Ik werd ten onrechte bestempeld als psychiatrisch patiënt

“Ik werd geboren in een redelijk groot gezin. Moeder was psychisch erg zwak en vader gedroeg zich als een heerser die wilde dat wij naar hem luisterden.

Hij en ook mijn moeder, hadden hun geschiedenis waar ik als kind uiteraard niets van begreep. Ik keek met mijn kinderoogjes en voelde met mijn kinderhartje.

Ik ervoer mijn ouders dan ook als harde, meedogenloze mensen.

Geen ruimte voor ons, mij als kind(eren). Op alles wat anders verliep dan vader had gewild, stond straf. Moeder werd ook gestraft voor haar gedrag. Zij werd (ernstig) psychiatrisch, gedroeg zich als slachtoffer en strafte met hem mee.

De straffen waren totaal in onbalans met de gebeurtenis. Wij, ook ik, groeiden op in onbegrip, veel geruzie, onmacht, en er was nauwelijks liefde merkbaar. Er was veel werk in het gezin en op de boerderij van vader. Daarom werkten we altijd mee en vaak moesten wij dat doen, in plaats van onze moeder.

Materialistisch gezien had ik het niet per se slecht, ik zorgde dat ik kreeg wat ik nodig vond. De omgeving vond moeder gek en vader een toffe man, die het maar zwaar had met zo’n vrouw en zulke vervelende kinderen.

Ik kreeg vaak de opdracht van meesters op school of van leermeesters van de kerk of van moeders van vriendinnen, dat ik beter gehoorzaam moest zijn aan mijn ouders. Zij vertelden dan dat mijn vader en moeder het niet gemakkelijk hadden, en als ik liever was zou dat hun lasten verminderen.

Zo verliep ons/mijn leven in totale disharmonie.

Ik meende dat ik iedereen moest helpen, vond alles zielig en leed meer onder de klappen en harde woorden die de ander werden aangedaan. Mijn eigen pijn kwam er ook wel uit omdat ik emotioneel incontinent werd, zoals dat werd genoemd. Zo voelde het voor mij.

Ik kwam dan ook bijna altijd voor iedereen op. Maakte geen onderscheid. Leed moeder pijn? Stond ik haar terzijde. Leed vader pijn? Stond ik voor hem klaar, enzovoort.

Ik was erg beweeglijk, humoristisch en vindingrijk. Deze eigenschappen waren uitermate lastig voor vader en moeder. Veelal wilden ze absolute stilte en rust in hun nabijheid. Wat natuurlijk niet kon, aangezien wij een gezin waren in ontwikkeling.

Het voelde als adembenemend. Daardoor voelde ik mijn omgeving als een beklemming en praatte honderd uit. Wat natuurlijk werd bestraft. Zo ontwikkelde ik onhandigheid, grenzeloosheid, boulimia, sociale armoede en nog veel meer.

Ik ging al jong uit huis weg, maar dat verergerde mijn klachten. Ook tijdens mijn opleiding kreeg ik veel commentaar op mijn gedrag, waar ik niets van begreep. Toch heb ik heel lang (door)gewerkt en gestudeerd, bleef altijd mijn gezin van afkomst bezoeken en volgen, ondanks mijn vele lichamelijke en psychische klachten.

Ik bleef lachen, terwijl ik van binnen huilde. Ik werd uiteindelijk ook bestempeld (door een psychiater) als psychiatrische patiënt. Dit heb ik altijd bevochten. Ik was niet psychiatrisch, maar getraumatiseerd. Bij elk consult kwam ik hierop terug.

Medicijnen werkten niet naar behoren en elke keer kreeg ik er meer bij. Tot ik me alleen nog een zombie voelde. En het liefst dood wilde. Na vele jaren (ik was inmiddels in therapie) heb ik zelf mijn dossier vernietigd en ben ontslagen van mijn psychiatrische titel.

Ik vond innerlijk-kind therapie en mocht in deze therapie, naast mijn talrijke studies, mijzelf leren kennen. Ik mocht leren zien hoe mijn situatie was ontstaan en de rol die vader en moeder onbewust op zich namen.

Ik heb moeder nog lange tijd mogen verzorgen en nu ook vader. Ik kon ze oprecht vergeven, zonder dat er over de voorbije situatie gesproken kon worden.”

Gastblog van Hennie Boeve. Lees meer op www.mijnharmonie.nl.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Triest dat je zo snel als psychiatrisch patiënt bent gezien (stempel) medicijnen enz.Dat het door de gezinssituatie thuis is gekomen.Fijn dat je door deze therapie jezelf weer beter kan voelen

    Laat een reactie achter
  2. Wat bijzonder en mooi dat jij je ouders kon vergeven.
    En zo belangrijk voor je eigen herstel.
    Als buitenstaander niet te begrijpen wat jij als kind moest doorstaan,
    en later als jonge vrouw.
    Ik hoop oprecht dat je gelukkig wordt.

    Laat een reactie achter
  3. Triest verhaal, dat jij je ouders moet vergeven.Zelf kom ik ook uit een boerengezin en die boerenmensen missen toch vaak een stukje warmte naar hun kinderen toe, ze laten het niet merken en kunnen vaak niet goed liefde tonen.Maar ze proberen op hun manier van de kinderen te houden.Gelukkig was mijn moeder niet zo streng als mijn vader en het geloof deed vroeger veel invloed uitoefenen binnen sommige gezinnen.Mijn vader had geen leuke jeugd gehad (streng katholiek gezin) broer moest priester worden ,moeder wilde dat en andere zus moest naar het klooster (non).Ik moest ook 4 jr. meewerken op de boerderij en mijn moeder gelukkig lief,maar vader erg streng (door zijn jeugd).Ik begrijp dus goed hoe jij je voelde, maar goed dat je toch een studie gedaan hebt.Wel erg dat je in de psychiatrie bent terecht gekomen waar je niet de goede begeleiding had en verkeerde medicijnen.Wel knap dat die therapie wel goed was en nu kan je andere mensen goed helpen,dat is gelukkig de mooie kant ervan.Nog knapper vind ik de zorg voor je ouders, dat je dat toch doet!

    Laat een reactie achter

Laat een reactie achter op Hennie Boeve Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *