In hongerstaking vanwege het mensonwaardige WMO-beleid van de gemeente

Sprankelend & 50. Nou ja, het sprankelt iets minder sinds ik 25 dagen geleden in hongerstaking ben gegaan tegen het mensonwaardige WMO-beleid van de gemeente Leudal.

De ondersteuning kan in deze gemeente beter herbenoemd worden naar ondermijning. Want dat is de feitelijke uitwerking van wat men mijn gezin al 16,5 jaar aandoet.

Het is nu 16,5 jaar geleden dat ik op een vreugdevolle dag werd ingeleid voor de bevalling. Ik kreeg een prachtig kind. Daarbij een partiële laesie, liquor hypotensie syndroom en een rolstoel.

Een rolstoel is geen handicap. Niet als dat niet tussen je oren zit. Ik ben zo niet geboren dus je spurt gewoon door op 2 wielen in plaats van op 2 benen. Ook nadat ik nog geen jaar later, wederom zwanger, alleen kwam te staan.

Ook toen heb ik mijn hoofd hoog gehouden, strijdvaardig alle taken op mij genomen en dit doe ik nu al 16,5 jaar. Tegen een hoge prijs die ik letterlijk betaal met mijn lijf, door een tegenwerkende overheid die mijn gezondheid als wisselgeld gebruikt.

Een handicap is niet onoverkomelijk met de juiste voorzieningen en zorg. In mijn geval bleven én blijven die stelselmatig uit, waardoor ik van een relatief simpel handicap meervoudig blijvend beperkt ben geraakt.

Op de 26e dag van mijn hongerstaking lig ik nu al 390 dagen plat, na een zware valpartij in mijn badkamer. De gemeente heeft al in 2013 aanpassing van die badkamer noodzakelijk geacht, maar blijft dit saboteren om zichzelf te kwijten van eigen nalatigheid, fouten en schadelijk uitwerkende bureaucratie.

Daarbij negeert deze gemeente compleet de gevolgen, de ongevallen, de isolatie en de exclusie uit onze samenleving. De gemeente Leudal blijft halsstarrig doof.

Mijn in crescendo oplopende roepen om noodzakelijke voorzieningen worden al jaren genegeerd. Het gevolg hiervan is dat er nog meer noodzakelijke voorzieningen en zorg nodig zijn.

Mijn maag verdraait zich niet gauw. Ik heb ‘geleerd’ niet met spijt te leven. Maar het wordt anders als ik denk aan foto’s die ik na afloop van diploma-uitreikingen zie, waar ik weer eens niet bij kon zijn, of de successen van mijn kinderen die ik niet kan bijwonen.

Ik heb nog nooit de scholen en personen die mijn kinderen opleiden, gezien. Omdat ik er gewoonweg niet naar toe kan. Dan draait mijn maag wel degelijk om.

Laatst had mijn zoon een gala en in zijn prachtige black-tie kostuum, dat hij ook alleen heeft moeten uitzoeken, stond hij naast zo’n prachtige bolide. Ik zag hem staan glunderen en ik zag honderden bewonderende ouders en grootouders. Ook daar was ik niet bij, ik zag er wat van op Facebook.

Mijn maag draaide ook om toen mijn zoon de Gouden Koksmuts won en ik niet bij zo’n uitzonderlijk event trots aanwezig kon zijn.

Hongerstaken is niet moeilijk, de honger gaat door al die onmogelijkheden vanzelf over. De gemeente, bekend met alle problematiek, biedt nog steeds geen oplossingen. En maakt naast mij ook mijn kinderen beperkt.

Ik kon sporten. Als een soldaat op armkracht tijgerend op steigermateriaal zittend het plafond schilderen. Ik kon van alles of had overal een oplossing voor.

Tot in 2004 een ongeval in de nog steeds niet aangepaste keuken leidde tot agressieve chronische dystrofie die therapieresistent bleek. Uitbehandeld met zeer sombere prognose.

De gemeente die, ondanks meerdere signalen, noodzakelijke aanpassingen naliet te verrichten, ook naliet uitblijvend onderhoud van rolstoelen te regelen. Nadat de service-partij ‘vergat’ een borging op het wiel te zetten, ben ik met deze rolstoel zwaar over de kop gegaan in 2009.

Om 2 maanden later in een aftandse (niet aan eisen voldoende) taxi wederom een invaliderende smak te maken toen de taxistoel afbrak. Ik woog maar 45 kilo. Die stoelen horen meer te (ver)dragen.

Sinds die tijd lig ik gemiddeld 9 maanden per jaar plat met complicaties. Regisseer ik mijn leven en dat van mijn gezin liggend op mijn rug. Voed de kinderen op, waar ik trots op mag zijn.

Ze doen het goed, zijn succesvol en groeien op tot goede, gewetensvolle sociale jonge mensen. Het zijn nu nagenoeg allemaal jongvolwassenen, hebben veel vrienden met wie ze een rijker leven hebben.

Maar dat is lange tijd niet zo geweest. Vooral toen de zorg voor mij volledig afgenomen werd en het 2 keer 1,5 jaar duurde om die door middel van beroepszaken terug te krijgen. In die lange tijd werden mijn tieners gedwongen ‘mantelvadertje’ te worden van hun kleuterbroertjes.

Wij hebben ons hier doorheen geknokt. Zijn gelukkig met elkaar. Maar het grut vloog uit, doet zijn eigen ding en toen bleef ik, nu 50, steeds meer alleen.

Ik dacht nog 1 kans te hebben. Nog 1 keer bezien of er mogelijkheden zijn, de kwaliteit van mijn beperkte leven enigszins draaglijker te maken. Helaas zijn die mogelijkheden er nog steeds niet. Het kwam niet als een shock. Het was gewoon hoop, die ik nooit zal verliezen.

Verliezers zijn de ambtenaren van de gemeente Leudal, wetende dat mijn handicap en progressieve aandoeningen beperkt kunnen blijven, mij opzettelijk tegenwerken en mij deze preventieve maatregelen om niet nog verder achteruit te gaan, stelselmatig ontzeggen.

Zij die de ‘sombere’ prognose nog verder de duisternis in helpen, kunnen niet mijn hartstocht om met mijn kinderen een zo gewoon mogelijk leven te leiden de verdoemenis in helpen. Daartegen blijf ik vechten, al is dat het laatste wat ik doe.

Gastblog van @doofpotwmo. Lees meer op www.doofpot-wmo-leudal.com.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Ik lees vooral geweeklaag van een slachtoffer. Stap eens uit die rol en probeer je leven op te pakken.

    Laat een reactie achter
    • Heb het idee dat je dan niet goed gelezen hebt, deze vrouw heeft wel degelijk geprobeerd zelfstandig alles te regelen en is een slachtoffer van de burocratische gemeente waarin zij woont en waarschijnlijk is zij niet de enige in Nederland. Ik wens haar dan ook veel sterkte in dit gevecht en hoop dat er eindelijk eens iemand binnen deze gemeente opstaat met een hart

      Laat een reactie achter
  2. Ongelofelijk wat een strijd… helaas een herkenbare strijd… maar wat een kracht en doorzettingsvermogen heb jij… al 16.5 jaar.. triest dat het soms zo ver moet komen… en helaas zal het hier in Nederland niet veel veranderen ben ik bang… zo oneerlijk terwijl je recht hebt op hulp en zorg die je zo nodig hebt…. maar wat een kanjer van een vrouw ben jij…respect voor jou dat je zo door knokt terwijl het zo uitzichtloos is… ik wens je heel veel kracht, wijsheid en troost toe… veel liefs van een medestrijdster…

    Laat een reactie achter
  3. Wat zul je trots zijn op je kinderen. En natuurlijk op jezelf. Kinderen die zich sociaal goed ontwikkelen, knap van jou.
    Ambtenaren die niks doen. Zoek de publiciteit, je ziet dat vaak he.
    Wens je sterkte. Je bent een moedig mens, dat respect verdient.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *