Onzin dat kinderen te snel een etiket opgeplakt krijgen

Er is veel geschreven over het onderwerp ‘diagnose’ de laatste tijd. Met name over de diagnostiek rondom Autisme. Niet altijd even positief helaas. Er waren artikelen en reacties op deze artikelen die ik met stijgende verbazing heb gelezen.

Het raakte mij dat er mensen zijn die denken dat je zomaar een diagnose kunt krijgen en dat dit een soort hype is. Een modegril. Of zoals vroeger op het schoolplein; iemand nam een zakje knikkers mee en de knikkertijd was meteen officieel ingeluid, dezelfde middag hadden alle kinderen een zakje knikkers bij zich. Kuddegedrag, erbij willen horen.

Zo is het absoluut niet bij de diagnostiek rondom Autisme, ADHD en ADD.

Mijn man en ik hebben zes kinderen, vier kinderen hebben een diagnose en de onderzoeken rondom onze dochter van vier zijn in volle gang. Wij hebben 2 kinderen met PDD-NOS in combinatie met AD(H)D én een zoontje met Klassiek Autisme en een ernstige ontwikkelingsachterstand. De twee jongens met Autisme hebben tevens een ernstige eetstoornis waarvoor ze op de wachtlijst staan voor een opname in een eetkliniek.

Om tot deze diagnoses te kunnen komen is er veel onderzoek nodig geweest. Ik spreek dus uit ervaring als ik zeg dat artikelen die suggereren dat kinderen tegenwoordig al snel een etiketje krijgen opgeplakt, onzin verkondigen!

Je zou misschien verwachten dat ik zou schrijven; “Ik spreek helaas uit ervaring”, maar heb dit bewust niet gedaan. Dat zou namelijk suggereren dat ik mijn kinderen niet goed vind zoals ze zijn. Mijn kinderen zijn voor mij perfect zoals ze zijn en dat daar toevallig een diagnose bij hoort verandert niks aan hun leuke, uitdagende persoonlijkheden.

Ik lach nu in mijzelf, want ik heb een enorm grappige dochter die vreselijke bijdehand én intelligent is. Nu zal je denken; is dat niet hetzelfde? Nou nee…je kunt heel bijdehand zijn en overal een weerwoord op hebben, beter gezegd; “goed gebekt” zijn en dat is zij absoluut, maar daarnaast ook nog eens enorm slim zijn. Ze kan ons tijdens discussies allemaal de baas! Zij heeft ADHD, ik vind dat dit stukje haar juist zo lekker scherp maakt in de discussies.

Nu komen we meteen op nog zo’n maatschappelijke discussie die er momenteel speelt; Medicijngebruik bij AD(H)D en dan gaat het met name over Ritalin.

Nog zo’n negatief artikel wat ik onder ogen kreeg; Ritalin zou ervoor zorgen dat kinderen achterblijven in hun groei. Maar waar is in dit artikel te lezen dat kinderen dankzij Ritalin ook veel beter kunnen presteren, de sociale contacten beter verlopen en dat kinderen eindelijk rust in hun hoofd hebben gevonden sinds ze deze medicatie gebruiken?

De dochter waar ik hierboven over schreef kon zich niet concentreren. Stond altijd middenin discussies en had het grootste woord. Deze dochter kreeg ook op feestjes te horen dat zij pas aan de beurt was als ze haar mond een seconde dicht zou houden. In de havobrugklas liep zij vast. Ze haalde steeds slechtere cijfers. Na onderzoek bevestigde de psycholoog dat er sprake was van ADHD.

Meteen kwam het advies om medicatie te gaan gebruiken. Vanaf dag 1 voelde zij zich beter.

Eindelijk was de storm in haar hoofd gaan liggen en kon zij zich concentreren. Binnen zeer korte tijd stegen haar cijfers en werd zij overgeplaatst naar vwo. Daar zit zij nu al een aantal jaren en behoort zij tot één van de besten uit haar klas. Dan maar een centimeter korter. Zij voelt zich veel beter dankzij haar medicatie.

Onze zoon en dochter met PDD-NOS én AD(H)D gebruiken óók allebei medicatie. Niet zoals in dat artikel stond, omdat wij als ouders onze kinderen en hun drukke gedrag niet aankunnen, maar omdat wij willen dat onze kinderen gelukkig zijn en goed in hun vel zitten. De medicijnen geeft de kinderen rust en overzicht in hun hoofd en hun leerprestaties zijn enorm verbeterd!

Naast drie pubers met hun diagnoses en een volwassen dochter, hebben wij twee ‘nakomertjes’. Twee prachtige mensjes van bijna drie en vier jaar die onze dagen opvrolijken. Ons dochtertje van 4 is een enorm pittig meisje. Ze wordt momenteel onderzocht omdat alles erop wijst dat zij ADHD heeft. Ze heeft vaak last van woedeaanvallen en geeft zelf aan dat ze een “druk” hoofd heeft.

Waarom zij al zo jong getest wordt? Wij hebben geleerd van het verleden en willen haar graag op tijd helpen. Wij willen voorlopig liever geen medicatie voor haar, misschien dat ergotherapie haar kan helpen om haar gevoelens beter te kunnen uiten.

Onze andere kinderen hebben zich erg onbegrepen gevoeld tijdens hun basisschoolperiode. Met de kennis van nu hopen wij dat onze dochter eerder geholpen kan worden en meer zal genieten van haar basisschoolperiode.

Tot slot hebben we nog ons jongste mannetje van bijna 3 jaar…een heerlijk én bijzonder kind! Hij heeft Klassiek Autisme en een ernstige ontwikkelingsachterstand. Hij gaat dagelijks naar een Medisch Kinderdagverblijf en krijgt daar o.a logopedie én ergotherapie. In augustus 2016 hebben wij, na langdurig onderzoek bij het WKZ, zijn diagnose gekregen en is zijn behandeling op het MKD gestart.

Sindsdien gaat zijn ontwikkeling met sprongen vooruit! Een lief, rustig en enorm makkelijk mannetje! Stilletjes gaat hij zijn gangetje, blokken bouwend en rijtjes makend. Over hem schrijf ik blogs; www.rupsjedaan.wordpress.com

Kort samengevat hebben wij een uitdagend gezin. Mijn agenda staat vol met afspraken bij psychologen en hulpverlenende instanties, ondanks dit alles voel ik mij gezegend en bevoorrecht omdat ik moeder mag zijn van deze prachtige kinderen!

Gastblog van Rita Maris, @ritam1976

Foto komt uit de collectie van Ingrid@Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Het is knap met zo’n groot gezin en het kan dat ze allemaal of ADHD of een vorm van autisme hebben.Mooi hoe je hierover verteld.Natuurlijk is het geen modegril, je hebt het of je hebt het niet.Maar het lijkt me niet altijd makkelijk zoveel zorgen,petje af!

    Laat een reactie achter
  2. Zo heftig. En zo waar dat in onze wereld van medicalisering ook meteen waardeoordelen lijken te moeten worden uitgegeven. Het gaat steeds weer om de individu, dat lees ik ook in jouw verhaal. Door de titel begon ik enigszins geïrriteerd te kezen, want natuurlijk wordt er wel vaak ongenuanceerd gelabeld en vooral daarna gestigmatiseerd. En direct daarna wordt er vaak gezocht naar allerlei manieren van oplossen van de problemen… Terwijl het mens achter het label niet meer gezien wordt.
    En wat heerlijk dat sommige kinderen dan ouders zoals jullie hebben. Ouders die wel kijken naar de kwaliteiten in plaats van de beperkingen van elk kind. Joehee! Succes en veel liefde voor en tussen jullie allemaal gewenst.

    Laat een reactie achter
  3. Heel herkenbaar beschreven. Mijn dochter past ook in dat plaatje. Maar werd niet getest. Heb ik zelf laten doen. Alleen maar positieve ervaringen met ritalin.

    Laat een reactie achter
  4. Respect, zoals de ouders van het gastbloggezin met hun prachtige kids omgaan. Hopelijk krijgen al die anonieme en onbekende bijzondere kinderen, ook de hulp die nodig is.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *