Over leven in een starre bureaucratie

“De politiek stuurt aan op een participatie maatschappij: men moet elkaar helpen, voor elkaar klaar staan en vooral in de eigen kracht staan…

Mooie termen en er ontstaan al mooie initiatieven, maar de organisaties die zorgen voor een ander hebben blijkbaar nog al moeite met het ‘out of the box’ denken.

Flexibiliteit en in de eigen kracht, dus zomaar een beslissing nemen buiten de regels om, de verantwoording voorbij, buiten het protocol, dat kunnen we niet doen. Daar beginnen we niet aan, maar we denken echt wel met u mee en wie weet vindt u zelf een passende oplossing voor uw probleem. Het spijt ons maar dit is niet mogelijk want zo doen we het nooit…

In de afgelopen 17 jaar heb ik als moeder van een zoon met een ernstig meervoudige beperking regelmatig tegen deze starre bureaucratie aangelopen.

Een rugleuning en een zitvlak van de rolstoel vervangen is goedkoper maar omdat de gemeente een nieuwe leverancier heeft, moet er maar een nieuwe rolstoel komen. Dan hebben we het over €900 tegenover €4000.

Ach, het is maar een klein verschil, en de ambtenaar hoeft het immers niet uit eigen zak te betalen. Het komt uit een grote pot met geld die vanuit het ministerie overgemaakt wordt. Maar als ik er even over nadenk dan is het wel van mijn belastingcenten…

We zijn nu al 1 jaar bezig met de aanvraag voor een aangepaste rolstoel en de afgelopen week was wat mij betreft het dieptepunt. In goed overleg zou de rolstoel net voor de herfstvakantie opgehaald worden en tot 26 oktober wegblijven.

Ik had om een vervangende stoel gevraagd zodat we in elk geval af en toe een frisse neus zouden kunnen halen (gewoon naar buiten omdat het kan). Dat we dan ook gebruik maken van onze auto als het regent, lijkt me logisch.

Toen ik op vrijdagavond thuis kwam zag ik een stoel zonder Biermanbeugel, dus er was geen optie om de rolstoel in de bus vast te zetten. Ik heb netjes gewacht tot maandag en toen gebeld met Welzorg.

Ik bedacht ineens dat Twitter een krachtig medium is en plaatse een oproep.

Vrijwel meteen werd er gereageerd en nam ook Welzorg contact op. Helaas, er was geen passende beugel meer want de politiek had in 2008 besloten dat het Bierman vergrendelings-systeem niet meer in nieuwe auto’s geplaatst mocht worden.

Dat er nog heel veel mensen rijden in een auto met dit type vergrendeling… ach dat is hun probleem.

Tegelijkertijd worden aangepaste auto’s in de meeste gemeenten niet of nauwelijks meer vergoedt. Sorry, maar ik heb geen €30.000 voor een nieuwe bus, maar mijn 16 jaar oude bus doet het nog prima en hopelijk de komende 4 jaar ook nog.

Toen ik werd teruggebeld en men mij vertelde dat het spijtig genoeg onmogelijk was om een beugel te vinden, werd het mij teveel en kon ik er nog net uitbrengen dat men de rolstoel weer mocht komen ophalen want 13 dagen een stoel in je woonkamer hebben staan, waar je niets mee kunt, is niet echt leuk.

Mijn onmacht, tranen en boosheid poste ik op Facebook, en ineens kwam er het verzoek van een mij onbekend persoon die om mijn emailadres vroeg. Misschien had hij een verrassing voor mij.

De mail bevatte het verzoek aan alle heren van Bierman om te kijken of zij ons konden helpen. Gewoon een man die ons niet kende, mailde namens ons met een verzoek om hulp…

Die zelfde avond werd ik opnieuw benaderd door Welzorg en door de ‘monteur’, wij noemen hem meneer Kees, dat hij uit onderdelen een beugel zou kunnen maken en die op woensdag kon komen brengen.

Inmiddels had ik zelf contact opgenomen met Bierman en zij hadden zeker nog een passende beugel in het magazijn liggen en deze zou worden toegestuurd en die mocht ik houden.

Dat betekent heel veel, want als Wouter binnen 4 jaar een volwassen rolstoel krijgt dan kan ik nog steeds met hem in onze bus heel Nederland door omdat ik hem vast kan zetten. Geen nieuwe dure auto, geen vast zitten in huis. Nee, dankzij een voor ons onbekende man hebben wij voor nu en straks een passende beugel.

Waarom zou een manager van Welzorg dit dan niet kunnen bedenken? Waarom werkt de participatie onder de gewone burger wel, en niet bij de professionele organisaties?”

Gastblog van Claudia Benmesahel-Kruidbos.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Wat fijn dat er zomaar iemand helpt. Heel triest dat Welzijn zijn naam niet verdiend.

    Dank voor het delen van je verhaal. Ik hoop dat jullie nog lang van de nieuwe stoel kunnen genieten.

    Laat een reactie achter
  2. Dan toch maar die participatie maatschappij. Jammer dat ze hun eigen ideeen in de weg zitten.
    Fijn voor jullie. Tof.

    Laat een reactie achter
  3. Wat ben ik blij voor jou en je zoon.
    En dat het op deze manier door Kees met een warm hart is opgelost.
    Social media heeft ook goede kanten . :))

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *