Ik was een speelbal van mijn narcistische moeder

“In mijn jeugd verslond ik het boek Alleen op de wereld. Op mijn zolderkamertje, in mijn eentje, kon ik mijn tranen de vrije loop laten gaan.

Het was een soort bijbel voor mij, een uitlaatklep voor als de druk te hoog werd. Ik moest me altijd groot houden, ik was immers verantwoordelijk voor de gemoedstoestand van mijn moeder.

Mijn eerste herinneringen zijn fragmenten. En er was die rauwe angst. Ik was bang voor harde stemmen, bang voor het donker en bang voor water en licht. Ik herinner mij de keer dat ik huilend op de tafel zat, terwijl mijn moeder de shag van mijn vader in mijn ogen smeerde. Dat deed vreselijk pijn.

Ik weet nog dat mijn vader kwam aanrennen en mijn moeder ruzie met hem maakte en hem de schuld gaf. Mijn vader was mijn held, mijn rustpunt. Hij zorgde elke ochtend voor mij, verschoonde mij en gaf me eten. Mijn vader werkte veel, zelfs ’s avonds, want mijn moeder wilde alles hebben wat de buurvrouw ook had. Maar wat er ook gebeurde, mijn vader zorgde altijd eerst voor mij.

Op een keer zat ik televisie te kijken toen mijn vader mij een kus gaf en zei: “Papa moet werken, luister naar je moeder.”

Hij was net weg toen er werd aangebeld. Ik liep achter mijn moeder aan naar de voordeur. Daar stonden twee vreemde mannen, en een daarvan kuste mijn moeder. Ik rende de woonkamer in en kroop achter een stoel terwijl alles werd leeggehaald in ons huis. Mijn moeder pakte mij op en stopte mij in een busje. Ik vroeg naar papa maar zij negeerde mij.

Het busje stopte voor een groot huis. Plots zat ik in dat kale enge huis met een man die niet mijn papa was. Hij probeerde mij te vermaken met een spel maar ik wilde alleen maar mijn papa terug. Ik was zo bang en miste hem vreselijk. Uiteindelijk kwam hij mij op een zondag halen, voor twee uurtjes. Toen hij mij terugbracht naar mijn moeder, raakte ik in paniek.

En zo bleef het gaan: elke zondag zag ik hem twee uur en nadien was ik in paniek en wilde niet terug naar mijn moeder en die vreemde meneer.

Mijn moeder sloeg mij geregeld en schreeuwde dan dat alles mijn schuld was. Ik hoorde haar ook praten met haar nieuwe vriendinnen over mij. Ze vertelde hen dat ik een lastig kind was, en dat ze het zo moeilijk had met mij. Pas veel later had ik door dat ze thuis iets heel anders vertelde dan wat ze de buitenwereld liet geloven.

Mijn vader, zo bleek jaren later, ging een juridisch gevecht met mijn moeder aan, maar die bleek niet te winnen voor hem. De uitslag van die rechtszaak bracht mijn moeder zo: “Papa gaat in Afrika wonen en komt je halen als je zes jaar bent.” Wat voelde ik mij verraden en wat miste ik hem!

Ondertussen werd ik bijna dagelijks geslagen en vernederd door mijn moeder, werden mijn feestjes verpest door haar, en als straf werden mijn vingers tussen de deur geklemd.

Eindelijk werd ik zes en stond ik de hele dag voor het raam, wachtend op mijn papa. Maar hij kwam niet. Papa had mij in de steek gelaten en mijn moeder lachte me uit. “Dacht je nu werkelijk dat hij je zou komen halen?”

Later, veel later kwam ik erachter dat mijn vader uit de ouderlijke macht was gezet en dat hij een contactverbod had. Dat had mijn moeder geregeld.

Ik was een speelbal van mijn moeder. Haar emoties kon ze op mij botvieren. Hoewel ik altijd op mijn hoede was, werden de mishandelingen steeds erger en erger. Niet alleen mijn moeder ging los op mij.

Door de voor mij plotselinge komst van een baby moest ik bij mijn opa en oma logeren, de ouders van mijn moeder. Mijn opa heeft mij toen verkracht. Het bleef niet bij die ene keer.

Toen ik zeven was duwde mijn moeder mij van de trap. Bont en blauw vluchtte ik naar school. De school maakte foto’s van mijn blauwe plekken en schakelde de kinderbescherming in. Maar die kwamen aan huis en ondervroegen mij aan de deur, terwijl mijn moeder achter mij stond!

Op mijn negende belandde ik totaal uitgeput in het ziekenhuis. Opa drukte mij op het hart dat niemand mij zou geloven en dat mijn moeder zou zeggen dat ik een fantast was, en een moeilijk opvoedbaar kind. Ja, mijn moeder wist dat haar vader mij misbruikte maar ze deed er niets aan.

Er was een zuster die mij geloofde, de rest van de artsen werden door mijn moeder ingepakt.

In dat ziekenhuis schreeuwde een kind om hulp, maar iedereen was doof voor de woorden van dat kind. Ik besefte dat niemand mij zou geloven of zou willen helpen tegen mijn moeder, dus moest ik dat zelf doen. Dat besef heeft denk ik mijn leven gered, zowel destijds als later in mijn leven.

Ik leerde mijzelf aan dat ik haar kon verslaan met feiten. Ik leerde dat, wanneer je erop gaat letten, de reactie van een narcist eigenlijk heel voorspelbaar is, mits je jouw gevoel geheel kunt uitschakelen. Maar het is alsof je de hele tijd op glas loopt, je mag geen zwak moment tonen en dat is bijna niet vol te houden. Zeker niet voor een kind.

Er volgde jaren waarin ik dan wel, en dan weer geen contact had met mijn moeder. Er was bij mij dat eeuwige verantwoordelijkheidsgevoel, ook al was dat tegen beter weten in. Natuurlijk heb ik alles lang geleden al verwerkt en ik zie mijzelf dan ook niet als slachtoffer maar als overlevende.

En mijn moeder? Laten we het erop houden dat zij uiteindelijk in haar eigen valkuil viel. Jaren geleden heb ik haar symbolisch begraven.”

Dank Hanneke.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Hanneke,

    Tranen rollen over mijn wangen als ik je verhaal lees.
    Wat knap en moeilijk om je te realiseren wat er allemaal in een kinderkoppie om kan gaan.
    ….en wat moeilijk om te lezen hoe erg een kind zich aan een “belofte” kan vasthouden om te overleven. En hoe vreselijk om je voor te stellen hoe diep het gat en de teleurstelling is als die belofte niet waargemaakt wordt.

    Ik kwam op deze pagina omdat ik zocht op narcisme.
    Mijn ex-man is een narcist (heeft overigens nog meer diagnoses) het spinnenweb dat hij om mij heen gesponnen heeft is bijna niet aan te ontsnappen. En de mate waarin hij in staat is de buitenwereld (instanties) te manipuleren is niet uit te leggen. Je kan je verhaal niet vertellen, want inderdaad… je zou niet geloofd worden. Zo goed zit alles in elkaar.
    Het verdrietige in mijn situatie is dat er kinderen bij betrokken zijn en nadat ik mij los gerukt heb (na heel veel moeite) en na 5 jaar stalken er bij hem eindelijk het kwartje gevallen is dat hij dit keer echt niet zijn zin krijgt en hij niet degene is die bepaald, maar dat ik mijn keuze volhou.. heeft hij zijn aandacht naar de kinderen verlegd.
    1 van onze kinderen heeft hij inmiddels afgenomen. Die leeft nu geïsoleerd bij hem.
    De andere kinderen worden stukje bij beetje uit elkaar gescheurd door de rare fratsen die hij uithaalt.
    Wat moet de vader in dit verhaal een verdriet en onmacht hebben gevoeld. Je wil je kind beschermen, maar de tools worden je gewoon ontnomen.

    Ik hoop dat de hoofdpersoon in dit verhaal geluk in zichzelf gevonden heeft.
    Het is je gegund en er zijn mensen die “caren” ook al is dat niet je eigen moeder, maar een wildvreemde.

    Veel liefs!

    Laat een reactie achter
  2. Wat goed dat je aan het eind van dit onmenselijke verhaal een symbolische begrafenis kunt melden.
    Je bent een slachtoffer, dit kunnen denken, voelen maakt je een geweldige vrouw.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *