Ik twijfel of ik verder wil met hem

“We kennen elkaar al zo’n vijfentwintig jaar, Menno en ik, en we zijn allebei vrij nuchter en gematigd, zeg maar.

Dus ruzies hebben we nauwelijks gehad. Ja, woorden wel eens maar echt dagenlang boos zijn om iets, nee, nooit. We denken over veel dingen hetzelfde, zijn niet van die uitgelaten types ook. We zijn best wel een beetje hetzelfde.

Maar ja, nu merk ik dus best wel wat aan Menno. Hij is nog meer teruggetrokken dan voorheen, praat weinig en heeft ook niet veel belangstelling voor mij. Als de kinderen er zijn is hij wel in zijn gewone doen, maar zodra die weer vertrokken zijn keert hij weer in zijn schulp.

Hij heeft niet eens door dat ik last heb van die stomme overgang! Mijn lijf is veranderd, mijn hormonen slaan bij het minste of geringste op hol, en ik zweet als een otter. Maar hij ziet niks, merkt niks en vraagt niks. Zo ken ik hem dus niet. Ik vraag me af wat er met hem aan de hand is.”

Ze staart voor zich uit terwijl ze langdurig in haar koffie roert. Ik leg mijn hand op die van haar en kijk haar aan.

“Weet je, ik ben net vijftig geworden en heb het gevoel op een kruispunt te staan. Een kruispunt in mijn leven dan. Menno was de liefde van mijn leven, is de vader van mijn kinderen maar ergens onderweg zijn onze rollen veranderd. De eerste jaren stonden in het teken van de kinderen en dus waren we druk met opvoeden en ons werk.

Nu, nu zij hun eigen leven hebben, is die zorg weg en zijn we meer op elkaar aangewezen, als het ware. Dat is een natuurlijk gevolg van ouderschap en zou geen probleem moeten zijn. Maar ik ervaar het wel zo. Ik weet heus wel dat ik niet meer de Belinda ben die ik vroeger was maar Menno is ook niet de oude Menno.

Zitten we nu in een impasse? Is dit een fase waar we doorheen moeten? Eerlijk waar, ik twijfel wel eens of ik zo wel verder wil met hem. Wil ik zo samen tachtig worden? We doen ook nooit meer iets samen. Het is alsof we vervreemd zijn van elkaar. Beetje broer en zus relatie, in plaats van geliefden.

Er valt een stilte en dan staat ze op, schuift haar stoel aan en zegt: “Ik ben blij dat ik het met je heb besproken. Ik zie nu in dat ik met Menno moet praten.”

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Inderdaad in gesprek gaan met je man en eventueel hulp erbij zoeken.

    Heel veel sterkte samen. Het kan ook nog goed komen.

    Laat een reactie achter
  2. Het valt me op dat er GELUKKIG mensen zijn die kinderen hebben en daar hun hele leven om laten draaien.
    Erg jammer dat je dan wèl de vader/moeder in je partner blijft zien maar de man/vrouw niet meer…
    Maar je kinderen zijn in een stabiel gezin groot geworden!

    Schrale troost: mensen zonder kinderen (zoals ik) overkomt hetzelfde. Partner wordt maatje (wat jij broer/zus noemt bedoel ik) en dat is na verloop van tijd niet meer genoeg.
    Met elkaar in gesprek zien te komen èn blijven lijkt me een goed begin van een nieuwe fase in jullie huwelijk!
    Heel veel succes en geluk!

    Laat een reactie achter
  3. Even een moeilijke periode wil daarom niet zeggen dat alles over is, even elkaar een pauze geven , komt alles normaal wel weer goed…Praten met elkaar en toegeven dat je je zorgen maakt …

    Laat een reactie achter
  4. zelf zit je in de overgang, misschien hij ook wel..mannen hebben ook zoiets toch

    Laat een reactie achter
  5. Het probleem is inderdaad dat alles om de kinderen draaide ,en als die het huis uit valt er een leegte.
    Dan zit je zogezegd in een zwart gat (leegte) je moet dan elkaar weer leren kennen interesses etc die je had voordat de kinderen kwamen wij hebben toen keuken gesprekken gehad rond onze kan koffie.
    Mijn vrouw kleden zich weer vrouwelijker en ook ik deed mijn best bv niet meer ongeschoren ontbijten vlotter gekleed afijn ,een huwelijk is een leer proces waar je altijd aan moet werken ,nu wat het intieme betreft ,ja dat laat wat na is ook biologisch proces de hormonen worden minder en wie hier al gezegd is de overgang en dat geldt voor zowel de rouw als ook de man zij daar maar zekers van.
    Een goed gesprek in ontspannen sfeer lost vele probleemjes op .

    Laat een reactie achter
    • Hoi Tom,
      Dat was precies wat ik bedoelde.
      Wat goed dat jullie zó in gesprek gingen! Aandacht voor elkaar, elkaar opnieuw leren kennen…knap hoor!
      Veel geluk samen!

      Laat een reactie achter
  6. Weet je. Dit zou ik geschreven kunnen hebben. Alles zoals je beschrijft ervaren wij ook zo. Daarom denk ik dat we na ons gesprek 3 weken terug de stap gaan maken.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *