Mijn moeders leven wordt gedomineerd door haar misbruik verleden

“Ik heb lang geaarzeld om mijn verhaal voor een keer, en meteen voor een laatste keer, op te schrijven. De reden dat ik het nu toch ‘vertel’ is dat ik hoop dat ik hierdoor mensen aan het denken zet.

Mijn moeder is in haar jeugd seksueel misbruikt door een familielid. Niemand heeft er van geweten. Pas vele jaren later heeft ze erover verteld. Ze heeft mijn vader ontmoet, die was haar beschermengel.

Hij leerde haar leven. Hij leerde haar wat liefde is. Althans, dat is de kant van het verhaal van mijn moeder.

Toen ik werd geboren moet het heel moeilijk zijn geweest voor mijn moeder. Allereerst was ik een meisje en ten tweede moest mijn moeder leren liefde te geven.

Totdat ik uit huis ging waren mijn ouders vooral bezig met het overleven van mijn moeder. Er ging geen dag voorbij of ze kon het leven niet aan. Ik herinner me niet anders dan dat ze huilde, op de bank hing en zichzelf nauwelijks verzorgde.

Er waren zelfs dagen dat mijn vader niet naar zijn werk kon, hij moest mijn moeder troosten of zorgen voor het huishouden. Een bezoek aan een dokter kon mijn moeder niet alleen aan. Mijn vader moest mee. Naar therapie? Mijn vader stond haar bij.

Ik hing er maar bij. Zo heb ik het ervaren. Voor mij was er nauwelijks aandacht. Ik snap dat ook wel, mijn moeders problemen, haar verleden, namen alle aandacht in beslag.

Op school ging ik onderpresteren. Natuurlijk, er was toch niemand die zich druk maakte om mij. Slechte cijfers? So what! Mijn ouders gingen zelden naar rapportbesprekingen of ouderavonden.

Mijn verjaardag vierden we, als de toestand van mijn moeder het toeliet, met zijn drieën. Kon het niet, ach dan zou het wel een andere keer gevierd worden. Bij Mac Donalds.

Met dank aan mijn onderpresteren bleef ik zitten. Maakte mij niets uit, dacht ik. Totdat ik besefte dat ik dan nog langer moest wachten om een vervolgopleiding te doen. Een vervolgopleiding zou mijn escape from home zijn.

Dus, ik ging er dat jaar flink tegenaan. Werkte de jaren erna hard om mijn diploma te halen. Deed het zonder steun van thuis want mama had het zwaar.

Ondanks haar therapieën, haar lotgenotencontact, haar steungroep, haar Facebookgroep, haar medicijnen, de psycholoog en mijn vader bleef en blijft het misbruikverleden mijn moeders leven domineren.

Uiteindelijk kon ik beginnen aan de studie van mijn dromen. Daarvoor moest ik op kamers. Ik heb alles zelf geregeld. Mijn vader hielp met verhuizen en ik zat tevreden op mijn kamer.

Toen pas viel er een druk van mij af. Toen pas zag ik uit welke ziek systeem ik kwam.

Mijn moeder was en bleef slachtoffer van seksueel misbruik. Ze is mijn hele leven bezig geweest met slachtoffer zijn, met haar pijn, haar verdriet, haar wantrouwen, haar boosheid, haar misbruik. Ze zoog mijn vader daarin mee.

Ik snap nog steeds niet waarom mijn ouders er ooit voor hebben gekozen om een kind op de wereld te zetten. Ik had er net zo goed niet kunnen zijn. Moederliefde? Ik ken het niet.

Duizenden keren heb ik mijn moeder in gedachten gesmeekt om het verleden los te laten en zich te richten op de toekomst. Na zoveel jaren therapie zou ze de knop toch eens om moeten zetten?

Waarom drukte haar verleden dusdanig zwaar op haar dat ze niet kon houden van haar enige kind? Er niet kon zijn voor haar kind?

Waarom ging mijn vader er zo in mee? En verloor ook hij zijn blik op de toekomst? Waarom was er niemand die zei dat het de hoogste tijd was om in het nu te leven? Ik heb sinds ik op mezelf ben gaan wonen een fijne psycholoog gevonden. Samen met haar kijk ik naar mijn verleden, maar vooral naar mijn stappen in het nu.

Als kind van een slachtoffer van seksueel misbruik wil ik nog kwijt dat ik vind dat sommige vormen van hulpverlening er helaas enkel op gericht zijn om in het misbruikverleden te blijven hangen. Dat maakt slachtoffers afhankelijk en iemands kassa blijft rinkelen.

Ik hoop dat ik slachtoffers, familie en partners van slachtoffers aan het denken zet. Hoe verschrikkelijk je verleden ook was, er in blijven hangen maakt het heden ook tot verleden. Zorg dat je doelen hebt, richt je op het nu en bedenk dat je meer bent dan slachtoffer. Je verleden heb je overleefd, ga de toekomst aan.”

Jitske

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Hulde!
    Ik hoop dat je er helemaal bovenop komt en dat je jouw moeder laat zien dat het leven de moeite waard is
    Misschien krijg je nog we eens een fijne partner en kinderen. Ik hoop dat jouw moeder dan de oma kan zijn die ze verdienen en dat ze een voorbeeld neemt aan jouw houding en leven.
    Veel sterkte..

    Laat een reactie achter
  2. Dit is inderdaad heel zwaar voor een kind , dat is voor mezelf een reden geweest om niet aan kinderen te beginnen hoe graag ik ook kinderen had willen hebben in mijn leven met alle liefde , maar ik wilde niet dat er een stuk verleden zou blijven hangen dat dan op mijn kinderen terecht zou komen en dat die er dan last van zouden krijgen want dat zou ik mezelf nooit hebben kunnen vergeven en nu lees ik dit stukje en dan denk ik , mijn beslissing is heel goed geweest , en ik kan ook op andere manieren kinderen liefde geven als zijn het dan niet mijn eigen kinderen .

    Laat een reactie achter
  3. Ik heb je verhaal gelezen. Positief dat wat je in je hart bezighoudt te delen met anderen. Er is iemand die ons het beste kent. Van wie we het levensadem hebben ontvangen en Hij is liefde. Hij geneest mensen hun ziel. Hij verbindt en geneest verwonde harten. Is een proces. Sterkte en succes Verder. Godszegen. Patricia.
    Naar behoefte bezoek de website http://www.twitter.com/ambercia.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *