Ik was in staat om iemand om te brengen

“Al een aantal lange jaren voelde ik mij langzaam afglijden. Steeds dieper zakte ik in het moeras. Een plek waar geen zonlicht te vinden was, en waar elke stap die ik wilde zetten om eruit te komen, steeds zwaarder werd.

Tegen beter weten in hoopte ik dat het ‘verderop’ wel beter zou gaan maar de modder zoog mij vast. Ik kwam niet meer vooruit en zakte geleidelijk aan weg.

Ik had angstaanvallen, leed aan slapeloosheid, had een enorm wantrouwen en was hyper- alert en achterdochtig. Door dit alles werd ik een agressief en gevoelloos mens, die in staat was om iemand om te brengen.

Nergens voelde ik mij nog veilig.

In een restaurant wilde ik niemand achter mij hebben, in een café richtte ik mij op de deur en elke aanraking zag ik als een bedreiging.

De bom barstte op Valentijnsdag en al het bovenstaande kwam er in een keer uit! Als een ongeleid projectiel stond ik op deze wereld. Niemand kon mij nog in bedwang houden, ik had een waas voor mijn ogen en zat vol agressie.

De zachte stem van mijn vrouw was het enige waar ik op reageerde. Zij behoedde mij voor dingen waar ik later misschien heel veel spijt van zou kunnen krijgen.

Er werd een arts ingeschakeld en die gaf mij pillen. Ik had geen idee wat het was, maar al het leven was uit mij verdwenen. Als een zombie zat ik op de bank. Ik voelde helemaal niets meer.

Die dag was voor mij het keerpunt. Ik vroeg om hulp.

Wat volgde was een heel lang traject van intensieve behandelingen, en ik zakte nog dieper het moeras in. Ik dreigde te verdrinken.

Op die momenten was mijn gezin mijn zuurstof. Zij gaven me de ruimte om te huilen en om te schelden, hoe onredelijk ik op dat moment ook kon zijn. Zij stelden geen vragen, maar luisterden.

Mijn gezin bood een veilige omgeving waar alle door mij opgelopen trauma’s een uitweg konden vinden.

Mijn vrouw voerde de lastige gesprekken met mijn werkgever. Daarna koppelde zij die op een geschikt moment – en die waren zeer schaars – in alle rust terug met mij. Zo kon ik mijn ‘rust’ bewaren en het gesprek relativeren.

Het ging langzaam beter met mij.

Beerputten werden open getrokken, oude littekens open gescheurd. Zo nu en dan viel ik helemaal terug en ging ik dieper dan ik ooit geweest was. Op die momenten kon ik het niet meer alleen aan, en knapte er iets van binnen.

Ontroostbaar zat ik dan huilend op de bank.

Zonder de steun van mijn vrouw en kinderen had dit verhaal nooit bestaan. Door hun onvoorwaardelijke liefde en geduld werd ik uit de zuigende modder getrokken, en kreeg ik de kracht om te vechten.

Ik wilde vechten voor mijn gezin en voor mijzelf.

Nu ben ik drie jaar verder en ik lach weer. Ik herken de meeste valkuilen maar struikel nog weleens, en dan helpt mijn gezin mij weer overeind.

Ik ben een tiran geweest, ik was onredelijk en onterecht boos en ze hebben hachelijke uren met mij doorgemaakt, maar ze hebben geen moment het vertrouwen in mij verloren.

Ik ben weer gelukkig!”

Dank Joep Lemmers.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Waar blijven we zonder Onvoorwaardelijke liefde. Prachtige.
    Vanuit de diepste krochten de weg naar het licht weer vinden.
    #WarmHart

    Laat een reactie achter
  2. Met grote bewondering heb ik jullie verhaal gelezen. Wat een doorzettingsvermogen en een kracht moeten jullie hebben gehad. Op basis van onvoorwaardelijke liefde en enorm veel vertrouwen.
    Het bewijst maar weer eens hoe belangrijk het is om de mens te blijven zien, hoe heftig en onbegrijpelijk zijn gedrag soms ook is.
    Respect.

    Laat een reactie achter
    • Ik had de kracht niet meer, maar de liefde is sterker.

      Dankjewel, Joep

      Laat een reactie achter
  3. Wat een geluk dat jij de juiste mensen met geduld om je heen had Joep.
    Jouw gezin is meer dan goud waard!
    Onvoorwaardelijke liefde ♡ : Het belangrijkste dat er is.

    Laat een reactie achter
    • Ik wens deze liefde iedereen toe.
      Hoe lang en donker een tunnel ook kan zijn, er is altijd licht aan het einde.

      Dankjewel, Joep

      Laat een reactie achter
      • Een ontroerend verhaal van een mens, gezin, strijd en pijn, respect en heling.
        Een vraag die mij interesseert:
        was er naar jouw idee ook voldoende ruimte, steun en aandacht voor je kinderen in deze periode?

        Dank voor het delen!

        Laat een reactie achter
  4. Wat een indrukwekkend verhaal om te lezen. De kracht en het belang van de liefde vanuit een partner en de kinderen. Ik hoop dat zij naast jou ook steun hebben kunnen vinden om er zo voor jou te kunnen zijn. Op naar veel goeds!

    Laat een reactie achter
  5. Ik heb veel bewondering voor de partner. Niet iedereen is in staat om iemand zo te begeleiden.
    Hulde.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *