Ik leerde dat liefde gelijk is aan pijn

“Zolang ik me kan heugen is mijn honger naar kennis enorm groot. Al gauw leerde ik praten en mijn vroege volzinnen en grote hoeveelheid vragen overspoelden mijn ouders compleet.

Mijn moeder, nét tiener af toen ze mij op de wereld zette, is opgegroeid in een groot gezin waar het recht van de sterkste gold. Ze kreeg niet de opvoedkundige vaardigheden mee voor het begeleiden van een hoogbegaafd kind. Mijn eigenwijze moeilijk in te tomen enthousiasme voor de wereld om me heen, was voor haar te veel.

Ik was niet goed wijs. Dat werd me dagelijks duidelijk gemaakt. Dat het tegengestelde waarheid is, besefte ik niet als kind.

Mijn moeder reageerde geïrriteerd op de stelligheid waarmee ik, zittend achterop haar fiets, aan elke voorbijganger hetzelfde vroeg: “Vind jíj mij lief?” Dat er om zulke anekdotes nog steeds wordt gelachen, legt gebrek aan diepgaande inzichten pijnlijk bloot.

Ervan doordrongen dat ik niet spoorde, zocht ik overal die bevestiging op. Ik werd gepest op school en in onze buurt wilden kinderen niets met me te maken hebben. Er was maar één spelletje waaraan ik als kleuter mee mocht doen met een groep oudere jongens. Dat eindigde steevast in de bosjes bij het pleintje achter de huizenblokken en zonder onderbroek.

Instinctief voelde ik aan dat het geen zin zou hebben hiermee bij mijn moeder aan te komen omdat ze de schuld bij mij zou leggen, zoals ze dat in elke andere situatie ook doet.

Mijn ouders vertelden me regelmatig dat ze van me hielden en dat er naast de nodige slaag ook knuffels werden uitgedeeld. Dat maakte de verwarring des te groter. Aan hen lag het immers allemaal niet. Ik leerde dat liefde gelijk is aan pijn. Zelfs mijn naam voelde als het verwijt waarmee die altijd gepaard ging. Ik schaamde me deze hardop uit te spreken.

Ik ontwikkelde een zelfhaat met destructieve gevolgen.

In mijn zoektocht naar verzachting raakte ik al jong verslaafd aan alcohol en drugs. Om de situatie thuis te ontwijken sliep ik in het bed van willekeurige vreemden, bij kennissen op de bank of in het park. In de zomer sliep ik in het gras en meestal sliep ik niet. Nu nog heb ik moeite met gaan slapen omdat iets in mij niet durft te ontspannen en ik continu op mijn hoede blijf.

Uit pure leergierigheid las ik alle studieboeken van de opleiding tot verpleegkundige in één adem uit en scoorde aanvankelijk de hoogste punten van de klas. Tot ik van de opleiding werd verwijderd. Om toetsen naar behoren te kunnen maken moet je aanwezig zijn. Veel te vaak was ik er niet. Niet met mijn hoofd en niet fysiek.

Ik raakte van de wal in de sloot. Letterlijk en figuurlijk. Vanuit de schimmige wereld waarin ik verkeerde werd ik gedwongen tot prostitutie. Op dat moment was ik achttien. Het geweld waarmee die dwang gepaard ging, was niet eens wat me eronder hield. Het was de ervaring dat ik in elk geval iets waard was. In geldbedragen uitgedrukt.

In die periode leerde ik de vader van mijn oudste twee kinderen kennen met wie ik samen ging wonen, om te ontvluchten aan de situatie thuis en de prostitutie.

In overtreffende trap nam mijn ex de rol aan die mijn moeder had. De combinatie van zijn onvoorspelbare agressie en mijn zwaar getraumatiseerde gedrag zorgde voor het ontstaan van een oorlogsgebied in eigen huis. De beslissing met mijn kinderen uit die situatie te vluchten, maakte ik helaas veel te laat. Na zijn vertrek in de zomer van 2006 liep ik vast in de traumatische toestand waarin mijn ex me achterliet.

Psychotisch ontremd knalde ik al zijn overgebleven huisraad op straat, haalde de auto ook van de rem en zette die tegen de voorgevel van de tot zijn kantoor omgebouwde garage. Nog dezelfde nacht werd ik op de PAAZ gesepareerd. In tegenstelling tot wat gebruikelijk is, mocht ik mijn slipje onder het scheurschort aanhouden. Voor helemaal bloot was ik te zwaar getraumatiseerd.

Na de opname heb ik een tijdlang medicatie gebruikt. Groot nadeel van een antipsychoticum is dat het álle gevoelens remt. Opgesloten in eigen geest kwam ik alsnog niet tot verwerking. Door de medicijnen voelde ik mijn eigen behoeften niet. Ik woonde alleen met mijn kinderen en had verschillende uitzendbanen vanwege moeite met vasthouden.

Tijdens de zwangerschap van mijn oudste was ik moeiteloos gestopt met drank, drugs en roken en ook dat hield ik tijdens de oorverdovend stille weekenden zonder kinderen niet altijd vol. Na de geboorte van mijn jongste kind ondervond ik opnieuw de helende werking die uit kan gaan van het geven van borstvoeding. Helaas liep ik alsnog vast in dat proces doordat ik tijdelijk werd behandeld met medicijnen toen het water te troebel werd.

Wel vond ik de kracht om aan mezelf te werken in de vorm van een opleiding tot medewerker van een borstvoedingsorganisatie en later kraamverzorgende. Steeds opnieuw ontgroeide ik ongezonde situaties. Zonder veiligheid van mijn witte uniform heb ik veel moeite met aanrakingen en andere intimiteit dan die met mijn kinderen.

In mijn huidige relatie is het juist de afstand die mijn vriend uit respect heeft genomen die maakt dat ik zijn nabijheid kan voelen. In die afstand ligt ook de ruimte voor het doormaken van mijn verwerkingsproces. Voor de waanzinnig creatieve manier waarop hij in staat is hierbij te helpen heb zélfs ik geen woorden. Hij laat me dat voelen wat ik niet meer wilde voelen: Liefde.”

Gastblog van Femke van de Ven, @FemvandeVen.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Geweldig dat je zo’n vriend met dit liefdevolle vermogen hebt ontmoet.
    Het leven achter je, is onuitwisbaar.
    Een toekomst is er echter ook. Ik hoop dat je gelukkig wordt.

    Laat een reactie achter
    • Ik bén gelukkig Ineke. Ondanks dat ons leven verre van makkelijk is.

      Dankjewel voor je lieve woorden.

      Laat een reactie achter
      • Ik herken je verhaal veel ook het hb. Heb vorige week hier een blog geschreven.
        Succes met alles EN de liefde. Fijn hé zo’n partner, ook dat proces ken ik:)

        Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *