Kerst met moeder

Ik weet het, een beetje rare titel, maar dat heeft een reden. Laten we even teruggaan naar 2013.

Moeder kreeg toen nog de zorg van een niet nader te noemen thuiszorgorganisatie, waar ik financieel mee in de clinch lag en waar de zorgverlening op dat moment ook niet optimaal was – en dan druk ik me voorzichtig uit -, want de organisatie stond onder verscherpt toezicht.

In het begin van dat jaar kreeg moeder een decubitusontsteking in de voet. Gevaarlijk, want moeder is naast alle ellende met haar ziekte MS ook nog eens diabetespatiënt.

Al snel werd gedacht dat haar voet geamputeerd moest worden, omdat haar voet blauw was.

Dat bleek gelukkig een misvatting. De verpleegkundige van dienst had moeders been zo stevig ingezwachteld, dat haar voet paars uitsloeg.

Toen de zwachtels eraf gingen trok de voet heel snel weer bij naar een normale kleur en werd moeder onder plaatselijke verdoving verholpen aan de ontsteking.

Crisis afgewend en eind goed, al goed zullen we maar zeggen… Nou nee.

Nu zou je denken dat de thuiszorg gewaarschuwd was, toen er opeens een raar plekje bij een rare plek verscheen (de billen). Zo aan de oppervlakte van de huid was er weinig te zien, maar er kwam wel veel vocht tevoorschijn met een bijzonder penetrante lucht.

Iedere dag kon het ondergoed in de was. En het plekje kreeg ineens zwarte korsten. Tegen ons als familie werd gezegd dat alles goed zou komen. Het kwam niet goed.

Na acht weken lang aanmodderen, eiste mijn vader dat de huisarts langs zou komen en dat er actie ondernomen moest worden. De situatie met moeder en thuiszorg verslechterde met de dag.

De vervangend huisarts kwam en een delegatie van 5 thuiszorgmedewerkers stond haar op te wachten.

Vader mocht niet bij het gesprek, in ons eigen huis nota bene, aanwezig zijn (en ja, dat kan blijkbaar).

Buiten de deur heeft vader nog gesproken met de huisarts en vertelde in het kort wat er aan de hand was. De huisarts begreep de situatie en zorgde er meteen voor dat moeder dezelfde dag nog naar het ziekenhuis kon.

Een snelle blik op de wond leverde de conclusie “niets meer aan te doen, gezien de medische situatie” op. Er werd nog wel geprobeerd om met VAC-therapie de wond dicht te krijgen, maar men had de hoop al opgegeven.

Vader werd voor de komende tijd sterkte gewenst met het naderend einde van moeder en men zou onze huisarts hiervan in kennis stellen. Dezelfde middag nog kwam hij en excuseerde zich voor het feit dat hij de situatie niet ernstig genoeg had ingeschat.

Nu is moeder een taaie en wij kinderen legden ons niet zomaar neer bij dit Salomonsoordeel.

Inmiddels waren we overgestapt naar een andere thuiszorg die adequaat insprong op de ontstane situatie.

Een geluk daarbij was de nieuwe verpleegkundige, waar moeder bijzonder goed mee kon opschieten. Zij had – over toevalligheden gesproken – eerder gewerkt op de dermatologie-afdeling van het lokale ziekenhuis en ging samen met haar collega verzorgsters vol overgave de strijd aan.

Ook de huisarts heeft bijzonder goed mee geholpen en kwam regelmatig langs om te kijken hoe het met moeder ging. En al die zorg en toewijding heeft een fantastisch resultaat opgeleverd.

Want nu, na dik tweeënhalf jaar, zijn de twee grote gapende wonden – door een fistelverbinding was er nog een wond ontstaan – bijna genezen.

En dat betekent dat moe eindelijk in haar rolstoel gezellig kerstfeest met ons kan vieren. Dus dit jaar is voor ons als familie een hele speciale kerst.

Dit is een gastblog van Jan Koetsie, @Koetse. Lees meer van hem op hazzenspinsels.

Foto komt uit Jan’s collectie.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Wat een heerlijke kerstviering moet dat geweest zijn! Vante gegund voor Koetsier en zijn moeder en familie

    Laat een reactie achter
  2. Dit is oprecht een gelukkig kerstfeest. Jammer, dat je het kennelijk moet treffen wie je verzorgt en dat kwaliteit van zorg niet overal gewaarborgd is.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *