Ik wilde niet verder leven

Ik schaamde mij kapot en wilde elke confrontatie met de buitenwereld vermijden. Ik wilde niet gezien worden. Het liefst bleef ik in mijn huisje, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest wel eens boodschappen doen, naar een afspraak of zelfs naar een verjaardag. Het was onmogelijk om mezelf maandenlang in huis te verstoppen.

Ik vreesde dat iedereen aan mij kon zien dat het niet goed met mij ging. Alsof ik een bord om mijn nek had hangen met Depressief erop. En daar schaamde ik mij zo voor. Ik wilde niet depressief lijken, ook al was ik het wel. In mijn ogen was het een teken van zwakte, depressief zijn.

Achteraf weet ik dat ik er met heel weinig mensen over heb gesproken. Sterker nog, ik vermoed zelfs dat er weinig mensen zijn geweest die beseften hoe ik er aan toe was. Waarschijnlijk liet ik ze niet dichtbij komen, hield ik de schijn op en kon ik het zo mooi verzwijgen.

Maar dat ging mij niet goed af. Ik zag er volgens mij uit als een lopend lijk.

Spanningen, zorgen, piekeren en gebrek aan nachtrust maakten dat ik bijna niet at, of tot rust kwam. Alles ontging mij en mijn geheugen liet mij in de steek. Daarnaast leek het of mijn hoofd op volle toeren doordraaide en ik dat met geen mogelijkheid een halt toe kon roepen.

Ik zakte steeds verder af. Ik kon nog wel zorgen voor mijn baby en deed zelfs de nodige dingen in huis maar dat was veelal op de automatische piloot. Mijn gevoel was afgestompt, afgevlakt. Behalve dat ik mij intens verdrietig voelde, was ik een soort van emotieloos. Ik kon niet blij zijn of belangstellend zijn.

Ik huilde wat af in die donkere periode.

Ik barstte van de zorgen om mijn baby die van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat huilde en ook in de nachten van zich liet horen. Ik kon niet meer, ik was op, ik zag geen enkel lichtpuntje. Ik wilde uit deze nachtmerrie ontsnappen. Ik had een wens: ik wilde dood. Ik wilde gewoon nooit meer wakker worden.

Ik wilde uit dit leven verdwijnen.

Mijn naasten grepen in, ik moest hulp zoeken. Pas toen ik eindelijk deskundige hulp had gevonden, kwam er voorzichtig een verandering. Heel langzaam werd het licht in mijn leven. Daarvoor moest ik eerst nog dichter bij de bodem van de put komen, en dat was een pijnlijke confrontatie.

Stukje bij beetje kroop ik uit die put.

Schuchter, traag met soms een uitglijder, vond ik na een donkere tocht de weg naar het licht. Toch heerste er nog steeds die schaamte bij mij, dus erover praten met buitenstaanders deed ik niet. Stel je voor dat ze mij erop af zouden rekenen! Stel je voor dat ze mij zouden bestempelen als zwak, of misschien wel als aanstelster?

Nu, jaren verder, weet ik hoe fout ik daarover dacht.

Ik was nog steeds onzeker, ook na die depressie. Ik leek weer heel wat, maar er zat nog steeds een brok onzekerheid en schaamte in mij. Ik moest blijven werken aan mezelf, weer leren vertrouwen in mijn eigen kunnen, mijn kracht leren herontdekken en mijn zelfbeeld onder de loep nemen.

Ook moest ik leren loslaten wat anderen misschien over mij zouden denken.

Beseffen dat het mijn leven was, mijn strijd én mijn overwinning, en dat een ander daar van alles over mocht denken. Een ander had niet meegemaakt wat er in mijn leven speelde, had niet in mijn schoenen gestaan. Kort gezegd: ik moest schijt hebben aan wat anderen over mij dachten.

Hoe vreselijk die zwarte periode ook was, ik heb er veel van geleerd.

Ik werd sterker, leerde te vertrouwen op mijn intuïtie en op mijn kracht. Leerde ook dat praten helpt, net als erover schrijven, en dat steun noodzakelijk is om uit het zwarte gat te kruipen. En dat het niet belangrijk is wat anderen van je denken. Uiteindelijk werd ik na een lange strijd een betere versie van mezelf.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Goed dat je een weg gevonden hebt. En er ook achterkwam dat je helaas een van de velen bent. Toch doet het goed het met lotgenoten te kunnen delen, zij hebben maar een half woord nodig, en dat is fijn. Niet iedereen zal je begrijpen, en dat is nu juist wat je nodig hebt. Hoe het anders zou moeten/ kunnen heb je vast allang zelf bedacht. Je gevoel en verstand kunnen wijlen van elkaar verwijderd zijn.
    Helpen kun je alleen jezelf wel indien nodig met hulp en ondersteuning van andere. Spreek uit eigen ervaring, die ik nog steeds met me meedraag. Zoek het daar waar het kan, en probeer de andere( die er ook zijn) wat meer los te laten.
    Je hebt er niets aan, sterker nog het duwt je slechts verder naar beneden. God wat heb ik lang gezegd” ja maar”, continu in de verdediging. Doe dat zeker minder,al steekt het af en toe nog wel de kop op, vooral als ik ergens bang voor ben( reactie). Wens je sucses en sterkte op je eigen weg! Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  2. Dank je wel voor je verhaal. Er zullen veel mensen zijn die dit herkennen. Praten over depressies wordt eigenlijk niet gedaan. Blijkbaar rust ook daar een taboe op. Fijn om te lezen dat het veel beter met je gaat. Hoop dat je een mooi leven zult hebben!

    Laat een reactie achter
      • Mary, wat heb jij een zware tijd gehad rondom de geboorte van je 1e kind.Wat voor jou een mooie tijd had moeten zijn, ging jij door een hel.Een depressie sluipt er langzaam in,dat gevoel kan jij goed omschrijven(ook in je boek),wat voor iedereen een aanrader is om te lezen.Nog beter kan je dan begrijpen wat jij hebt doorgemaakt in die periode.Maar met lieve man en familie om je heen en met goede hulp, heb jij dit toch te boven kunnen komen.Als je zo diep gegaan bent, begrijp je daardoor andere mensen ook beter.Sterk ben jij nu en met jouw kracht help jij nu andere mensen.Je bent lief en begripvol voor mensen waarbij het leven ook niet over rozen gaat.Mary ik heb steeds meer bewondering voor jou !

        Laat een reactie achter
        • Dankjewel Jeanne voor je warme woorden. Doet me goed. Je bent een lieve Twittervriendin.

  3. Wat goed dat je dit deelt Mary. Ik denk dat je er heel veel mensen mee helpt. Dankjewel!

    Laat een reactie achter
  4. Een heftige samenvatting van een ziekte en daardoor bepaalde fase in je leven… Lucht en licht in je leven weer zichtbaar geworden. Ben blij dat je dit kan en durft te delen! Een betere versie van jezelf geworden, mooi. X

    Laat een reactie achter
  5. Dikke knuffel voor jou……….
    Ik had het bij mijn 2e kind, een Post Natale Depressie…..
    Kreeg vrij snel hulp, maar geen hormonen, ze wisten 32 jaar geleden nog niet dat dat door die hormoonschommeling kwam.
    Maar toch is een staartje blijven hangen denk ik, want ik ben erg gevoelig voor depressies…..zit er nu weer middenin……..:(

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *