Ik werd door mijn man met de dood bedreigd

“Vanaf de eerste ontmoeting was ik al verloren. Ik viel als een blok voor hem. Ik was smoorverliefd en blind van vertrouwen.

Samen met mijn toen vierjarige zoontje ging ik, dolgelukkig, aan een nieuwe toekomst beginnen met mijn droomman.

Het leek allemaal goed te gaan totdat ik zwanger raakte van ons eerste kindje.

Mijn man veranderde. Hij begon te drinken en werd zonder reden boos.

Opeens sloeg hij, uit het niets, mijn zoontje en niet veel later kreeg ik een klap van zijn vuist op mijn hoofd. Ik was zwanger en durfde niet weg te gaan. We waren nog maar net getrouwd.

Het drinken van mijn man nam toe, hij begon mij te overheersen. Ik mocht niets meer voor mezelf doen. Hij isoleerde ons. Doordat ik een lastige zwangerschap had, was ik ook totaal afhankelijk van hem.

Na de geboorte van ons eerste kindje gedroeg mijn man zich zorgzaam. Ik raakte snel zwanger van mijn derde kindje en toen nam de spanning weer toe. Er waren steeds meer heftige ruzies en hij dronk meer en meer.

Elke avond was hij zo dronken dat hij op bed ging liggen en van mij eiste dat ik hem wakker moest maken voor het eten. Op een avond lukte het mij, met veel moeite, om hem wakker te maken.

Mijn man barstte in woede uit, smeet het bord eten dat ik voor hem had klaargemaakt door de kamer, en gooide mijn zoon van zes door een glazen deur. Ik werd in elkaar geslagen en getrapt. Hoewel ik mijn kinderen in veiligheid wilde brengen, kon ik niet meer opstaan vanwege de pijn.

Later kwam de politie en werd mijn man meegenomen. Ik ben met de kinderen gevlucht naar een Blijf van mijn lijf huis. Wij hadden een time-out van drie maanden.

Toen nam mijn man contact met mij op, en beloofde beterschap. Hij had spijt en zou niet meer drinken.

Ja, ik ben met de kinderen teruggegaan naar huis omdat ik mijn man geloofde. Al snel bleek hij niet te willen veranderen en dronk hij weer als vanouds. Ook sloeg hij mij. Ik heb vaak de politie gebeld totdat ik dat op een gegeven moment niet meer durfde.

We hadden over veel zaken ruzie. Zo was ik het niet eens met zijn manier van opvoeden en als ik daar commentaar op had, volgden er klappen. Ook mijn zoon heeft heel wat te verduren gehad…Hij werd mishandeld en vernederd door mijn man, voor de ogen van ons allemaal.

Het moment kwam dat ik het echt niet meer aan kon. Toen ik mijn man vertelde dat ik wilde scheiden, werd ik met de dood bedreigd. Ik zat klem. Ik was zo bang…

Niet veel later bleek ik kanker te hebben. Pas na de operatie en bestralingen kon ik weer een beetje voor mezelf en de kinderen vechten. Ik bedacht een plan voor ons om te vluchten. De politie was hiervan op de hoogte.

Nooit meer wil ik terug naar die hel. Mijn kinderen en ik proberen het samen te rooien, maar zonder hulp gaat het niet lukken.

Wij zijn levenslang beschadigd en hebben alle vier PTSS. Mijn ex heeft op basis van mijn aangiftes een veroordeling en een contactverbod gekregen. Ik weet dat ik niet meer bang hoef te zijn, toch krijg ik dat niet uit mijn systeem.”

Dank Irmgard, @irmi1000stra voor het durven delen van dit verhaal.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Lieve Mary en Irmi,even stil van het verhaal op de vroege morgen. Even heb ik er geen woorden voor wat er allemaal is gebeurd. Ik vraag me altijd af wat er speelt dat mannen zo worden en zich op die manier afzetten naar de personen toe ( vrouw en kinderen ) waarvan ze toch houden en zouden moeten koesteren. Vaak is het te zoeken in het verleden van die persoon,dingen uit zijn jeugd die hij heeft mee gemaakt, misschien een liefdeloze jeugd. Maar dat geeft geen recht om dat verder af te reageren op de persoon waar van je houd.
    Eigenlijk zouden we niet met iemand samen moeten gaan in de tijd dat we verliefd zijn op die persoon…Wat dan ? Eerst maar even latten, eerst dat verliefde laten wegebben,kijken wat er dan overblijft…Want als we verliefd zijn ,staan we niet meer met bijde benen op de grond…..
    Ik hoop Irmi,dat je de draad weer op kunt pakken,stoer van je dat je het hebt willen delen…

    Laat een reactie achter
  2. God nog aan toe, steeds weer krijgen ze de voordeel van de twijfel, hebben ze een slechte jeugd gehad en zal het daar wel mee te maken hebben. Ik word daar zo ziek van, mijn moeder was echt geen goed voorbeeld, de liefde in mijn jeugd was ver te zoeken .Dat was voor mij alleen maar een reden om het zeker goed te doen, omdat ik wist en ondervonden had hoe het zeker niet moest….Het zijn zieke mensen, daar niet van , maar ze hebben het juist aan zichzelf te danken , hun gedrag, als je alleen van jezelf houdt, dan je niet van iemand anders houden, ik ik en ik alleen mag aandacht krijgen daar draait hun hele leven om…..En als men dan het ongeluk heeft dat ze een gewelddadige inborst hebben, dan vang jij en je kinderen de klappen op, nooit of nooit zullen ze veranderen!!!!!

    Laat een reactie achter
  3. Jeetje wat zie il veel terug uit mijn relatie.
    weet hoe jij je gevoeld hebt.en nog hondererde vrouwe of manne.
    goed dat jij je verhaal doet.
    drank is een groot probleem..veranderen is heel kort..ellende heel lang.
    X Anja

    Laat een reactie achter
  4. Dank jullie allemaal voor het lezen en alle reacties via twitter, Facebook, en prive, door mijn verhaal vraag ik juist de aandacht om stil te staan bij huiselijk geweld en kindermishandeling.
    Om dit niet te veroordelen maar juist alert te zijn dat het ook jou kan overkomen.
    Stap eruit ook al het moeilijk maar geweld heeft nooit het laatste woord!
    Mijn kinderen 18,13,12, beginnen nu met praten en de realiteit en besef is dat ik de juist keuze heb genomen om ons in veiligheid te brengen.
    De ongezonde situatie waarin wij zaten is nu echt realiteit, en dringt tot ons door dat het niet normaal was over zijn manier van opvoeden.
    met veel hulpverlening en EMDR krijgen wij de inzichten en verwerking.

    als er vragen zijn is iedereen welkom.

    heel liefde Irmgard.

    Laat een reactie achter
  5. Hoeveel kan een mens verdragen denk ik als ik dit lees.
    Je kinderen….moeilijk zelfs om te lezen.
    En jij…jij droeg dat.
    Laat je helpen ook je kinderen…wordt weer mens…dat van zichzelf houdt
    Heel veel liefs…van mij.

    Laat een reactie achter
  6. Triest verhaal,geloven in beterschap en dan nog kinderen krijgen van zo’n man.Je bent dan allemaal slachtoffer van iemand die beterschap zal beloven!Een levenslange beschadiging, hoop toch dat er een betere toekomst is voor jullie!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *