Misstanden in het verpleeghuis

Op een mooie dag brachten we, met zeer gemengde gevoelens, onze vader naar een verpleeghuis. Voor hem was het niet meer verantwoord om zelfstandig te wonen.

Hoewel we met zorg hadden gekozen voor dit verpleeghuis konden we toen niet vermoeden hoe rampzalig vaders leven daar zou zijn en eindigen.

Enige tijd na zijn opname bemerkten wij dat onze vragen en meldingen over vader ontaarden in pesterijen tegenover ons, maar veel erger, ook tegenover vader.

Hem werd medische hulp ontzegt, zijn eigendommen werden hem ontnomen, en men probeerde met dreigementen ons, als vertegenwoordiger van vader, buitenspel te zetten. Wat dachten ze daarbij? Waarom wilden ze ons onze vader ontnemen? Was dat wel met goede bedoelingen of ging het om winstbejag?

Na vele meldpunten en instanties aan te hebben geschreven, hebben wij zowel de verantwoordelijke minister alsmede de burgemeester op de hoogte gesteld van de grote problemen betreffende de veiligheid van onze vader en zijn medebewoners. Heel vreemd maar zelfs nadat we na een fatale val om hulp hadden gevraagd, bleef het stil!

Inmiddels had vader via het personeel de diagnose eindstadium dementie gekregen. Eerder was dit ook al eens gebeurd, echter, de toenmalige arts doorzag toen tijdig de problematiek betreffende het afdelingspersoneel.

Dit keer sloot de arts zich, zonder controle van vader, aan bij de diagnose van het ondeskundige personeel. We hebben het over personeel dat later in het rapport van de IGZ beschreven wordt als onkundig en geen dementie herkennende.

Vanwege de gestelde diagnose zou vader door 2 verzorgende geholpen moeten worden bij de dagelijkse handelingen. Heel vreemd, met ons kon hij zelfs stukjes wandelen terwijl hij achter de rolstoel liep. Daar het personeel overduidelijk geen medische kennis had, werden signalen en klachten duidend op blaas- en of longontsteking niet herkend.

In plaats van de arts te verwittigen, werd vader bij pijnklachten met een rolstoel achter een tafel gezet. De stoel ging op de rem en werd gekanteld zodat hij zichzelf niet kon verplaatsen.

Een van de grote en tevens levensgevaarlijke problemen in het bewuste verpleeghuis was het niet werkende alarmeringssysteem op de kamers van de bewoners van de gesloten afdeling. De zorgaanbieder was hiervan op de hoogte. Deze bleek later niet alleen de zorgaanbieder te zijn maar ook de eigenaar van het onroerend goed! Men vroeg dus aan zichzelf of reparaties nodig waren!

Ooit was vader eens in de douche gevallen en pas na uren gevonden. Na zijn laatste fatale val vond men hem op de gang, liggend in het bloed. Hoe kon dat? Had het personeel hem daar neergelegd? Hij kon immers volgens hen niet meer lopen. Vader was die dag onrustig, maar een urinetest voor een steeds terugkerende blaasontsteking kon men vreemd genoeg niet nemen.

Nadat het personeel vader daar op de gang vond, liggend in het bloed, werd er géén arts geraadpleegd. Het was immers vrijdagnacht. Vader werd verpakt als een mummie terug in zijn bed gelegd. De eens zo vrolijke man was nauwelijks aanspreekbaar. Op onze vragen kon hij enkel nog met zijn mimiek aangeven dat hij pijn had.

Hij ging de dag erna snel achteruit en er volgde een telefoontje met de mededeling dat men hem in een rolstoel had gezet en de rolstoeltaxi had gebeld om hem naar het ziekenhuis te brengen. Wij, zijn familie, wilden dat vader in het ziekenhuis onderzocht werd, maar dat moest niet op deze manier gaan. Ik vroeg met klem om waardig met onze vader om te gaan.

Die avond werd hij alsnog alleen per ambulance ingestuurd naar het ziekenhuis. Direct ben ik naar hem toe gegaan. Daar lag vader, onze lieve vader, hij zag er verschrikkelijk uit met zijn paarse gezicht veroorzaakt door een groot hematoom. Zijn handen, polsen en vingers waren helemaal blauw. Er volgde een onderzoek waaruit zou blijken dat aangezichtsletsel niet uitgesloten kon worden.

Anderhalf dag later is hij in het verpleeghuis overleden. De schouwarts was ontzet, hij was door het personeel niet ingelicht over de valpartij. Later arriveerden de gemeentelijk schouwarts en de politie. Toen de problematiek rondom de niet werkende alarmeringssystemen duidelijk werd, en er bovendien geen medisch dossier van mijn vader bleek te zijn, nam men contact op met de officier van justitie.

Hierop volgde inbeslagname van vaders lichaam voor onderzoek. Nadat vaders lichaam was vrijgegeven werd ons door het personeel en management de toegang tot zijn kamer ontzegd, terwijl wij daar zijn pak en foto’s voor zijn afscheid wilden ophalen.

Na het overlijden van vader bleven wij met zoveel vragen zitten, en hadden we zoveel twijfels dat wij actie hebben ondernomen.

Hoe kan het dat een verpleeghuis geen medicatieoverzicht van patiënten bijhoudt? Ook een leefplan was er niet aanwezig. Onbegrijpelijk is ook dat het medisch dossier van vader ontbrak. En, zo vernamen we pas later, dat vader vooral leefde op pap omdat hij geen pasta’s of friet lustte en dat stond de helft van de week op het menu.

Onvoorstelbaar ook dat het verpleeghuis draaide zonder dat er 1 verpleegkundige 7×24 uur lijfelijk aanwezig was in het huis! Het management verklaarde hierover dat, indien men niet aan de inkoopeisen van het zorgkantoor/verzekeraar voldeed, men minder uitbetaald kreeg. Wij snappen niet waarom de zorgverzekeraar deze misstanden niet heeft gemeld.

Dit verpleeghuis faalde compleet. Zo veel fouten zijn er gemaakt en dan te bedenken dat elke vorm van controle ontbrak. En de politiek, en de verantwoordelijke minister, zij blijven liever doof en blind. Dat er misstanden zijn in een verpleeghuis, en daar sprake is van ernstig wanbeleid waardoor er slachtoffers vallen, deert hen blijkbaar niet.

Onze vader heeft altijd hard gewerkt, moest een hoge eigen bijdrage betalen terwijl de zorgverzekeraar geld inhield en hij, net als de andere patiënten, de noodzakelijke zorg niet kreeg! Het is ontoelaatbaar en mensonwaardig.

Na zijn overlijden moesten instanties wel actie ondernemen. Er volgde een vernietigend rapport over de betreffende de zorgaanbieder. Nee, het ging niet om 1 persoon, ook niet om 1 verpleeghuis maar om vele misstanden binnen de gehele organisatie. Inmiddels is er een nieuwe raad van toezicht, een nieuw raad van bestuur en zijn de directeur en manager vertrokken. Die laatste 2 konden het niet laten om ons een dreigbrief te sturen.

We zijn er nog lang niet want na het overlijden van vader is er tegenover de officier van justitie gezwegen betreffende relevante belangrijke zaken. Wij vechten door en zullen niet langer zwijgen want wij willen dat de onderste steen boven komt! Dit soort vreselijke misstanden moeten aan de kaak gesteld worden, het gaat tenslotte om mensenlevens.

De familie. Lees meer op opa Vrolijk vertelt.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Ik zou wel willen weten welk tehuis dit was.
    Mijn vriendin, een krasse dame van 88, die al 50 jaar ms heeft. Nu heeft ze een cva gekregen en kan nu helemaal niks meer, ze krijgt sondevoeding en is daardoor aan de diarree, ze laten haar gewoon in haar ontlasting liggen, 2 uur lang tien ik er was. “We kunnen u niet elk u verschonen” ze ligt maar te liggen en wordt verdrietiger, “ nu ben ik alle regie kwijt” zegt ze. Ik ga er nu zelf wekelijks heen om met haar spraakoefeningen te doen maar mijn bloedt

    Laat een reactie achter
  2. Als je dit leest dan rijzen je haren ten bergen zeggen ze weleens.Wat een afschuwelijk verpleeghuis met zoveel wantoestanden, zou niet moeten kunnen in deze tijd!Geen kundig personeel met geen juiste opleiding met geen kennis van dementie als je bij dementerenden werkt.Dat moet niet kunnen en het bestuur deugde dus ook van geen kanten. Triest als een naaste van je zo terecht komt,de verzorgingshuizen ging ook weleens iets mis.Mijn moeder was blind de laatste jaren in het verzorgingshuis en dus erg afhankelijk geworden.In de nacht liet een verzorgende haar gewoon vallen omdat ze zei, u kan zelf wel op die po-stoel naast bed.Maar ze zag niets en mijn broer is toen in bewonerscommissie gegaan en voorzitter geworden om wantoestanden van sommige verzorgende aan de kaak te stellen.De verzorgende was toen snel van de afd. weg!Helaas overleed mijn broer eerder dan mijn moeder, maar ik wil daarmee zeggen dat je als kinderen de toestand van tehuis mee in de gaten moet houden en dat zou niet nodig moeten zijn.Toezicht moet veel en veel beter worden op de tehuizen!Je hebt goed gedaan om er werk van te maken omdat we niet machteloos moeten toezien en dit mag nooit gebeuren!

    Laat een reactie achter
  3. Het is bar en boos en as er niet snel meer personeel komt dan denk ik dat er nog maar een oplossing is en dat s dat de bejaarden die veel hulp of aandacht vragen dan maar een spuitje moeten vragen. Of zelf of via de familie, het is triest en helemaal net te verdragen dat mensen die zo hard voor ons hebben gewerkt en de maatschappij hebben opgebouwd zo moeten eindigen.

    Laat een reactie achter
  4. Ik heb maar een stukje gelezen eerlijk gezegd! Te gruwelijk toen al!
    En weer denk ik ” zo wil ik niet oud worden of zijn!

    Laat een reactie achter
  5. Dat er dingen mis gaan, dat is begrijpelijk.
    Maar camera toezicht in de kamer kan niet zo moeilijk zijn.
    Wil een verpleeghuis dit niet, dan is er zeker een tekortkoming?
    Vader en moeder hebben ons opgevoed, jaren. Wij kunnen ook onze uiterste best doen.
    Verantwoordelijkheid afschuiven kan niet, werk voor verzorging wel.

    Laat een reactie achter
  6. Bestuurders die op zo’n afschuwelijke manier met een #Verzorgingshuis Verplegend Personeel/Bewoners omgaan, zijn criminelen en behoren achter slot en grendel :-!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *