Voor de liefde doe ik alles en vergeet ik alles

“Voor de liefde doe ik alles, voor de liefde laat ik alles, voor de liefde vergeet ik alles.

Lang was dit mijn mantra totdat ik het niet meer vol kon houden.

Ik ging er psychisch aan kapot. Ik leed in stilte en van binnen stond ik in brand. Wilde het wel uitschreeuwen maar durfde niet.

Ik was zo bang voor hem. Ik kroop voor hem, deed alles wat hij van mij wilde, en ik zweeg. Niemand mocht dichtbij komen, vrienden had ik niet. Familie zag ik niet meer.

Ik zat gevangen, kon geen kant op.

Hij controleerde mij. Ik mocht alleen naar buiten om boodschappen te doen en moest achteraf het kassabonnetje aan hem afgeven. Als het onverwachts niet klopte dan liet hij dat voelen.

Drie keer per dag, op steeds wisselende tijden, belde hij naar huis om te checken of ik daar wel was. Nam ik niet snel genoeg op dan kon ik weer klappen verwachten.

Een dokter zag ik natuurlijk nooit, dat liet hij niet toe. Stel je voor dat ik daar iets zou vertellen? Stel je voor dat die dokter mijn blauwe plekken zou zien.

Het rare is dat hij, toen we pas verkering kregen, allerliefst was.

Hij verwende me, was attent en begripvol. Ik studeerde en kwam hem tegen in de bibliotheek. We raakten aan de praat en van het een kwam het ander. Omdat we smoorverliefd waren, en ik een arme studente, trok ik al snel bij hem in.

De eerste weken was alles nog perfect. Totdat ik te enthousiast vertelde over een medestudent. Vanaf dat moment zag ik een andere vriend.

Vanaf dat moment hield mijn mantra mij op de been.

Ik pikte alles van hem, in naam van de liefde. Het was onvermijdelijk dat ik moest stoppen met mijn studie, want daar zag ik te veel leuke jongens.

En ik, stomme stomme trut, deed het ook nog! Voor hem!

Ik mocht hele dagen thuis blijven. Poetsen, vervelen, domme series kijken en op tijd het eten klaar hebben voor meneer. Ik verafschuwde mezelf, ik durfde mezelf niet eens meer recht in de ogen te kijken.

Hij had alle macht en controle over mij.

Ik sliep niet meer, kon geen hap door mijn keel krijgen en moest al mijn gevoel opzij zetten als hij seks eiste. Ik onderging de wrede seks gelaten, was in mijn hoofd bezig met ontsnappen. Dat hield me op de been.

Ik was 19 en kon zo niet langer doorleven. Op een dag dat hij niet thuis was, en mij net had gebeld voor zijn dagelijkse controle, ben ik gevlucht.

Ik heb gezworven, vond een veilig onderkomen en zocht contact met mijn ouders. Ik heb hen verteld wat ik had meegemaakt maar durfde hen niet te bezoeken. Uit angst dat hij mij zou vinden.

Nu ben ik de 50 gepasseerd en ben tevreden met mijn leven.

Ik ben gehuwd en heb grote kinderen. Over mijn verleden praat ik nooit, dat geheim blijft bij mij. Ik heb geen therapie gehad maar heb wel dat verleden achter me kunnen laten.

Ik ben een sterke vrouw geworden, geniet van alle kleine dingen.

De reden dat ik dit deel is om het voor eens en altijd van me af te schrijven. En om andere vrouwen in een soortgelijke relatie een hart onder de riem te steken.

Kies voor jezelf, laat je niet mishandelen of misbruiken! De laatste reden is dat ik graag jouw blogs lees en het tijd vond om mijn verhaal te delen.”

Dana

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Wat een sterke vrouw ben je Dana. Als je 19 ben is je jeugd nog bezig,als je dan verliefd wordt ga je er ook voor. Maar om snel uit de ellende te stappen is veel moed voor nodig. Ik denk dat er veel heeft afgespeeld…..Maar zo zelfstandig er weer bovenop komen is heel krachtig. Gelukkig alles goed gekomen,geniet er elke dag van …..

    Laat een reactie achter
  2. Zie je, Mary, deze reactie stuur ik dus via de link op mijn blog. Ik kan alles perfect openen en lezen.
    By the way… dit is wel een horrorverhaal hoor, gelukkig met een happy end.
    Groetjes,
    Walter.

    Laat een reactie achter
  3. Knap dat je het zonder therapie achter je kon laten en toch gelukkig bent nu !

    Laat een reactie achter
  4. Waarschijnlijk was je altijd een sterke vrouw…je wist het niet.
    Wat fijn om te lezen dat je gelukkig bent nu.
    Zelf verdiend he.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *