auteur van het boek Bekrast.

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Verander de wereld begint bij ons zelf.
    Nou dat klinkt de meesten heel gek in hun oren. We roepen allemaal zo hard dat we verandering willen maar weinigen zijn bereidt om in te zien dat we eerst zelf zullen moeten veranderen. Zo zeggen we ook vaak eerst zien dan geloven, zo is dat ons geleerd. Maar in dit universum werkt dat niet zo, we creeren onze realiteit met onze geloofsovertuigingen en intenties. Dus het is eerst geloven en Dan gaan we het zien.
    Net als ons spiegelbeeld, die reflectie ga je ook niet handmatig aaan passen toch? Nee eerst zelf veranderen en Dan verandert je reflectie verplicht mee. Zo werkt dat ook met de reflectie van ons in onze waarneming.
    Dan is er nog het fenomeen dat wat we zien in ons spiegelbeeld, we denken dat wij dat zelf zijn. Maar is dat wel zo? Is het niet zo dat dat ons ego is,onze geerfde geloofsovertuigingen die we ervaren vanuit onze omgeving. Denk aan schoolsystemen, ouders, etc etc hebben geerfde?
    We voelen ons zo snel aangeallen als een ander een mening heeft over wat we plaatsen lees wat we geloven.
    I’d we beleven allem onze realiteit op onze eigen manier. Dat het te maken met ervaringeervaringen uit ons verleden.
    We zijn met 7 of 8 miljard mensen en beleven de realiteit om ons heen op 8 miljard verschillende manieren in een maatschapij die van alle kant en gemanipuleerd wordt. Het is dus kansloos om een oordeel te hebben over hoe een ander zijn realiteit be leeft. De mensheid staat nog in zijn kinderschoenen wat betreft de geestelijke ontwikkeling van zich zelf. Loslaten is een groot probleem omdat ons geleerd is om vast te houden aan iets wat “comfortabel” voelt.
    We lopen alkem ons pad om hier te mogen ervaren en het meest kansloze wat we doen is oordelen over hoe een ander zijn pad bewandelt.
    Liefde en angst komen uit dezelfde energie, het zijn alleen 2 verschillende frequenties.
    Change frequency change reality, dat is waar we ons op zouden moeten focussen.
    Maar ja het ego he, daar geloven we zo graag in.
    Mooie blog Marieke missch gaan we het ooit nog eens begrijpen. #WarmHart
    Cheers Mary

    Laat een reactie achter
  2. Helemaal mee eens! Mooi gezegd en uiteen gezet. Ik kom zelf uit het basisonderwijs. Daar zou ook veel meer ruimte mogen zijn om sociaal te ontwikkelen. Helaas ligt de nadruk vaak alleen op presteren, waardoor er weinig tijd over blijft om coöperatief bezig te zijn, te leren van en met elkaar en meningsverschillen bespreekbaar te maken. Ik ben een groot voorstander van meer tijd en aandacht voor sociale vaardigheden en het versterken van het zelfvertrouwen van ALLE kinderen.

    Laat een reactie achter
  3. Het draait inderdaad om de behoefte van elk mens, gezien, begrepen en gehoord te worden. Zo komen we met elkaar in verbinding. Elke verandering begint bij jezelf en dit kan zich uiten in hele kleine dingen. Regelmatig hoor ik cliënten, in mijn praktijk van de scheidingsbegeleider, zeggen wat er allemaal niet kan. Dit hoor ik ook van vrienden en vriendinnen. Wat kan er dan wel? Welke mogelijkheden zijn er, wat kun je er zelf aan veranderen. En dan ontstaat er snel een positief gesprek. Er is een leraar in Engeland, die elke morgen zijn leerlingen persoonlijk begroet in de klas, ze aankijkt en iets positiefs over deze leerling zegt. De resultaten zijn verbluffend en het “kost” hem 10 minuten van zijn dag en het levert hem uren plezier en gemotiveerde leerlingen op. Doe wat bij je past en wat je kan. Probeer gewoon eens 1 dag het woordje “maar” te vermijden. Zeg bijvoorbeeld tegen je kind: ik houd van je en ik vind het fijn dat je straks weer naar school mag. Klinkt dit anders dan: ik houd van je, maar je moet zo wel naar school. Zeg het eens hardop en ervaar het verschil. Kleine veranderingen met een groot effect. Hartelijke groet, Anneke de Groot

    Laat een reactie achter
  4. Inderdaad, je hebt niet te wijzen naar de andere partner na een scheiding….eens was dat de man of vrouw waar je veel van hield, waar je mee ging trouwen of samenwonen en kindjes mee kreeg…….
    Denk daar eens aan, als je die persoon zwart wilt maken.

    Zo zou het moeten zijn, maar soms is die partner niet eerlijk geweest, of heeft een persoonlijkheid die dominant is, narcistisch en/of zelfs gewelddadig, en dan vind ik het wel je plicht om je kinderen daar tegen te beschermen.

    Laat een reactie achter
  5. Mooi geschreven… In een relatie ontwikkelen mensen vaak een alter ego. Na een scheiding morgen ze zelf op nieuw ontdekt worden. Of Terug Naar de oude ik. Dat vergt veel Veranderen. Maar betekend ook loslaten. In deze maatschappij is het moeilijk om jezelf te vinden met zo ontzettend veel invloeden van buitenaf en zgn “opgelegde” meningen.
    Het is van belang om in de relatie al je partner in zijn/haar waarde te laten. Accepteren wat hij /zij is. Zo laat je ook aan je kinderen zien dat je mag zijn wie je bent. Zo leren ze vertrouwen op zichzelf en op de twee verschillende volwassenen om hen heen. Als je dan na een scheiding nog steeds die persoon blijft. Win je al veel… Maar ja, nogmaals… Dat is erg moeilijk. Een uitdaging voor eenieder. Ik lees in je blog de mogelijke oorzaken van dit probleem…. Het is echte nog zoveel meer… Een erg complexe materie… Zoek het geluk bij jezelf, dat is moeilijk voor velen

    Laat een reactie achter
    • Hmmm, ik had even de spellingcheck eroverheen moeten halen zie ik….

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *