Soms moet je het verleden laten voor wat het was

‘Hoe schrijf je op dat je moeder voor je eigen neus haar polsen doorsnijdt? Of, dat de grote flessen sherry van 5 liter uit gewoonte thuis al onder de tafel stonden? Of dat je als ukkie getuige bent van vechtpartijen waarbij er messen werden getrokken?

Of dat mijn vader bij thuiskomst als eerste zijn kinderen aframmelde met een riem? Of dat je met je moeder mee moest naar het café en anderen hun gang konden gaan met mij?

Ik was vier Mary! Dit soort dingen krijg ik niet uit mijn hoofd maar ook niet goed op papier. Fijn dat jij mijn verhaal wilt schrijven. Ik zal vast niet de enige zijn’…

Omdat de ouders van André alcoholist waren en altijd ruzie hadden, werd hij op vier jarige leeftijd samen met zijn broertje en zusje ‘opgeruimd’.

De drie jonge kinderen werden als weesjes in een klooster geplaatst. Daar stond geloof hoog in het vaandel. Om dat te bereiken werd het geloof erin geslagen.

Tot zijn achttiende verbleef André samen met zijn broertje en zusje in diverse tehuizen.

Al die jaren heeft hij moeten vechten om een plekje te veroveren. In het laatste tehuis waar André verbleef, werd hij van zijn broertje en zusje gescheiden. Zijn enige houvast werd van hem afgenomen.

‘Het was de hel en ik werd daar totaal onhandelbaar.’

Drie plaatsingen in pleeggezinnen volgden. Hij was en bleef een weeskind en werd ook zo behandeld: liefdeloos, gebruikt en aan zijn lot overgelaten.

Op zijn achttiende heeft André contact gezocht met zijn ouders. Voor die tijd hebben zij nooit naar hem en zijn broertje en zusje omgekeken. Zijn bezoek aan zijn ouders was eenmalig. Hij zat vol vragen maar kreeg geen antwoorden.

Na zijn achttiende besloot André een eigen leven op te bouwen. Hij vond zijn broertje terug en haalde hem naar zijn nieuwe woonplaats. Hij vond een baan, kreeg een relatie en werd vader.

Eindelijk kreeg zijn leven betekenis. Eindelijk ontdekte hij wat liefde was en werd er van hem gehouden.

Totdat hij te horen kreeg dat hij niet de vader was van zijn dochter maar dat zijn broer dat was. Dat was een ongelooflijke klap voor hem. Toch bleef hij bij zijn vrouw en kinderen totdat de dochter 21 werd. Toen kon hij de pijn niet meer aan. ‘Ik kon de schone schijn niet langer ophouden.’

Hij verdronk zijn verdriet en sloopte zichzelf.

Een zwaar ongeval, waarbij hij zijn nekwervel brak en waardoor nu andere wervels inzakken en drukken op de zenuwen, maakte dat hij niet meer kon werken en tot op de dag van vandaag leeft met helse pijnen.

Door financiële problemen, ‘ik maakte er een zooitje van want ik gaf niets meer om het leven’, raakte André dakloos. Op dit moment is hij hard bezig om zijn schulden weg te werken.

De drank heeft hij laten staan. Hij hoopt over een tijd ‘iets te kunnen opbouwen en een eigen stekje te hebben.’ Het verleden kan hij niet vergeten. Maar, zegt hij ‘soms moet je het verleden laten voor wat het was.’

‘Ik heb als kind altijd moeten vechten voor mijn plekje in het leven. De ene keer ging het goed, soms ging het fout, maar ik kan en wil niet opgeven ook al ben ik ziek en heb ik geen medische keuzes meer’.

Bedankt André, @Benadeelt.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. God almachtig wat een leven, wat een drama en verdriet, schaam ik me even om de ophef over mijn eigen liefdeloze jeugd al was het ook geen pretje, bij dit vergeleken is het een peulschil…..
    Wat ik toch nog altijd niet goed begrijp: men wordt toch een pleeggezin om een kind op te vangen en het tekort aan liefde in zijn leven langs deze weg te geven.
    Bestaat er dan geen controle die deze gezinnen screent of ze wel geschikt zijn voor toch wel een heel gevoelig emotionele opdracht….????
    Zou niet mogen gebeuren en toch spijtig genoeg komt het zoveel voor!!!!!
    Ik schaam me een mens te zijn als ik dit lees!

    Laat een reactie achter
    • Dit verhaal doet je beseffen hoe erg veel leed een ander voor zijn kiezen kan krijgen. Vroeger was er denk ik minder controle op dit soort instellingen. En vergeet niet dat niet elk pleeggezin uit liefde een kind opneemt in hun leven. Sommige deden het vooral voor het geld 🙁

      Laat een reactie achter
  2. het lijkt wel een slecht verzonnen sprookje waar je een happy ending verwacht, zoiets als bij Dickens… en ik hoop dan ook van ganzen harte dat die happy ending er voor André ook inzit, het is hem zo gegund!

    Laat een reactie achter
  3. Jeetje, wat een levensverhaal!Het mijne was ook niet al te rooskleurig,maar dit komt binnen zeg! Zie dat kleine kereltje dan als eerst op mijn netvlies. Wat afschuwelijk! En dan nu, met de nodige lichamelijke beperkingen erbij. Had jouw niet moeten overkomen. Je last is al zo zwaar! Hoop van harte dat een beetje geluk je nog toe gaat lachen! Je verdient het! Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  4. Ik weet wat een gevecht het is om tehuizen en pleeg gezinnen te overleven .
    Hopelijk komt het goed met Andrea en vind hij de stabiliteit die hij altijd gemist heeft.

    Laat een reactie achter
  5. Wat een verhaal, sommige mensen blijft de ellende een levenlang achtervolgen.Hoop dat er nog iets goeds op zijn pad mag komen!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *