Stel je niet zo aan

Als ik die morgen voor een eerste keer voor de spiegel sta, slaat mijn hart over. Ik zie iets wat ik niet wil zien. Gefascineerd staar ik naar dé plek.

Ik voel een vloek naar boven komen maar slik die weg. Hoe ga ik dit oplossen? Wacht, misschien trekt het zo weg?

Een uur later sta ik weer voor de spiegel. Nee! Het zit er nog.

En tot mijn schrik zie ik dat het er niet 1 is maar wel 3. Ja, het zijn nu 3 plekjes. Ik staar naar mijn spiegelbeeld, haal diep adem en doe wat ik moet doen. Als ik wat later mijn oogmake-up aanbreng, overweeg ik of ik met een donker potlood van de plekjes moedervlekken zal maken.

Een beproefde techniek die ik vroeger wel eens gebruikte om puistjes te camoufleren. Maar dat gaat nu echt niet. Ik slik mijn boosheid weg en markeer in gedachten deze dag als dé dag dat ik mijn grens moet overschrijden. Mijn schaamte moet overwinnen.

Stel je niet zo aan, zeg ik hardop tegen mijn spiegelbeeld. Ik kan me niet verbergen, mág dat ook niet van mezelf. Ik heb voor hetere vuren gestaan, houd ik me voor.

Een dikke 5 jaar geleden kwam ik met vreemde vlekjes en pijnklachten in gewrichten bij de reumatoloog terecht. Reumatische psoriasis was het vonnis. Ik weet nog dat ik tegen de man zei: ‘Oké, dat is zwaar balen, zo lang ze maar op mijn lichaam zitten en niet op mijn gezicht! Want dat zou ik écht heel erg vinden.’

Diverse medicijnen heb ik geslikt en gespoten om de reumatische ontstekingen tegen te gaan, verschillende crèmes en zalven heb ik gesmeerd op de rode plekken. Met de medicijnen ben ik uit zelfbehoud gestopt, ik werd te ziek van de bijwerkingen, herkende mezelf niet meer.

De psoriasis was en is bij vlagen zeer actief, vooral op mijn benen, handen en armen. Toen de vlekjes op mijn handen zaten, vond ik dat erg. Erger dan de vlekjes op lichaamsdelen die grotendeels bedekt waren.

Handen zijn tenslotte altijd zichtbaar. Maar goed, op een gegeven moment wist ik niet beter dan dat ze daar zaten. Ze hoorden bij mij, net als mijn sproeten en moedervlekken.

En nu hebben de vlekjes mijn gezicht bereikt…en moet ik mijn grens verleggen. Niet aanstellen, gewoon blijven doen. Hoewel ik het erg vind dat ze nu zo zichtbaar zijn, heb ik mijn schaamte overwonnen.

Ik ga gewoon naar buiten, doe boodschappen, praat met mensen. Kortom; ik gedraag mij zoals ik altijd doe. Ik heb mezelf streng toegesproken, ik mag het niet erg vinden dat ik nu die vlekjes op mijn gezicht heb. Ik mag mijn schaamte niet laten overheersen.

Er zijn tenslotte zo veel ergere dingen, en als het goed is trekken ook deze vlekjes wel weer een keer weg. Dat ik iets vaker dan normaal in de spiegel kijk, dat mag van mezelf. Maar ik mag mij er onder geen beding iets van aantrekken.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

14 Reacties

  1. Je hoeft je daar niet voor te schamen Mary, erg genoeg als je die plekjes krijgt maar vooral op je gezicht.Begrijp dat je in de spiegel kijkt en schrikt.Camoufleren kan ook maar beter ze niet te hebben.Medicijnen is ook niet alles.Mijn vriendin Ria moet morgen naar huisarts voor doorverwijzing huidarts maar zij heeft huidkanker gehad en moet nu 2 slechte plekken ook in haar gezicht laten weghalen.Omdat zij een basilioom heeft gehad en toen bestraling gehad heeft.Maar het is gewoon uit voorzorg omdat het open blijft en dat mag niet.Maar ik vind in het gezicht ook lastiger en minder mooi als op je lichaam.In de zomer werk ik ook met camoufleerstift voor donkere plekken.Het kan geen kwaad maar als vlekjes opengaan moet je toch naar de dokter gaan en schamen hoeft nooit hoor Mary!

    Laat een reactie achter
  2. Misschien ten overvloede deze tip.
    Is er iets met voeding te bereiken?

    Laat een reactie achter
  3. Ik geloof Mary dat ik dat stadium voorbij ben. Ik heb zoveel waarvan je zegt…tsss..moet je dat zien.
    Mijn orthopedische schoenen vooral in de zomer hoge lompe schoenen dragen. Mijn scootmobiel . Heb ik echt erg gevonden. Door mijn dunne huid van de prednison heb ik bij de minste of geringste aanraking bloeduitstorting. Van de week voor het eerst in mijn hals, werd er mee wakker.
    Even zocht ik een trui die hoog sloot. Toen dacht ik doei hoor. Ik had ook direct reacties. Wat heb jij nu gedaan….

    Maar…ik snap jou wel. Weer een beetje erger…Het went geloof ik en ons gezond verstand help ook.
    Sterkte lief…

    Laat een reactie achter
    • Dankje Ineke,

      Vandaar ook dat ik het kan relativeren en me niet aan wil stellen, er zijn ergere dingen, ergere aandoeningen en ziektes.
      Knap dat jij dat stadium voorbij bent, moet ook wel anders blijf je nergens. Goed van je!

      Laat een reactie achter
  4. Lieve Mary, ik begrijp het helemaal, maar je innerlijke schoonheid overschaduwd elke uiterlijke imperfectie, je bent een lief en mooi mens, dat wilde ik je even zeggen ♥

    Laat een reactie achter
    • Heel erg lief Tonny. Maar innerlijke schoonheid valt niet gelijk op 😉
      Maar ik weet, er zijn ergere dingen. En daardoor kan ik er mee omgaan.

      Laat een reactie achter
  5. Lieve Mary, ik kan me heel goed voorstellen hoe erg je het vindt, die vlekjes zichtbaar in je gezicht.
    Je stelt je niet aan en je mag het natuurlijk erg vinden, je mag er over klagen en je mag het je aantrekken. Het mag allemaal want het is jouw gezicht.
    Ik ben blij dat je zegt dat jij je schaamte hebt overwonnen want ik denk namelijk dat dát ook het geval is. Je brengt het naar buiten door het te delen wat ik Keigoed vind.
    Ben niet te hard voor jezelf door je te verschuilen achter ‘er zijn ergere dingen’.
    Ergere dingen bestaan altijd maar dit is erg voor jou en dat telt.
    Je bent een mooi en lief mens.
    Compliment voor hoe jij positief in het leven staat en nog even een compliment voor de foto van Kitty van Gemert.
    Liefs Hiltje

    Laat een reactie achter
    • Lief Hiltje! Maar zo zit ik wel in elkaar, er zijn ergere dingen. Wat zeur ik dan? Wat heb ik te zeuren? Dus, accepteren en gewoon doorgaan

      Laat een reactie achter
  6. Lieve Mary,
    Is niet leuk, maar schamen nee! Ik onder de blauwe plekken (ongeneeslijke kanker) wil ook niet klagen ben er nog…
    Dus lieve Mary ga door en vergeet je plekjes

    Laat een reactie achter
    • Och Thea, dat wist ik niet van jou. Schrik er van…Dat zet je leven op zijn kop. Vreselijk

      Laat een reactie achter
      • Zet zeker je leven op zijn kop! En dan niet te spreken over altijd die moeheid, (schoon) familie waar je niet tegen mag klagen vrienden die je nooit meer ziet . En oncoloog zegd juist er veel over praten

        Laat een reactie achter
  7. Ja het kan altijd erger maar ook in dit geval heeft vergelijken met anderen geen zin. Ieder heeft zijn pad en uitdagingen. Sterkte met je proces:)

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *