Loskomen van een narcistische ouder

“Het valt mij op dat mijn levensverhaal, Mijn moeder is een narcist, een hoop reacties oproept. Herkenning, afschuw en soms ook ontkenning.

Voordat ik verder ga, ieders verhaal is uniek, ieders leven is uniek, dus ook alle situaties en emoties. Wat bij mij wel zo was, is misschien niet bij jou en andersom.

Dat maakt het niet goed of fout, allebei is waar. Ik kan het hier alleen hebben over mijn leven en mijn gevoelens.

Veel informatie over narcisme gaat over het hebben van een narcistische (ex-)partner. Er is wel informatie, vooral Engelstalig, te vinden over narcistische ouders en het effect op hun kinderen, maar mondjesmaat.

Als je als kind opgroeit in een narcistisch gezin, moet je alles opnieuw leren, er is geen basis. Gelukkig heb ik veel hulp gekregen en krijg ik nog hulp van vrienden en een goede psycholoog, maar ook via internet. Ik hoop dat mijn verhaal anderen helpt.

Toen ik eenmaal wist wat er met mij aan de hand was, waar mijn overtuigingen, gedragingen en (gebrek aan) eigenwaarde vandaan kwam, kon ik er gericht mee aan de slag.

Gelukkig ben ik bij een hele fijne psycholoog gekomen die mij goed kon helpen. Helaas lees ik ook regelmatig dat veel mensen bij een psycholoog komen, die ze niet helpt omdat die onbekend is met narcisme.

Ik ben ervan overtuigd dat met hulp van een goede psycholoog je een heel eind in de goede richting kan komen, maar ik zal mijn hele leven lang eraan moeten blijven werken. Ik zal altijd goede en slechte dagen houden.

Mijn psycholoog nam uitgebreid de tijd voor mij voordat we aan het ‘echte’ werk begonnen. Pas nadat ik had aangegeven er klaar voor te zijn, zijn we begonnen aan EMDR.

Vooraf was ik heel sceptisch over EMDR, maar nu weet ik beter wat het voor je kan doen. En ik merk ook dat het zelfs nu nog, bijna 3 jaar later, nog werkt.

Na EMDR heb ik ook bij de psycholoog een cursus Mindfulness gedaan; voor mij hebben EMDR en Mindfulness goed geholpen. De psycholoog gaf ook aan dat andere dingen zoals massages, yoga en sport, heel belangrijk zijn voor het herstel.

Belangrijk is dat ik leer mijn lichaam te kennen en te vertrouwen en mijn emoties in mijn lichaam te herkennen. Wat doet boosheid? Hoe voelt dat aan? Wat doet angst? Verdriet? Blijdschap? Ik heb het allemaal opnieuw moeten leren, als een klein kind.

Maar dan, na alle therapie, dan begint het pas. Het fijne van een psycholoog vind ik dat ik al mijn vragen over wat normale reacties zijn rustig kon stellen zonder dat het raar was. Bij een aantal vrienden van mij kan ik dat tegenwoordig ook. Maar het blijft lastig, vind ik.

Om een voorbeeld te geven, nog steeds ben ik bang dat mensen boos worden als ik mijn grenzen aangeef, als ik voor mezelf opkom. Want die extreme reactie (boos worden) was een reactie die ik in het verleden altijd kreeg en vaak om niks.

Ik ben getraind in het aanvoelen van en voldoen aan andermans behoeften zonder dat de ander er zelfs om vraagt. En daar ben ik zo goed in geworden, dat het mijn 2e natuur is.

Maar ik heb ook geleerd dat ik er niet toe doe. Wat vind ik leuk? Niet belangrijk. Wat vind ik belangrijk? Niet interessant. Wat zou ik willen? Pff… En dus voelt het heel eng aan om wel voor mezelf op te komen.

Ik ben snel geneigd aan een ander toe te geven, ook als dat ten koste van mijzelf gaat. Gelukkig kom ik tegenwoordig vaker voor mezelf op, cijfer ik mezelf niet weg.

Ook simpele dingen als: wat vind je lekker? Welke muziek vind je ik leuk? Welk eten eet ik het liefst? Wat is mijn favoriete kleur? Geen idee. Dat zijn allemaal dingen die ik heb moeten leren.

Nog zo iets, manipulatie. Narcisten zijn meesters in manipuleren. Voordat ik überhaupt iets tegen (emotionele) manipulatie kon doen, moest ik eerst weten en snappen wat het is. Het klinkt heel simpel, maar wat is manipulatie?

Ik heb mijn hele jeugd al te horen gekregen “… als je dit niet (of wel) doet voor mij dan…” of “… en na alles wat ik voor jou gedaan heb en jij wilt niet eens dat voor mij doen …” of “… jij denkt alleen maar aan jezelf! …” met daarachter de verwijten dat ik dom / egoïstisch zou zijn.

Het laatste dat je als kind wilt, is de liefde van jouw moeder verliezen, dus geef je toe. En als je dan ook nog in een relatie terecht komt waar gemanipuleerd wordt, dan weet je eigenlijk niet beter dan dat dat normaal is.

Ook dat moet ik leren, dat ik nee mag zeggen zonder uitleg, zonder mij schuldig te hoeven voelen. Nee is een hele zin!

Narcisten zijn meesters in projecteren, dus hun negatieve gevoelens en emoties bij jou neerleggen. Simpel voorbeeld: zij worden boos en geven jou dan de schuld dat zij boos zijn geworden, want “als jij niet dit of dat had gedaan…”, dan zouden zij niet boos zijn geworden.

Maar ieder mens is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar gevoelens. Alleen, omdat ik dit altijd gehoord heb en heb aangenomen als ‘waar’, snap ik de ander heel goed.

Om een voorbeeld te noemen: ik heb een brief gekregen van een familielid. Daarin wordt geschreven hoe slecht ik ben, wat voor een rotmens ik ben, hoe ik het leven van anderen altijd heb verwoest door alleen aan mezelf te denken. En het eerste wat ik denk, is: Ja, eigenlijk heeft ie wel gelijk! Ik ben ook wel een rotmens!

Om gelukkig meteen daarna te bedenken: Ho! Stop! En wat heeft die ander mij allemaal aangedaan? Dat was ook niet lief en aardig. Ik ben geen rotmens omdat ik niet doe wat een ander van mij verwacht of mij schuld aanpraat voor iets waar hij of zij zelf een aandeel in heeft.

Door mijn verleden ben ik altijd heel erg op mijn hoede geweest voor andere mensen want ik wist nooit wanneer ze een mes in mijn rug zouden steken. Dat leerde ik, mensen lijken aardig maar als ze de kans krijgen, steken ze een mes in mijn rug.

En dat deden ze vooral als ik niet op mijn hoede was, als de verdedigingsmuren gezakt waren en ik open, blij en gelukkig was, dan kwam dat mes. Tegenwoordig merk ik dat ik vaker open sta, mijzelf vrij voel en dus niet gesloten, achterdochtig en op mijn hoede. En ik vind dat een heerlijk gevoel!

Maar het allerbelangrijkste dat ik heb moeten leren, is dat ik er mag zijn. Van kop tot teen, met mijn positieve en negatieve kanten, met alle rare trekjes, gewoontes en dingetjes die ik doe.

Dat er mensen zijn, vrienden zijn, die mij écht lief en aardig vinden, die van mij houden zoals ik ben. En dat blijf ik het allermoeilijkste vinden, want ergens durf ik het niet te geloven, maar ik weet dat het waar is. Zij houden van mij, ik hou van hen en ik hou ook van mij.”

Gastblog van Nike. Lees ook Mijn moeder is een narcist.

Foto komt uit de collectie van Ingrid@Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

15 Reacties

  1. Verschrikkelijk om dat allemaal te moeten meemaken Mary. Je hele jeugd is verprutst. Het is het omgekeerde van wat ik als kind en opgroeiende puber meemaakte. Ik begrijp zulke ouders niet. De opvoeding van een kind is toch het allerbelangrijkste wat er is. Maar ik vind je een mooi en warm mens, alles is toch nog goed gekomen !

    Laat een reactie achter
    • Bedankt voor je reactie. Voor de duidelijkheid: het is niet mijn verhaal maar van Nike. Haar naam staat er ook onder.

      Laat een reactie achter
    • Beste Walter,

      Ik ben nu zelf moeder en snap mijn ouders daardoor nog minder en minder. Helaas is het allemaal waar, maar omdat ik een keuze heb om het anders te doen, krijgen mijn kinderen wel een warme moeder en wel alle steun en vertrouwen die je als ouder, in mijn ogen, aan een kind hoort te geven.

      Dank je wel voor jouw reactie!

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  2. Hoe herkenbaar is dit verhaal. ook herkenbaar dat ik nog steeds heb te dealen door zo’n jeud ervaring. Dank voor het delen

    Laat een reactie achter
    • Lieve Angeline,

      graag gedaan! Ik hoop dat het je helpt en dat jij ondertussen jouw verleden een plekje hebt kunnen geven. Het is niet makkelijk, maar ik blijf hoop houden dat het ooit goed gaat komen… met mij, met jou en met alle anderen die hiermee te maken hebben.

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  3. Waar moet ik beginnen ik ben een man van 46 jaar die naar 12 jaar en door zoveel onderzoek met 1000 procent ken zeggen dat mijn ex een narcist is en om het kort te maken het was in het begin even goed en daarna steeds erger maar het gaat niet echt over mij maar over mijn dochter van 6 jaar oud zij is zo een mooie talentvolle behulpzame zacht aardige schat van een meid die toen ze geboren was ik wist dat ik in haar buurt moest blijven wat er ook gebeurt omdat ik niet wou dat zij haar alleen zou opvoeden en met besef wist dat de eerste 5 jaar van een kind heel belangrijk zijn heb ik mijn eigen maar opzij gezet en me eigen helemaal laten bespelen door mijn ex en alles geaccepteerd wat zij ook deed van vreemd gaan tot politie bellen jeugdzorg me familie tegen mij opzetten slaan gillen vloeken ik heb mijn eigen plek waar ik bijna uit moest door overlast van haar ruzies en ik slikte alles en ik zij zelf sorry en smeekte haar dat ik fout zat zolang ik maar bij mijn dochter kon zijn zij is the best en wij hebben dan ook een hele speciale band en begrijpen mekaar en zij hoe jong ze ook is begrijpt tot een zekere hoogte wat er aan de hand is er zijn tijden geweest dat ik haar weer niet kon zien omdat ze een ander had en ik opzij moest gaan wat ik weet zijn het er zo 7 mannen geweest maar het zal wel meer zijn wat ik niet wist dat ik haar toen niet kon zien waren tijden van drie maanden twee maanden en de langste was 10 maanden en nog een stuk of 20 keer van dagen en weken het is zo een opgave geweest en ik heb nooit helemaal mijn verhaal verteld allen tegen een paar bekenden en dan nog is het moeilijk voor een ander om te begrijpen maar nu is het echt over tussen mij en me ex dus geen contact meer met mijn dochter zo een maand nou dat ik haar voor het laatst gezien ik loop allen maar te piekeren en lopen de hele dag zo een 30,000 stappen per dag volgens mijn stappen teller op mijn foon ik mis haar zo erg en heb zoveel verdriet dat ik het niet meer weet en heb een gevoel dat ik haar ik de steek heb gelaten ik weet dat ik het voor de rechter moet doen en dat is ook wat mijn ex wil maar ik heb zoveel onderzoek er over gedaan en mijn hoofd zit vol ik weet dat mijn dochter bij haar weg moet en dat ze bij mij moet komen wonen en dat zit wel goed ik heb een eigen kamer voor haar met alles aanwezig mijn ex wil geen normale verstandhouding maken over mijn dochter dat ze bij mij is en dan weer bij haar en dat is ook geen optie ze moet gewoon bij haar weg en voor de rechter heb mijn ex omdat ik maar mijn mond houden en alles maar pikte wat zij ook deed haar eigen helemaal overtuigd ingedekt ik weet ook niet waarom ik dit hier op deze site allemaal bespreekt maar naar het lezen van jouw verhaal over jouw opvoeding waar bij mij de tranen uit mijn hart vloeiden en niet wil dat mijn dochter later daar ook doorheen moet gaan dus ik weet het niet meer ik ga kapot van binnen en niemand ziet het mijn dochter heb allen maar mij die het weet waar zij in zit en ik bid om kracht om mij te helpen zodat mijn dochter goed ken opgroeien tot een volwassen vrouw ik bid voor kracht en hulp en elke dag tot in de nacht loop ik buiten ……

    Laat een reactie achter
  4. Lieve, lieve Michel, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen noch hoe ik je kan helpen. Ik ben ergens blij dat jij jouw verhaal hier kwijt kon, maar ik voel ook jouw pijn, verdriet en machteloosheid over jouw dochter. Nee, ik hoop niet dat zij een tweede Nike wordt, maar ik hoop zeer zeker dat je een weg vindt om hier mee om te gaan.

    Ik weet hoe verschrikkelijk lastig het kan zijn om de buitenwereld ervan te overtuigen dat jouw ex-vrouw een narcist is. Ik heb het zelf als kind gezien en dat bracht altijd heel veel verwarring bij mij. Ik heb veel over narcisten gelezen, vooral als ex-partner. En van wat ik nog van daar weet wil ik je de volgende tips meegeven.

    – Ik wil je aanraden om alles via WA / mail of brief te doen, zodat je het op papier hebt staan. Dit gaat je helpen, omdat anderen het ook kunnen lezen en je dus bewijs op papier hebt staan.
    – Zorg dat je iemand vindt die bekend is met narcisme, die kan jou helpen hierin. Die kan jou steun geven en van raad voorzien. Misschien is er een advocaat die jou hierin kan helpen om jouw dochter terug te krijgen. Ik denk wel dat het lang gaat duren voordat dit helemaal over is.
    – Wat ik niet helemaal goed kan opmaken uit jouw verhaal, is of jouw dochter nog wel of niet bij jou komt. Als ze wel komt, blijf tegen haar zeggen hoe trots je op haar bent, hoeveel jij van haar houdt, dat ze goed is zoals ze is. Ik miste dat vroeger als kind, want narcisten zullen nooit rechtstreeks tegen je zeggen dat ze van je houden. Ze houden namelijk van niemand en zeker niet van een kind. Blijf haar voeden met positive gedachten, gevoelens en ervaringen. Ze zal het zwaar genoeg hebben. Als ze niet komt, volgens mij heeft elke ouder recht om zijn kind te blijven zien. Maar als jouw ex het via de rechtbank heeft gespeeld dat jij een hele slechte vader bent, zal dit lastig worden. Daarom wordt het extra belangrijk om bewijzen te verzamelen over jouw ex, wil jij jouw dochter terug krijgen.

    Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen. Ik wens je heel veel sterkte, warmte en kracht toe. Jij bent een mooie en bijzondere vader.

    Warme groet,
    Nike

    Laat een reactie achter
    • Bedankt voor je reactie. En nee ik zie mijn dochter niet meer. Het is nou een maand of zo. Ik wou je bedanken voor je goede raad. En voor je wijze woorden. Ik ga mijn best doen meer dan me best. EEN GEDICHT{IK MIS HAAR. ELKE DAG IS EEN GEMIS. WAAR ZOU JE ZIJN. JOUW NIET ZIEN DOET ONWIJS VEEL PIJN. MIJN ANGEL BABYBOO JE BEN NOG MAAR ZO KLEIN. IK ZIT ALTIJD MAAR WEGDENKEND IN GEDACHTEN. BUITEN LOPEND IN ALL DIE DONKERE NACHTEN. HET IS ZO UITPUTTEND EN VERMOEIEND.ALS EEN DWALEND SPOOK OP MIJN SCHOUDER. EEN EEUWIGE LAST OP BOUWER. MAAR MIJN LIEFDE VOOR JOUW DE GENE DIE IK VERTROUW. TOT HET EIND VAN MIJN BESTAAN. ZAL ALTIJD BLIJVEN BRANDEN EN NOOIT VERGAAN. JIJ BENT MIJN ADEM WAARDOOR IK LEEF. JIJ BENT DE LIEFDE IN MIJN HART. JIJ BEN DE KRACHT VAN MIJN GEVOEL. ONS BESTAAN DAT HEEFT EEN DOEL. IK HOU VAN JOUW EN JIJ VAN MIJ. MET EEN SAMEN SMELTEND HART.JOUW WEERZIEN MAAKT MIJ BLIJ. EN DOEL WACHTEND OP DIE DAG. VAN JOUW BEGROETING MET EEN LACH. MIJN MOOIE LIEVE KNAPPE KLEINE MEID. WIJ HEBBEN NOG ZAT TIJD. DEZE WERELD MET HAAT EN NIJD. DIE ONS LEED BRENGT KRIJGT SPIJT. IK HOU VAN JOUW DAT IS EEN FEIT. MET VEEL LIEFDE EN BERIJD. MAAKT NIET UIT WAT VOOR STRIJD. IK HOU VAN JOUW BABYBOO.

      Laat een reactie achter
      • Lieve Michel,

        Ik doe mijn best. Ik wil je graag helpen, maar meer dan dit kan ik helaas niet voor je doen. Ik hoop met heel mijn hart dat jij snel jouw dochter weer ziet en terug krijgt.

        Warme groet,

        Nike

        Laat een reactie achter
  5. Hi Nike, ik wil je bedanken voor je twee blogs. In beide heb ik veel herkenning gevonden. Het doet me goed om te weten dat ik niet de enige was die zo leefde, al gun ik het niemand….Mijn moeder heeft een narcistische stoornis en mijn vader had dit niet. Bij hem ( hij is helaas overleden toen ik net volwassen was) voelde ik met veilig en geborgen. Bij mijn moeder had ik dat gevoel niet, al realiseerde ik me dat als kind niet. Vooral de dingen over mijn gewicht of het aanraken van mijn lichaam herken ik zó, tot een paar jaar geleden , ik was inmiddels in de 30 zei mijn moeder zonder blikken of blozen dingen als; als je een paar kilo lichter zou zijn zou die broek je leuker staan. Of mijn zus en mij over haar kam scheren door te zeggen, WIJ hebben dikke billen. Zelfs op mijn trouwdag gaf ze kritiek op mijn kapsel! Ook het woord “moeten” stond mij zo tegen, omdat mijn moeder dit woord zo vaak gebruikte. Je moet je tenen niet zo onder je voeten doen, je moet je vork anders vasthouden, je moet beter leren, gék werd ik er van. Ik ben in 8 jaar tijd 3 x opgebrand en de twee laatste twee keren heb ik vaak gedacht dat ik er beter niet meer kon zijn. Toen ik dit vertelde aan mijn moeder zei ze, dat kan IK niet aan hoor, eerst je vader dood en dan jij! Niks van, wat kan ik voor je doen of helpen, alleen maar over zichzelf. Ook toen ik, op mijn verjaardag toen ik er weer bovenop was, de mensen om mij heen bedankte voor hun steun tijdens mijn burnouts en daarbij mijn man bij naam noemde sprong mijn moeder naar voren tijdens onze omhelsing, al roepend ” oooh, hier ben IK zo blij mee!”. Bij mij kwam de realisatie vorig jaar toen mijn osteopaat ( bij haar luchtte ik mijn hart) aangaf wel erg veel narcistische trekjes te signaleren bij mijn moeder. Ik ben ook veel gaan lezen en voor mij was die herkenning het laatste puzzelstukje naar het worden van mijzelf. Ik heb haar een hele tijd overal de schuld van gegeven, maar daar kwam ik zelf niet verder mee. Ik realiseerde me dat ik, als ik echt vrij van haar wilde komen, ik in mijn kracht moest gaan staan en uit de slachtofferrol. Ja, ik heb een goede moeder gemist en ben door een hel gegaan om me los te maken van alle aannames die ik had gedaan door haar kritiek en woordkeuze, maar het weten dat zij dit ook alleen maar doet om haar kleine onzekere kind te maskeren en dus eigenlijk zelf ook niet gelukkig of ten volle leeft heeft mij leren inzien dat ik uit de cirkel/ mijn rol moest stappen. Ik heb me, met veel oefenen vrijwel helemaal van mijn moeder te weten onthechten. Ik ben geen klein kind meer dat de bevestiging van haar moeder nodig heeft, Dat realiseren heeft mij zo veel kracht gegeven! Ik laat mijn mening horen, ook naar mijn moeder. Heel soms, zoals gisteren, is dat lastig. Mijn moeder wilde langskomen na onze vakantie maar ik had daar geen behoefte aan. Dan is het erg stil aan de andere kant van de lijn, en verval ik toch een beetje in excusses maar toch sta ik voor mezelf. Dat durfde ik een paar maanden terug echt niet. Ik gun het mezelf, na jaren denken dat ik niet deugde eindelijk het beste en dat maakt me elke dag gelukkiger en sterker. Nogmaals heel erg bedankt en ik wens je veel geluk in de toekomst.

    Laat een reactie achter
    • Lieve Thirza,

      Dank je wel voor jouw reactie. Eén van de redenen waarom ik dit heb gedaan, is om aan anderen te laten zien dat zij niet de enigen zijn (wat ik zelf ook heel lang wel dacht) en om anderen te helpen, waar mogelijk.

      Ik vind het heel knap van jou dat jij wel nog contact met jouw moeder kan houden. Mijn vader leeft nog wel en hangt aan mijn moeder vast. Alles wat zij doet, vindt hij fantastisch. Ik heb geprobeerd voor mijzelf een modus te vinden om wel met hen om te kunnen blijven gaan, maar na de zoveelste verwijten van hun kant uit, de zoveelste k*t opmerkingen en sneren van hun, en dat ik toch iedere keer zowel voor hun bezoek als dagen na hun bezoek nog vol adrenaline zat, heeft mij doen besluiten om nooit meer contact met ze op te willen nemen. En eigenlijk, bijna direct nadat ik dat besluit had genomen, kwam er een enorme rust over mij heen. Maar daarom vind ik het des te knapper van anderen als zij wel contact blijven houden. Dat doe je goed!

      En ja, toen ik nog wel contact met ze had en ik wist van de stoornis af, zag ik ook hoe ze was, hoe ze het onzekere kind in haar probeerde te maskeren. Maar dat neemt voor mij niet weg dat ik haar “verwijt” dat wat zij mij heeft aangedaan, gewoon onacceptabel voor mij is. Ik ben zelf moeder en ik neem mijn verantwoordelijkheid voor mijn kinderen. Dat betekent dat ik ze bescherm en help waar kan. Ik maak ook fouten, maar ik zal nooit ze bewust zo pijn doen en vernederen als dat mijn moeder bij mij heeft gedaan. Zij is en blijft de oudere, de volwassene, die beter had kunnen en moeten weten.

      En ja, natuurlijk deug jij! Jij bent een mooi mens dat het recht heeft om voor zichzelf op te mogen komen, om grenzen te stellen en die grenzen te bewaken. Want je schrijft zelf: “Dan is het erg stil aan de andere kant van de lijn, en verval ik toch een beetje in excusses maar toch sta ik voor mezelf”. Jij zou geen excuses hoeven te maken als het stil is aan de andere kant van de lijn! Nee is een hele zin! Maar ik vind het al heel goed van je dat je überhaupt “Nee” durft te zeggen, want ik weet heel goed hoe lastig dat is. Zeker als iets gevraagd wordt door jouw moeder.

      Ik wens je heel veel succes, liefde, wijsheid en kracht toe. En fijn om te lezen dat je iedere dag een stukje gelukkiger en gelukkiger wordt!

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  6. Lieve Nike

    Heel erg herkenbaar wat ik lees, heb ik zelf eigenlijk ook geconcludeerd, niet ineens, maar geleidelijk aan.
    Ik ben als abnormaal kind opgegroeid in een groot gezin. Zes broers, en het was de bedoeling dat die dominee zouden worden, ze hoefden thuis niets te doen. Mijn zus en ik speelden niet. Er was altijd werk en never nooit een dankjewel. Elke dag werd ik keihard geslagen en aan mijn haren getrokken en dat begon al ’s morgens.
    Soms werd ik na schooltijd met de kinderwagen weggestuurd, omdat ze vond dat ik als een rode lap op een stier werk. Dat werd echt tegen me geschreeuwd.
    Of “ik zal je dood slaan”
    Helaas konden de broers bijna geen van allen leren.
    Toen ik tien jaar was, lag mijn moeder een tijdlang in het ziekenhuis, was er gezinshulp. Dat was heerlijk. Daarna begon de ellende weer. Eens kwam de onderwijzer om te vragen waarom ik zo weinig op school kwam. Dat was omdat ik geweldig werd gepest in de klas en buitengesloten, daarom had ik ook buikpijn. Ik had tot het jaar daarvoor een vriendinnetje gehad, maar die had toen ik thuiskwam met haar gezien hoe ik werd opgewacht en een geweldig pak slaag kreeg, waarna ze de dag daarop een ander vriendinnetje had en zich samen tegen mij keerden.
    Ik spijbelde niet, maar ik was gewoon thuis aan het werk omdat ik buikpijn had.
    De onderwijzer was in de huiskamer en ik moest naar boven. Daar zat ik vaak met de deur op slot, omdat ze me anders een ongeluk zou begaan werd ik opgesloten. De onderwijzer had gezegd dat ik juist de beste leerling van de klas was. De voordeur werd achter hem dichtgedaan na zijn bezoek en ….. Wel, had je dat ooit gedacht van zo’n dooie eend en whoeha ha ha ha ha wat had ze met de broers toen een ongelofelijke lol.
    Zo kan ik nog een boek vol schrijven.
    Op mijn 21e ben ik weggelopen van huis. Ik heb in Amsterdam de verpleegopleiding gedaan. Ik had wel onderwijsakte gehaald, maar was te labiel om juf te zijn.
    Ik heb er weleen paar keer doorheen gezeten met een depressie, en heb hulp gezocht.
    Het is ook belangrijk om een escape te hebben.
    Voor mij is dat zingen.

    Het is jaren later. We zijn nu zelf een familie. Vader, moeder en twee kinderen. Beide kinderen hebben autisme. Ze wonen begeleid zelfstandig.
    Toen de kinderen erg klein waren stagneerden ze in hun ontwikkeling, zijn allebei uit huis geweest. We hebben van wildvreemde mensen zoveel liefde gekregen, en dat is nog zo.
    Van mijn mans kant waren er geen ouders meer. VAn mijn kant wel. Hun commentaar via via de broers gniffel zie je wel ze kan geen kinderen opvoeden. En dan ook geen kaartje willen sturen. Toen zijn we ook lange jaren weggebleven.
    Daarna ben ik begonnen met zingen: vierstemmig. Mijn zoon hoort absoluut en hij is de bas. Mijn dochter de alt mijn man de tenor, en ik er bovenuit.
    We leren onze partijen nu en dan op een koor. We werden gevraagd op te treden en mensen reageerden heel ontroerd. Maar dan juist als er een compliment komt moet ik van binnen huilen.

    Laat een reactie achter
    • Oh lieve Heleen, ik krijg tranen in mijn ogen van jouw verhaal. Wat heb je door moeten staan! Ik hoop voor je dat je nu wel een fijn leven hebt, ik lees gelukkig veel liefde van jou voor jouw man en kinderen. Maar oh zo herkenbaar, complimenten. Altijd toch onbewust de vraag wat er echt achter zit, want complimenten zijn toch niet echt? Tenminste, zo heb ik het van huis uit meegekregen. Ondertussen heb ik wel geleerd dat complimenten echt zijn, al blijft het lastig ze aan te nemen.

      Ik wens je heel veel geluk, liefde en succes toe. Je doet het goed zoals je het doet. Mocht het je toch te zwaar worden, schroom niet om hulp te vragen bij een goede psycholoog. Dat heeft mij uiteindelijk heel goed geholpen.

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  7. Om een voorbeeld te geven, nog steeds ben ik bang dat mensen boos worden als ik mijn grenzen aangeef, als ik voor mezelf opkom. Want die extreme reactie (boos worden) was een reactie die ik in het verleden altijd kreeg en vaak om niks.

    Ik ben getraind in het aanvoelen van en voldoen aan andermans behoeften zonder dat de ander er zelfs om vraagt. En daar ben ik zo goed in geworden, dat het mijn 2e natuur is.

    Maar ik heb ook geleerd dat ik er niet toe doe. Wat vind ik leuk? Niet belangrijk. Wat vind ik belangrijk? Niet interessant. Wat zou ik willen? Pff… En dus voelt het heel eng aan om wel voor mezelf op te komen.

    Echt.. Toen ik dit las.. Ik wil het gewoon niet accepteren, maar ik zit sinds gisterenavond allerlei artikelen over een narcistische moeder te zoeken (waar ik heel toevallig op kwam uit frustratie) en herken letterlijk alles wat er wordt geschreven. Ik ben nu 24 jaar en besef sinds gisterenavond dat ik al heel mijn leven heb doorgebracht met een narcistische moeder.. Wat een raar besef.

    Bedankt voor je bijdrage, ik durf niet te geloven hoe echt het allemaal is voor mij maar ik ben zo blij dat ik toch niet de enige ben die dit meemaakt. Ik heb dit jarenlang aangegeven bij vriendinnen (deels). Maar er was werkelijk niemand die mij begreep. Dit heeft er altijd voor gezorgd dat ik mij nog gekker en stommer voelde.

    Laat een reactie achter
    • Dag Bkt,

      Met dank aan diverse gastbloggers kan je op mijn site met de zoekwoorden Narcisme of Narcist, nog meer verhalen en tips vinden over dit thema.
      Ik wens je heel veel sterkte,

      Mary

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *