Jarenlang heb ik mezelf weggecijferd voor mijn ouders

“Het grootste gedeelte ging langs mij heen. Ik merkte wel dat mijn ouders ruzie hadden en elkaar soms lang negeerden, maar dacht dat dat normaal was. Wist ik veel wat er echt speelde?

Ik kreeg het pas te horen toen het een voldongen feit was: mijn ouders gingen scheiden. Dat kwam hard aan! Voor mijn gevoel vertrok ik van de een op de andere dag met mijn moeder. Ik weet nog dat ik mijn moeder vroeg waarom papa niet meeging. Ik vond het zo raar, weggaan zonder mijn vader…

Mam en ik trokken in bij haar vriend. Die hele man had ik daarvoor nog nooit gezien! Hij was niet onaardig en deed zijn best om het mij naar de zin te maken. Ik mocht nieuw behang uitkiezen voor mijn kamer, een bureautje en een bed. Maar het was en werd nooit mijn thuis. Waar mijn vader woonde, dat was mijn thuis.

Een geluk was dat ik op dezelfde school kon blijven en we dichtbij mijn vader woonden. Ik bleef dezelfde vriendinnetjes houden en kon naar muziekles blijven gaan. Maar ik praatte nergens over met mijn vriendinnen. Ik vond het te zielig voor mijn vader. Had het gevoel dat mijn moeder hem aan de kant had gezet voor een knappere man.

Ja, dat krijg je als je ouders je niet betrekken bij hun scheiding. Pas veel later vertelde mijn moeder wat er tussen haar en mijn vader speelde. Of beter gezegd, wat er ontbrak. Ze heeft gekozen voor haar geluk en voor de liefde.

Het bleef voor mij pijnlijk als ik in de weekenden naar mijn vader ging. Daar was alles vertrouwd maar toch ineens zo anders, zo doods. Mijn vader leed onder de scheiding. Hij kon het moeilijk verkroppen dat mijn moeder bij hem weg is gegaan. Hij was rommelig, het huis was niet meer schoon en hij was wat somber.

Als ik bij hem was, deed hij echt zijn best om het gezellig te maken, was altijd belangstellend naar mij, en zorgde goed voor mij. Over de scheiding durfde ik nooit te praten met hem. Mijn moeder kwam zelden ter sprake. Hoe jong ik ook was, ik had in de gaten dat ik daarmee meer leed veroorzaakte.

Wat de beweegredenen waren voor mijn ouders om mij nergens in te betrekken, ik kan er alleen maar naar gissen. Een tijd lang heb ik gedacht dat ik de oorzaak was van hun scheiding. Ik trok het mij verschrikkelijk aan dat zij niet meer bij elkaar waren. Naast dat schuldgevoel was er ook boosheid naar mijn moeder toe.

Waarom hield ze niet meer van papa? Zo’n akelige man was hij toch niet? Waarom konden ze er samen niet uitkomen? Aan hun relatie werken? Allemaal vragen die ik nooit heb durven stellen. Ik deed altijd mijn best om voor beiden lief te zijn. Zette mijn eigen twijfels, onzekerheden en boosheid aan de kant. Daar heb ik later behoorlijk last van gekregen.

Ik moest opnieuw ontdekken wie ik was, waar ik voor sta en wat mijn eigen grenzen zijn. Altijd maar een ander plezieren voor de lieve vrede hield ik niet meer vol. Ik had therapie nodig om mezelf te herontdekken.

Ik ben nu een volwassen vrouw en zie een gelukkige moeder en een gekwetste vader die nog steeds zoekt naar een nieuwe liefde. Jarenlang heb ik gependeld tussen mijn ouders. Jarenlang heb ik mijn gevoel opzij gezet, mezelf weggecijferd, en deed ik mijn stinkende best om het mijn ouders naar de zin te maken.

Mocht ik in de toekomst kinderen krijgen en ooit voor de ingrijpende stap staan om te scheiden (wat ik dus echt niet hoop), dan weet ik nu dat ik het heel anders aan ga pakken.

Ik ga mijn kinderen wél uitleggen wat er speelt en waarom ik bepaalde keuzes maak. Ik zal met hen in gesprek gaan, er voor hen zijn. Uit ervaring weet ik wat de impact van een scheiding is op kinderen. Dat mijn ouders dit hebben nagelaten heb ik hen lange tijd kwalijk genomen.”

Sacha

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Wat is het toch in en intriest al die ouders die gaan scheiden en er voor hun kinderen een puinhoop van maken. Ik hoop voor Sascha dat ze dit nooit zelf gaat ervaren. En mocht het je toch overkomen, inderdaad wees eerlijk. Maar scheiden is niet simpel. Er komt zoveel narigheid en haat vaak naar boven. Als kind draag je het altijd met je mee. ik ben ook een kind van gescheideden ouders. Ik was drie en ben nu 58.

    Laat een reactie achter
  2. Sacha, wat ontzettend zwaar om zo in onwetendheid te moeten leven. Je ouders gaan scheiden, je blijft bij je moeder en zij vertelt jou gewoon niets! Vervolgens brengt ze iemand, haar nieuwe partner, in jouw leven zonder dat je die kent. Een zeer onveilige situatie want zoiets kan ook heel verkeerd uitpakken als hij verkeerde bedoelingen heeft. Dat is gewoon je kind in gevaar brengen.

    Herken helaas veel in je verhaal. Mijn ouders gingen scheiden op mijn 6e jaar en heb nooit geweten hoe, wat en waarom. Mijn vader zag ik niet meer en werd uit mijn leven gewist. Mijn moeder maakte me zo bang dat ik er nooit naar durfde vragen (tot vorig jaar).

    Het is puur egoisme bij zulke ‘moeders’. Het is al zwaar genoeg voor een kind als de ouders gaan scheiden, en als je er vervolgens totaal niet over praat met je kind (omdat je je nieuwe relatie en je eigen geluk belangrijker vindt), laat je je kind gewoon in de steek. Een kind kan nog niet begrijpen wat er allemaal gebeurt wat versterkt wordt door het eeuwige zwijgen erover. Hoe kan het kind zo’n heftige gebeurtenis dan verwerken? Niet dus, pas op latere volwassen leeftijd. Het blijft jarenlang opgeslagen in het lichaam, het blijft onbewust broeien, totdat het tot een uitbarsting komt. Dan komt alle pijn naar boven, en kun je het alsnog verwerken. Dan kun je eindelijk voor jezelf kiezen en weer gelukkig worden. Ik wens je veel geluk toe!

    Laat een reactie achter
  3. Je moet praten, open zijn, voor jezelf, altijd. Jouw ouders konden niet praten, niet met elkaar niet met jou. Jij leerde het ook niet op deze manier.
    Zorg dat het jou niet overkomt, voor je ouders is het te laat.
    Jammer van je jeugd he

    Laat een reactie achter
  4. Zo jammer dat alles werd verzwegen………Maar niet meer terug te draaien, je zal er mee moeten dealen..
    Jij kan het anders willen doen als je kinderen krijgt, maar wat je partner doet, dat heb je niet in de hand.
    Mijn kinderen waren tieners toen mijn man wilde scheiden, en die vonden het super, want hij was aan last……..altijd moesten we rekening houden met hem, alles draaide om hem……….Maar al praatte ik overal open over met de kinderen en al beantwoordde ik alle vragen eerlijk……..Hij kon alleen klagen, klagen over mij….tegen de kinderen….en die konden daar niks mee……dus kwamen ze liever niet meer bij hem….Dus dat is ook een mogelijkheid…jammer, maar ik kan daar niks aan doen, dat is zijn eigen pakkie an, terwijl ik wel de schuld heb gekregen van alles………

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *