Mijn leven was voorbij

“Toen ik in juni 2001, na een zeer ernstig auto-ongeluk vanuit het ziekenhuis thuiskwam, had ik overal pijn en zat ik 6 weken in de ziektewet om te herstellen. Mijn net aangekochte huis was een puinhoop. Overal lagen spullen die noodzakelijk waren voor de verbouwing, maar ik was op en kon niet meer.

Mijn vrouw had hulptroepen ingeroepen om het opknappen van ons huis voort te zetten. Zodra ik weer hersteld was zouden mijn vader en mijn beste vriend ons helpen om onze woning op te knappen en bewoonbaar te krijgen.

De dag was daar, ik zou samen met hen aan de slag gaan. Mijn vader zou in de woonkamer gaan witten, en mijn beste vriend zou mij helpen op een van de slaapkamers. Toen we eenmaal boven waren begonnen we met het loshalen van het schrootjes plafond.

Hoe meer schroten we verwijderde, hoe duidelijker het werd wat daar achter verscholen zat. Tot onze schrik ontdekten we dat de gehele kapconstructie van de woning was ontzet, en de vorige eigenaar ons had opgelicht bij de verkoop.

Mijn wereld stortte in. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en lieten van schrik ons gereedschap vallen en staakte onze werkzaamheden. De ontdekking van dit verborgen gebrek leverde mij, net na mijn ongeval, een gerechtelijke procedure op van 5 jaar. Jarenlang hebben we moeten leven tussen de stutpalen, in een huis dat niet klaar was.

Ondertussen ging het in mijn werk ook niet goed. Door alle problemen kon ik me niet meer concentreren op mijn werk en studie. Mijn omzetten kelderden waardoor mijn inkomsten achteruit gingen. Tevens ontdekte ik dat het met het bedrijf waar ik werkte niet goed ging, er dreigde zelfs een faillissement.

Mijn leven was volledig veranderd in een grote puinhoop. Begin 2002 besloot ik om de knuppel in het hoenderhok te gooien en ik nam ontslag. Al snel vond ik een andere baan en het ging mij in mijn carrière voor de wind. Tot het voorjaar van 2003.

Op een avond had ik een afspraak met een klant. Ik at even snel wat en stapte in mijn auto. Het was een mooie zomeravond en ik had bijzonder veel zin in mijn afspraak. Mijn werk was immers mijn lust en mijn leven. Terwijl ik stond te wachten voor een rood verkeerslicht hoorde ik achter mij een slippend geluid.

Nog voor ik kon reageren, was er een auto achterop de mijne gebotst. Mijn altijd opgeruimde auto veranderde in een klap in een puinbak. Dit was mijn 2e aanrijding.

Deze zou de rest van mijn leven doen veranderen. Na een korte herstelperiode pakte ik de draad op en ging weer fulltime aan de slag. Niet wetende wat voor impact dit ongeval op mij zou hebben. Van mijn grote hobby motorrijden moest ik voor lange tijd noodgedwongen afscheid nemen. Ik leverde lichamelijk steeds meer in, kon steeds minder.

En toen was het zomer 2004. Ik had na maanden van rustig aan doen en luisteren naar mijn lichaam, besloten om weer eens een rondje te maken op mijn motor. Even lekker uitwaaien. Ik had er echt zin in.

Het was een stralende ochtend en ik had de dagen er voor mijn motor mooi opgepoetst. Heerlijk even een rondje blazen op mijn dikke 1100cc. Zalig…! Maar dit plezier verdween als snel als sneeuw voor de zon. Gedurende mijn motorrit constateerde ik dat ik bij een bepaalde snelheid tintelingen en krachtverlies in mijn armen kreeg. Ik voelde me onwel worden en moest ongeveer om de 100 meter stoppen om bij te komen.

Na een uur op die manier te hebben gekwakkeld, besloot ik om mijn motorrit te staken en keerde ik terug naar huis. Terwijl ik de oprijlaan op reed, kwam mijn vrouw mij tegemoet lopen. Toen ik afstapte vroeg ze bezorgd of het wel goed ging met mij. Ik vertelde wat ik had ervaren onder het rijden en dat ik mij zorgen maakte. Zij stond er op dat ik naar de dokter zou gaan want ik liep al zoveel maanden met allerlei klachten.

In eerste instantie wuifde ik het weg, later besloot ik toch naar de huisarts te gaan.

Dit bezoek zou mijn leven voor eens en altijd doen veranderen. Mijn huisarts was eerst van mening dat ik last van stress had en hij verwees me door naar een fysiotherapeut. Als snel bleek, nadat deze intensief mijn nek begon te masseren, dat ik uitstralingspijn kreeg in mijn armen gepaard met de welbekende tintelingen. De fysiotherapeut verwees mij weer terug naar de huisarts en die verwees mij door naar de neuroloog.

Na diverse scans kwam deze aan het eind van 2004 met een diagnose die mijn leven voor eens en voor altijd zou veranderen. Ik had van mijn laatste ongeval een whiplash overgehouden, en kon daardoor mijn werk als adviseur niet meer uitoefenen.

Er volgde een lang slepende en mensonterend twee jaar durende zware revalidatie én een niet geslaagd re-integratie traject. Twee jaar lang ben ik door een hel gegaan. Uiteindelijk verloor ik in 2007 mijn baan en kwam daardoor thuis te zitten.

Ik raakte in een isolement, verloor mijn eigenwaarde, had geen levensdoel meer, geen sociale contacten meer en verloor al mijn vrienden. Mijn leven was op 34 jarige leeftijd voorbij en had geen enkel inhoud meer. Ik zou voor eens en altijd verloren zijn.”

Dank Marcel van Koperen, @Coaching_Change. Wordt vervolgd…
Lees ook: Ik heb de dood in de ogen gekeken.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Wat kan ik zeggen..zoveel ellende op je dak gehad..ik hoop dat je de kracht behoud om toch door te gaan en er nu ook heel erg veel goeds op je bordje komt. Heel veel sterkte en geluk gewenst.

    Laat een reactie achter
    • Dankjewel voor je lieve reactie Thea. Er komt nog een laatste deel op wat aansluit op deze periode van mijn leven. Ik vraag mezelf ook wel eens af wanneer het ophoud. Helaas heb ik de afgelopen 20 jaar alleen maar elende op mijn pad gehad. Het lijkt maar niet te stoppen. Ik hoop vanaf nu mijn leven in een positieve flow komt. Ik zou haast zeggen het zal een keertje tijd worden.

      Laat een reactie achter
  2. Wat een verhaal Marcel, Wat sterk, wat knap van je dat je onlangs ambassadeur van NH bent geworden. Ik lees het tweede deel met belangstelling als het er is.. , je geeft al aan dat dat nog meer ellende is van de laatste twintig jaar! Ik wens je heel veel sterkte, ik weet dat je dat hard nodig hebt…

    Laat een reactie achter
    • Dank voor je liefdevolle reactie Fepijn. Dit is overigens het tweede deel. De link naar het eerste deel staat onderaan deze blog. Vandaag heeft Mary deel drie gepubliceerd. Hierna komt er nog een laatste deel. Na verwachting zal deel vier over een aantal weken online staan.

      Warme groet,
      Marcel

      Laat een reactie achter
      • Marcel ik ga het allemaal lezen. Ik vind het een heel eerlijk, open en vooral bijzonder persoonlijk verhaal, waaruit blijkt dat je heel veel hebt doorstaan, wat anderen niet zomaar weten. Nogmaals sterkte en bedankt voor het delen van dit verhaal.
        Hartelijke groet
        Fepijn

        Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *