Ik wilde niets liever dan een gewoon meisje zijn

“Mijn oma was de reden dat ik jarenlang heb gezwegen over het misbruik door haar man, mijn opa.

Het gebeurde tussen de bonenstaken. Of in het schuurtje. Of als ik in huis even alleen bij hem was. Ik weet dat het gebeurde, ik weet wat er gebeurde en dat het pijn deed. Maar ik weet ook heel veel niet meer.

Ik weet bijvoorbeeld niet wat mijn opa tegen me zei. Of hij wel iets zei. Waarschijnlijk dissocieerde ik tijdens het misbruik om niet alles te hoeven voelen.

Toen ik op mijn 17e mijn geheim aan mijn ouders vertelde, was oma hartpatiënt. Ze zou zomaar eens kunnen komen te overlijden als ik aangifte zou doen, of er openlijk over zou praten.

Dat signaal heb ik destijds goed opgepikt, en ik besloot geen aangifte te doen.

In mijn beleving vonden mijn ouders dat ook de beste optie. ‘Denk er maar niet meer aan, dan gaat het snel voorbij’, was hun boodschap. Dat betekende in de praktijk dat iedereen net deed alsof er nooit iets van misbruik, trauma of ellende was geweest.

En het betekende ook dat alles wat er mis was, alleen mijn probleem was. Van mijn ouders kreeg ik niet de steun die ik nodig had.

Mijn ouders hebben een paar jaar nadat ik hen heb verteld over het misbruik, besloten om bij mijn opa en oma te gaan wonen. Ze hebben dat met mij besproken. En ik gaf het antwoord dat zij graag wilden horen. Dus we gingen verhuizen. Onbegrijpelijk achteraf.

Op feestdagen en verjaardagen ging ik op bezoek bij mijn oma en opa, netjes zoals het hoort. Ik bleef zitten op de middelbare school omdat ik ‘lastig’ was. En mijn opa was vanzelfsprekend aanwezig op mijn bruiloft.

Zo heb ik jarenlang ook zelf meegewerkt aan het ophouden van de schone schijn.

Toen mijn opa overleed, dacht ik dat het eindelijk over zou zijn. Ik dacht dat ik niet meer bang hoefde te zijn. Maar zo was het niet.

Ik was ondertussen steeds angstiger geworden en deed nog meer mijn best om mijn angst niet te tonen. Achteraf bekeken, heb ik ook gebruik gemaakt van ontkenning als belangrijkste strategie.

Ik ontkende niet dat het misbruik was gebeurd, maar ik ontkende wel dat het gevolgen voor mij had. Ik wilde niets liever dan ‘een gewoon meisje’ zijn.

Ik heb sowieso niet zo goed geleerd hoe dat allemaal werkt met emoties en wat je daarmee moet.

Daar schaam ik me soms ook voor, of ik voel me dom. Iedereen lijkt te begrijpen hoe dat allemaal gaat, en ik kan soms nauwelijks woorden geven aan wat er gebeurt of wat ik voel. Of het gaat zo moeizaam en klungelig.

Ik worstelde me door de jaren heen met depressies, een burn-out en angsten. Ik krabbelde telkens met hulp en moeite weer op.

Toch vroeg het onderdrukken van angst, en het ontkennen van de gevolgen van het verleden, te veel energie. Het leek er op dat ik probeerde mezelf ‘kapot’ te maken. Destructief gedrag. Ik zorgde niet goed voor mezelf.

Het was niet alleen ellende.

In de loop der jaren kwam ik verschillende mensen tegen bij wie ik me wel veilig kon voelen. Hoe spannend dat ook was. Dat heeft er voor gezorgd dat ik langzaamaan onder ogen kon zien dat er wel gevolgen zijn van het misbruik en van het ontbreken van steun.

Het overlijden van mijn oma, in het najaar van 2010, betekende dat ik kon stoppen met zwijgen. Ik was mijn deel van de afspraak nagekomen. Nu mocht en wilde ik zelf kiezen. Ik wilde van overleven naar leven. Om die stap te maken, moest ik wel eerst de gevolgen van mijn jeugd onder ogen zien en ermee leren omgaan.

Toen ik besloot om niet meer te zwijgen, leek er een volgende fase te komen. Ik wilde de confrontatie wel aangaan, en het misschien toch allemaal nog even oplossen.

Maar, het leverde angst op. Of misschien voelde ik de angst nu beter dan vroeger, dat kan ook. Angst, spanning, meer migraine, tot aan opnieuw dissociëren. Als de druk te groot wordt, is er een kans dat ik dissocieer. Daar ben ik ook bang voor.

Dan weet ik niet goed hoe ik weer terug bij mezelf moet komen. Gelukkig gaat het de laatste tijd op dit punt beter. Het gebeurt veel minder vaak. Ik kan beter in contact met mezelf blijven. En contact maken met anderen gaat ook beter.

In de afgelopen vijf jaar heb ik hard gewerkt om de gevolgen van de traumatische ervaringen uit mijn jeugd, onder ogen te zien. Minder ontkennen en meer grip op mijn leven krijgen.

Ik vind het nog steeds moeilijk omdat de gevolgen zo doorwerken in alles. In elke relatie, of dat nu zakelijk of privé is, heb ik ermee te maken.

Ik hoef het niet alleen te doen. Ik krijg hulp van een haptotherapeut en een psychotherapeut, maar ook van een aantal lieve mensen om me heen.

Helaas zijn er in deze periode ook veel mensen en dieren die me dierbaar waren, overleden. Dat heeft er ook ingehakt. En toch kan ik nu zeggen dat het wel steeds iets beter gaat.

Ik hoop dat 2016 het jaar wordt waarin ik op een goede manier weer verder kan gaan met mezelf, gewoon zoals ik ben.”

Dank Conny @ConnyGiesen voor het delen.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. Dag “gewoon” meisje. Wat is het toch dat het geheim moet blijven, misbruik. Alles zou bekend moeten zijn, niks verstoppen en eigenlijk zou misbruik de wereld uit moeten!!
    Ik weet alleen niet hoe ik dat zou kunnen regelen.
    Zelf ben ik vroeger op een katholiek internaat misbruikt en zeg altijd dat mensewn die het niet hebben meegemaakt niet weten wat het is. Levenslang helaas, je vergeet het nooit.
    Veel sterkte !!!

    Laat een reactie achter
  2. Hallo Gerard,
    Bedankt voor je meelevende reactie. Het is een wonderlijke wereld inderdaad. Vergeten zal inderdaad niet gebeuren. Maar ik wil wel graag weer verder en niet in ellende blijven hangen. Van overleven naar leven.

    Laat een reactie achter
    • Dat gaat jou helemaal lukken Conny. Je hebt een ongekend sterke en liefdevolle persoonlijkheid. Juist deze combinatie van kwaliteiten hebben jou door deze enorme zware periode heen gesleept. Heb daar vertrouwen in kanjer. Ik vind het ontzettend knap van je dat je de feiten van deze traumatische gebeurtenissen onder ogen durft te zien. Dit jaar gaat helemaal jouw jaar worden. Ik maak uit blijk van respect een hele diepe buiging voor je. Dat respect verdien je ook. Al denk je daar zelf wellicht toch iets anders over. Ik zou zeggen zet je bescheidenheid maar aan de kant en ga maar lekker in je kracht staan. Zou mij niet verbazen als je over niet al te lange tijd hele mooie dingen gaat doen. Dat verdien en gun ik je van harte. Go for it girl. Pet je af…!

      Laat een reactie achter
  3. Vreselijk moet het zijn misbruik te worden en dan nog door je opa , iemand die jou zou moeten beschermen……Onbegrijpelijk en toch gebeurt het zo vaak in elke laag van de bevolking.
    Wat ik niet begrijp is dat het niet aan het licht komt, waarom, hoe spelen ze het klaar een dubbel leven op te bouwen voor hun naaste familie ” de daders”….Wens je nog veel sterkte toe !!!

    Laat een reactie achter
    • Hallo Rolande, Bedankt voor je lieve woorden. Inderdaad onbegrijpelijk…. en toch gebeurt het té vaak. Helaas.

      Laat een reactie achter
  4. Dank je wel Conny dat je je verhaalt hebt gedeeld! Ik kan me helemaal voorstellen hoe het moet zijn geweest. Jij wilde een gewoon meisje zijn. Helaas was je dat niet. Dankzij iemand die er voor je had moeten zijn. Wat ontzettend knap dat je uiteindelijk voor jezelf bent opgekomen. Dat is een enorme prestatie! Bij mij herkenning. Ik wilde geen gebroken kopje zijn. Maar ook ik had daar niet meer in te kiezen. Ik was al gebroken. Ook door iemand die veilig voor me had moeten zijn. Ik begrijp je worsteling en hoop dat het heel goed met je gaat!

    Laat een reactie achter
    • Dankjewel voor je reactie. Wonderlijk hoe dubbel je reactie voelt. Verdrietig omdat je het herkent. Maar ook goed door je bemoedigende woorden. Ik hoop dat het ook met jou heel goed gaat!

      Laat een reactie achter
  5. Geen woorden voor. Dapper dat jij en anderen er toch mee komen. Niet durven praten is niet goed maar o zo begrijpelijk.
    Sterkte de komende jaren. Hoop dat er goede dingen komen

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *