Mag ik even mijn hart luchten?

“Dag Mary, mag ik even mijn hart luchten? Ik zit met een probleem waarvan ik weet dat ik niet de enige ben. Ik loop er dagelijks tegenaan maar voel me tot op heden er alleen in staan. Ik wil dit verhaal delen in de hoop dat er meer mensen zo over denken.”

Zo begon de mail van Lorin. Ik deel haar verhaal graag en hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en mogelijk tips hebben.

“Vanaf januari 2013 ben ik aan het solliciteren om een baan te vinden als logopedist. Wat was ik blij toen ik heel kort daarna een zwangerschapswaarneming kon doen op een revalidatieafdeling. Dit heb ik met ontzettend veel plezier gedaan.

De jaren daarna heb ik op verschillende plekken waarnemingen gedaan, zowel in praktijken als in verpleeghuizen. Eigenlijk altijd met wederzijdse tevredenheid. Inmiddels heb ik meerdere mooie geschreven referenties.

Helaas lukt het maar niet om een vaste baan te vinden.

Vanaf maart dit jaar ging ik een tweede zwangerschapswaarneming doen in het verpleeghuis waar ik in 2013 ben gestart. Daarnaast werkte ik in de praktijk. Werkweken van 45 uur kwamen regelmatig voor.

Daarbovenop zat ik voor beide werkplekken een uur heen en een uur terug in de auto; tenminste als alles mee zat in het verkeer. Daarnaast was ik ook nog aan het solliciteren, omdat de waarneming ook weer op zou houden. Een behoorlijk pittige tijd dus.

Op dit moment zit ik in de situatie dat mijn werkzaamheden in het verpleeghuis en in de praktijk binnenkort zullen eindigen. Ik merk dat het veel impact heeft om steeds waarnemingen te doen. In het begin was ik vol enthousiasme en aan het eind vond ik het wel heel jammer om weg te gaan, maar ik dacht: ‘Er komt weer wat op mijn pad, maak je niet druk’.

Maar nu begin ik het er steeds moeilijker mee te krijgen. Op elke werkplek leg ik mijn ziel en zaligheid in het werk en geef ik me echt voor 200%. Je hebt geen rechten en eigenlijk ben je niet écht nodig. Wanneer andere collega’s op vakantie gaan, vrije dagen hebben of ziek zijn, kom ik werken.

Er wordt van je verwacht dat je flexibel bent als waarnemer. Ik doe vaak alleen de cliëntgebonden werkzaamheden, want echt betrokken bij de ontwikkelingen ben ik niet. Want, ik ga toch weer weg. Maar wat als ik een vrije dag wil of ziek ben? Ik denk dan: ‘Laat ik maar niks zeggen, want ik ben blij dat ik werk heb’.

En dan hoor ik regelmatig van collega’s die op cursus gaan, ook lees ik dit regelmatig op Facebook. Ik ben er vaak jaloers op. Ik kan niet zeggen hoe graag ik een cursus zou willen doen, verder wil leren.

Ik ben altijd heel leergierig geweest. Maar in waarnemers wordt niet geïnvesteerd en met een fulltime baan op twee werkplekken, lukt het mij ook niet om me zelf verder te verdiepen in onderwerpen die ik interessant vind.

En dan de discussies over lid worden van de NVLF (beroepsvereniging voor logopedisten). Ik lees dat veel logopedisten een keus maken op basis van hun mening over de NVLF. Helaas, en ik zal niet de enige zijn, is mijn keuze onvrijwillig. Ik word geen lid van de NVLF, want heb ik volgende maand nog wel werk? Kan ik dit wel bekostigen?

Dit betekent jammer genoeg ook dat ik niet deel kan nemen aan kwaliteitskringen. Inmiddels maak ik me ook zorgen over mijn kwaliteitsregistratie, want ik doe geen cursussen. Ik probeer naar verschillende informatieavonden te gaan, maar vaak levert dit maar twee punten op.

En de eeuwige twijfel, zal ik dan maar in een ‘logopediefabriek’ gaan werken? Ik ben me zeer bewust van de nadelen en dat het niet goed staat op mijn cv. Maar welke andere opties heb ik?

Ook privé heeft het tijdelijke werk een behoorlijke impact, want we kunnen al jaren eigenlijk niks plannen. Een vakantie of vrije dagen plannen in de zomer? Nee, dat kan niet want ik weet niet of ik dan moet werken of dat we überhaupt de financiële middelen hebben om te gaan.

Ik besef me goed dat dit een luxe probleem is, maar af en toe is het wel fijn om even weg te kunnen. Weg van de zorgen om werk.

Vorig jaar waren mijn schoonouders 35 jaar getrouwd en zij wilden heel graag met het hele gezin een weekje weg, ook om af te sluiten dat mijn schoonmoeder ernstig ziek is geweest. Maar…ik deed weer een waarneming en de voorwaarde was dat ik geen vakantie zou opnemen in die periode omdat ze anders een waarnemer voor een waarnemer moesten aannemen. Daardoor konden mijn man en ik dus niet mee.

Een paar weken geleden heb ik opnieuw een sollicitatie gehad voor een waarneming. Ik vond het een ontzettend leuk gesprek en wat zou ik graag in deze praktijk willen werken. De praktijkhoudster wist niet of de waarneming twee weken, twee maanden of nog langer zou duren. Want het was niet bekend hoe lang de ziekte van een collega zou duren.

Het zou dus kunnen dat ze over twee weken alweer zou beginnen. Ook voor deze praktijk moet ik een uur rijden.’s Avonds heeft ze mijn voicemail ingesproken dat ik ben aangenomen. Ik heb hier goed over nagedacht en ook met mijn man en ouders besproken. Helaas kan ik het niet meer.

Weer mijn ziel en zaligheid leggen in mijn werk, weer zoveel energie stoppen in het leren kennen van een nieuwe programma, de werkplek en zoveel meer. Ik kan het gewoon niet meer.

Met pijn in mijn hart heb ik gebeld en gezegd dat ik het niet ging doen. Ik merkte toch wat onbegrip aan de andere kant, want dit is toch een kans om ervaring op te doen? En als ik in haar schoenen zou staan zou ik hetzelfde denken: ‘Een jonge meid, een kans om verder ervaring op te doen, waarom grijpt ze deze kans niet?’

Ik had nooit verwacht in deze situatie te komen want ik ben jong, 26 jaar, ik dacht dat ik de wereld aan zou kunnen. Ik dacht steeds: ‘Als ik maar werk heb’. Maar ik kan het gewoon echt niet meer. Het plezier en de liefde die ik voor mijn vak heb zijn op dit moment even weg.

Ik ben bang dat dit de realiteit is, dat ik geen baan kan vinden in het vak dat ik zo ontzettend leuk vind. Na veel tranen probeer ik, met frisse moed, me te gaan richten op een andere baan in een ander werkveld.

Waar weet ik nog niet, maar ik probeer de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien. Ik besef me heel goed dat er veel ergere dingen zijn, en ik ben ook dankbaar voor alles wat ik wel heb. Maar vandaag mag ik er van mezelf even ontzettend van balen en verdrietig over zijn.”

Bedankt Lorin voor dit verhaal.

Foto komt uit de collectie van Jan Koetse, @Koetsie.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *