Kan ik wel een echte moeder zijn?

Als ik foto’s zie van stralende kersverse ouders met hun baby word ik onpasselijk. En bang.

En komen er twijfels. Zal het mij wel lukken? Kan ik het wel? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd, houden me wakker.

Het ging niet zo eenvoudig als wij hadden gedacht; zwanger worden.

Er was heel wat medische hulp voor nodig en duurde daardoor erg lang. Ik was al zo ver om mij erbij neer te leggen dat er geen kindje zou komen maar mijn man wilde daar niets van weten.

Dus gingen we door totdat er eindelijk positief nieuws kwam. Wij waren zwanger! Mijn man was door het dolle heen, trakteerde zijn collega’s op taart en stuurde een foto van de echo de onlinewereld in.

Mijn collega’s en vriendin reageerden super enthousiast, zij hadden al die tijd met mij meegeleefd en waren bijzonder belangstellend.

Mijn moeder, dat was een ander verhaal. Haar lauwe reactie op het blijde nieuws zei mij genoeg. Het zoveelste bewijs voor mij dat er bij haar geen liefde leeft. Dat haar hart ijskoud is.

En door haar ben ik nu ook zo bang. Bang dat ik geen echte moeder kan zijn, bang dat ik mijn kind geen liefde kan geven want ik heb het zelf nooit gehad van mijn moeder.

Aan de andere kant vraag ik me af: moet je moederliefde zelf hebben ervaren om het door te kunnen geven? Of zou het toch wel een beetje in mij zitten ook al heb ik het niet gehad?

Mijn moeder is altijd een kille vrouw geweest. Dacht vooral aan zichzelf. Ik heb nooit een knuffel van haar gehad. Een compliment, belangstelling voor mij, samen iets leuks ondernemen? Ik ken het niet.

Als ik de spaarzame foto’s van vroeger bekijk, zie ik zielig meisje met naast zich een vrouw met een dode blik in haar ogen, zonder een spoortje van een glimlach om haar mond. Ik heb ook niet echt een band met haar, nooit gehad.

Ik zou net zo goed een buurvrouw voor haar kunnen zijn. Als moeder heeft ze niet veel voorgesteld in mijn leven. Ik denk dat ik daardoor bijvoorbeeld een binnenvetter ben geworden, een vrij gesloten vrouw.

Als ik weer eens wakker lig en me afvraag of ik wel een echte moeder kan zijn voor mijn kindje, bedenk ik mij heel soms dat liefde geven dan misschien wel een beetje vanzelf zal gaan.

Zo’n klein weerloos afhankelijk wezentje, uit liefde geboren, daar zal ik toch wel wat voor gaan voelen? Dat moet toch wel? Ik heb gelukkig nog wat maanden om aan het idee te wennen, om mij voor te bereiden op het moederschap.

Ik hoop dat mijn hart open zal gaan als ik mijn kindje vast kan houden. Ik hoop dat mijn hart zal overlopen van liefde.

Mariska

Foto komt uit de collectie van Ingrid@Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

7 Reacties

  1. Ik kan me goed je twijfel voorstellen hoor Mariska. Maar jij bent je moeder niet. Jij gaat zelf je eigen reis maken als moeder. Met ups en downs. Liefde en soms balen. Kracht en soms verdriet. Maar jij bent jij. Laat het gewoon gebeuren. Veel vrouwen zullen dit herkennen, zeker als er veel medische zaken aan een zwangerschap vooraf gaan. Zelf hoor ik dit in mijn vak heel vaak. Heb vertrouwen in jezelf. Fijne zwangerschap en een mooi gezond kind gewenst. Met die liefde komt het wel goed. Jij bent jij. Goed zoals JIJ bent.

    Warme groet Djoke

    Laat een reactie achter
  2. Hoop dat je blij bent met je kind en niet iedere moeder is gelukkig hetzelfde.Begrijp dat je liefde van je eigen moeder nodig had, jammer dat zij geen liefde gaf.Maar ik zou het wel weten als ik moeder was, zou het dan anders doen.Dat geluk wens ik jou toe !

    Laat een reactie achter
  3. Ik ken veel moeders die zelf weinig moederliefde hebben gehad. Ja dat heeft consequenties en dan kan het moederschap je soms zwaarder vallen dan bij andere vrouwen. Immers zonder goed voorbeeld en weinig warmte/liefde die je hebt gehad daardoor, kan het best moeilijk zijn om je geduld te bewaren als het moeilijk wordt of om niet onzeker of bang te zijn als je kindje veel huilt of als er iets is waar je zorgen over maakt.

    Echter moeders worden geboren met hun eerste kindje en je krijgt gelukkig veel begeleiding daarbij in Nederland. Je zult merken dat moedergevoelens vanzelf zullen ontstaan, net als een verliefdheid. Je hebt een partner en ik neem aan dat je van hem houdt. Dat je dit ook kan. Houden van is dus iets wat je kent en waarom zou je dan niet heel veel van je kindje kunnen houden? Houden van is de eerste stap naar een mooie relatie.. en de meest belangrijke.. Al het andere kan je leren als je denkt dat het ergens niet goed gaat. Vraag dan gewoon hulp en begeleiding bij een coach of begeleider.

    Heel veel geluk en sterkte met de komende maanden.. Ik hoop dat je er ook wat van kan genieten zonder je al te veel zorgen te maken over de toekomst en of je het wel goed doet.

    Laat een reactie achter
  4. Ik ben ook een dochter van een koude moeder, maar ik ben ook een moeder van 2 kinderen. Ik heb mezelf die vraag heel vaak gesteld, kan ik wel van mijn kind houden als ik niet eens weet wat liefde is? En nu, nu ik al bijna 12,5 jaar moeder ben, kan ik zeggen: Ja, dat kan ik! Het is misschien niet altijd even makkelijk en doordat ik geen voorbeeld heb gehad, weet ik ook niet altijd wat ik moet doen. Maar 1 ding weet ik zeker, iedereen wordt met liefde geboren, er zit liefde in iedereen, alleen sommige mensen raken het in de loop van hun leven kwijt. Ik ben er ook zeker van dat de liefde van jou voor jouw kind komt op het moment dat ie geboren is.

    Heb vertrouwen in jezelf. En mocht je na de geboorte toch nog twijfelen, vraag een goede vriendin hoe zij dat doet. Want zeker als het wat lastiger wordt, is het fijn om met iemand erover te kunnen hebben. Geniet van de laatste maanden zwangerschap.

    Laat een reactie achter
    • Vind het zo dapper dat je dit durft te delen. Hierdoor heb ik er alle vertrouwen in dat het jou gaat lukken om samen met je partner een liefdevol thuis te bieden aan jullie kind. Heel veel succes daarmee.

      Laat een reactie achter
  5. Ik heb mijn moeder nooit gekend.
    Groeide op met zussen.
    Ik ben moeder en oma, volgens mijn kinderen een wereldmoeder.
    Zie je….

    Laat een reactie achter
  6. Elke dag twijfel ik nog of ik n waardige moeder ben. Ook nu terwijl ik met kleinkind nummer zes op mn borst zit. Ik mocht weer kramen bij mn dochter. Bij de eerste 3 geboortes was ik aanwezig, nu wilden de oudere kinderen dat ik bij hen bleef toen hun moeder ging bevallen. Geen beter bewijs toch. En toch elke dag die twijfel en angst om door de mand te vallen. Mijn tip: hou je kindje bij je de eerste tijd; in bed, op je buik en in n draagdoek. Leer elkaar kennen en aanvoelen. Laat die tijd duren zolang jij wilt, al is t vier jaar. Warm voldoeninggevend moederschap mag wederkerig zijn. En daar waar je gevoel je fopt, mag je verstand je helpen om vertrouwen in jezelf en je kindje te hebben

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *