Ik was zijn lieve meisje

Ik had moeite om het onderstaande verhaal van Monique te herschrijven. Haar mails, waarin ze mij vertelde over haar leven, bleven maar spoken in mijn hoofd. Zelfs onder het schrijven bezorgde haar verhaal mij rillingen en was ik erg aangedaan.

Ik kreeg intens medelijden met dat kleine weerloze meisje. Kan je nagaan… Monique heeft het allemaal in stilte moeten doorstaan. Jarenlang. Niemand die er van wist. Alleen die vreselijke man.

Monique probeert nu haar leven weer enigszins op orde te krijgen. Ondanks de pijn, het verdriet, de nachtmerries en haar lichamelijke klachten. Monique heeft een hulpverleenster die er voor haar is. En haar gezin en vrienden op social media.

Voordat je dit gaat lezen: ik wil je waarschuwen voor triggers.

“Ik kan me heel goed herinneren dat ik op mijn vierde jaar al heel angstig was. Ik plaste in bed en had vaak de zelfde nachtmerrie. Onlangs zag ik foto’s van mezelf met hem. Op één van die foto’s was ik drie jaar. Ik kon zien dat het toen al gaande was.

Wat heel raar is, is dat dit mijn lievelings-opa en oma waren en dat ik heel graag bij hen ging logeren. De eerste jaren had ik thuis totaal geen weet van het misbruik. Het was zo raar, maar op het moment dat we de parkeerplaats waren opgereden voor de flat van mijn oma en opa, dan gebeurde er iets binnenin mij. Opeens werd ik dan zo vreselijk bang. Want dan wist ik weer wat logeren betekende…Toch hield ik die angst voor mij.

Bij mijn oma en opa was ik altijd vroeg wakker en dan ging ik in mijn bed spelen met mijn knuffelbeertje Tuffy. Op een gegeven moment hoorde ik mijn opa en oma opstaan. Ik schrok van de geluiden in de gang achter mijn deur want ik wist wat dat betekende: het gevaar zou komen.

Dan ging ik gauw op mijn rug onder mijn laken en deken liggen. Onderaan hield ik mijn laken en deken stevig vast met mijn voeten en bovenaan hield ik het vast met mijn handen. Zodra mijn oma in de keuken het ontbijt ging klaar maken, kwam hij, mijn opa. Op het moment dat hij de deur open deed, switchte ik al weg.

Tja, een volwassen man is natuurlijk veel sterker dan een klein meisje. Hij trok mijn laken en deken zo los en omlaag. En terwijl hij mijn onderbroek naar beneden deed, hoorde ik mijn oma in de keuken. Ik hoorde elk geluid die zij maakte. Ik heb jarenlang kunnen na vertellen in welke volgorde zij de tafel dekte en thee zette.

Mijn lichaam voelde wel wat mijn opa deed maar mijn gevoel was uitgeschakeld. Ik was bevroren, ik kon niet bewegen en ik kon niks zeggen. Mijn opa fluisterde in mijn linkeroor dat ik zijn lieve meisje was en dat ik het niet aan oma mocht vertellen. Dat ik veel centjes van hem kreeg. Ja, ik kreeg er voor betaald.

Zodra mijn opa klaar was met mij en wegliep, dan stopte mijn systeem in één keer alles zo diep weg, dat ik gewoon op kon staan. En in de keuken bij mijn oma was ik dan weer dat blije kwebbelende meisje. Wel was thuis de angst er. De angst zat in mijn lichaam verankerd. Maar ja, als klein meisje wist ik daar natuurlijk geen woorden voor.

Wat ik heel eng vind en waar ik mij voor schaam is wat hij weleens overdag in de woonkamer deed. Ik zat dan op de bank en mijn oma was in de keuken bezig. Hij kwam dan vaak even naast me zitten. Dan deed hij zijn hand in mijn broek en onderbroek en deed dan dat met zijn vinger.

Als hij klaar was stond hij op en ging dan aan de andere kant van de salontafel voor de kast staan. Hij keek mij strak aan en had dan zijn ene hand in zijn broekzak en die hand zag ik daar heen en weer bewegen. En ondertussen rook hij dan aan zijn vinger waarmee hij dat bij mij had gedaan. Weet je hoe ontzettend vies en slecht ik mij voelde en nog voel? Ik schaam me zo hiervoor.

Mijn opa misbruikte mij tot mijn veertiende. Nu ben ik veertig jaar en sinds 2013 hoef ik niet meer te zwijgen. Ik ben actief op Twitter en Facebook en houd een blog bij waarin ik erg open ben over mijn verleden. Daar krijg ik veel reacties op en ook een stukje herkenning. Dat vind ik fijn want wij slachtoffers en alle slachtoffers van de toekomst moeten niet zo lang hoeven te overleven.”

Diep respect voor Monique van Velde. Haar blog kan je HIER vinden.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert, @kitty_gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

11 Reacties

  1. pfff, koude rillingen krijg ik er van, knap van Monique hoe ze er als kind mee omging en toch dat kwebbelede meisje kon zijn na het gebeurde. Diep respect

    Laat een reactie achter
  2. Wetende dat dit gebeurd zelf naast je deur en je er geen weet van hebt….
    Kinderen die van kleins af aan een speciaal vakje in hun hoofd zitten hebben, waar ze die zo vreselijke herinneringen dan opslaan en voor ff zelfs lijken het te vergeten .
    Verschrikkelijk dat de volwassen mensen of hoe noemt men zo iemand die dit doen de kinderen dan nog
    doen geloven dat zij de schuldigen zijn…onvoorstelbaar is het.
    Zo spijtig het bestaat al eeuwen en zal steeds blijven bestaan wat er ook gedaan wordt of gebeurd, nooit zal men dit kunnen voorkomen…zo spijtig zo droef!!

    Laat een reactie achter
  3. Wat goed dat je niet meer zwijgt, Monique. Er zijn bijna geen woorden voor de vreselijke gebeurtenissen die hebt moeten doorstaan. Ik wens je alle goeds toe. Dat je ondanks alles tóch momenten van genieten mag beleven. Heel veel sterkte, liefde en kracht!!!!

    Laat een reactie achter
  4. Sinds sociale media steeds vaker met deze verhalen naar buiten komt ,wordt het voor heek veel mensen mogelijk om zelfs anoniem hun verhaal te doen,hier herkennen heel veel andere zich dan weer in,helaas leert de ervaring ook dat ook vandaag dit nog steeds gebeurt en zal blijven gebeuren.
    Ik ben blij dat mensen gaan begrijpen hoe diep de angst en schaamte gaan en hoe je leven bepaald word iedere dag weer door seksueel misbruik .dat het elke dag knokken is om er weer wat moois van te maken.
    Dapper moniek

    Laat een reactie achter
  5. Lieve Monique,

    Mijn hart breekt, ik voel de schaamte en de walging weer in me opkomen. Het is een en al herkenning. Bij mij was het mijn oom. Ik ben nu 35. Ik heb er vorig jaar voor het eerst over gesproken, ik heb het verwerkt in mijn boek dat ik vorig jaar schreef. Maar het heeft toch diepe sporen nagelaten, waar ik nog steeds last van heb. het is goed om het met elkaar en de rest te delen, want delen is helen.

    Laat een reactie achter
  6. Monique heeft mijn absolute respect. Zonder enige twijfel! En meer dan dat, ze raakte me al vanaf het eerste moment dat ik met haar mailde.

    Je bent een bijzonder mens en een enorm mooie vrouw! Ik ben er trots op dat ik je heb mogen leren kennen en dat je zo hard en prachtig aan het groeien bent! <3

    Laat een reactie achter
  7. Lieve Monique,

    Ik voel het intense verdriet en zie en voel je kracht. Ook om dit taboe te doorbreken. Diep respect heb ik voor jou.

    Djoke

    Laat een reactie achter
  8. Dat jij de moed en kracht hebt gevonden om er zo mee om te kunnen gaan.Zo jong en je jaren machteloos voelen is verschrikkelijk.Ik heb diepe bewondering voor jou hoe je er nu aan werkt om weer gelukkig te kunnen worden !

    Laat een reactie achter
  9. Vol verbijstering en verdriet leef ik met je mee. Dit verhaal leert mij de situatie van mijn moeder beter begrijpen. Zij is als kind door haar vader misbruikt. Verloren in drugs en alcohol wil ik mijn moeder helpen maar ik weet niet meer hoe. Kunt u mij aanwijzingen geven

    Laat een reactie achter
    • Dag, probeer er voor haar te zijn en schakel een deskundige hulpverlener in voor jezelf.

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *