Met onzichtbare draadjes

Het overkomt mij elk jaar. Vaak begint het een week van te voren. Overvallen door weemoed blik ik terug. Achterom kijken naar dat wat eens was. Ik doe het met vertedering, veel glimlachen en een dikke portie trots.

Was het eerste levensjaar van mijn oudste zoon vrij rampzalig, daarna werd het langzaam aan wat beter. Alle kinderziektes en ongelukjes passeren in mijn terugblik de revue. Ook mijn onzekerheden en wanhoop van toen, het komt allemaal, bij vlagen, even naar boven.

Mijn grote wens toen was dat mijn zoon zou kunnen praten, zodat ik hem beter kon begrijpen. Ik hoefde niet lang te wachten want met dertien maanden begon hij te praten. En hoe! Zijn eerste woordje was boek, best typerend voor hem.

Daarna ging het praten razendsnel. Hij was nog geen twee jaar toen hij al in volzinnen sprak en mij de oren van het hoofd kletste. Hij was erg leergierig en wilde op die leeftijd al veel te veel weten en ontdekken.

Op diezelfde leeftijd werd hem door mensen gevraagd of hij al naar school ging. Oudste zag er toen al ouder uit dan dat hij was. En toen had hij al een vlotte babbel.

Leren lezen volgde bijna als vanzelf. Mijn manneke was nog geen drie.

Op zijn vierde gebeurde er iets bijzonders. Op een dag vertelde hij mij dat hij, toen hij klein was, in het ziekenhuis had gelegen. Hij kon precies vertellen hoe het ziekenhuisbedje eruit zag en wat er in de kamer hing. Dit bezorgde mij kippenvel want die ingrijpende ziekenhuisopname vond plaats toen hij twee weken oud was.

Volgens mij heeft mijn lieve oudste zoon een grote harde schijf in zijn hoofd waarop allerlei weetjes en feiten opgeslagen staan. Zelf zegt hij dat het vooral nutteloze informatie is, want hij heeft er niets aan. Ik noem hem mijn ‘lopende encyclopedie’ en doe vaak een beroep op hem.

Het afgelopen schooljaar heeft hij getwijfeld tussen een studie Grieks/Latijn en Biologie. Uiteindelijk heeft hij voor het laatste gekozen. Een studie met veel mogelijkheden. Al op jonge leeftijd wist hij dat hij docent wilde worden, dus misschien staat hij over een aantal jaren wel voor de klas als biologie docent.

En nu, vandaag, is deze bijzondere boomlange knul zeventien jaar geworden. Hij zal na zijn examen het nest verlaten. Zich richten op zijn toekomst. Maar toch zullen we altijd verbonden blijven, hij en ik. Met onzichtbare draadjes, om indien nodig, losse eindjes weer vast te knopen.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Gefeliciteerd Zoon van ,nog vele gezonde jaren wens ik jou.
    Haha ja Mary ,het is dit keer voor je zoon dat ik kort even schrijf…
    Grtz Tom.

    Laat een reactie achter
  2. Allereerst gefeliciteerd Mary, wat een bijzonder kind, nou ja, bíjna kind-af…en later misschien leraar, een prachtig vak, wat is er mooier dan kennisoverdracht! Met recht kan je trots terugkijken,maar óók vooruitkijken, Deo volente natuurlijk, maar dat geldt voor ons allemaal. Fijne verjaardagsavond nog voor jou en zoonlief!

    Laat een reactie achter
  3. Och wat mooi geschreven, recht uit een warm en trots moederhart.
    Van harte gefeliciteerd Mary met jouw bijzondere zoon!
    Kinderen zijn veel te vlug groot en de tijd gaat veel te snel.
    Geniet met volle teugen maar dat hoef ik jou eigenlijk niet te zeggen want dat doe je, van beide zonen.
    Zijn eerste woordje was boek, wat grappig, hij wist het al 😉 want jij hebt toch mooi al een boek geschreven.
    Een fijn verjaardagsweekend gewenst!
    Liefs, Hiltje

    Laat een reactie achter
  4. Gefeliciteerd. En er zullen vast eindjes zijn die je moet helpen vastknopen, maar daarin zul je de draad zeker niet kwijtraken. Liefs, Arnie

    Laat een reactie achter
  5. Bijzonder mooi geschreven Mary, met liefde voor jouw zoon.Inmiddels is hij al bijna 19 als ik het zo reken.En is hij ook het huis uit voor zijn studie Biologie,knap dat hij zo vroeg kon praten.Die herinnering van het ziekenhuis als baby is wel bijzonder,zijn studie is mooi en hij is wel intelligent heb ik begrepen.Je zal hem wel missen heel de week,maar weekenden is ook fijn.Hij zal inderdaad altijd met jou verbonden zijn (de draadjes),echt een trotse mama mag je zijn .

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *