Ik raakte mijzelf kwijt door mijn narcistische vriend

Elke keer als ik het woord ‘narcist’ lees of schrijf, voel ik koude rillingen over mijn rug trekken.

Veel mensen weten wel ongeveer wat het woord betekent en wat de kenmerken zijn. Veel mensen zullen ook wel weten wat de gevolgen zijn, en vooral de nasleep is, van dergelijk gedrag. Toch wil ik mijn gastblog hier niet aan wijden.

Mijn compassie gaat uit naar alle mensen die slachtoffer zijn geweest van een narcist. Ik heb een boeiende ontdekking gedaan en dit wil ik graag delen.

Na twee relaties met een narcistische man was ik woest, furieus en voelde me enorm machteloos. Dat ik het zo ver heb laten komen. Dat ik alle dingen gepikt heb. Waarom was ik gebleven? Eén woord bleef na deze vraag door mijn hoofd spoken…medelijden.

Ik had al heel snel door dat achter deze ziekelijke grootheidswaan van mijn narcistische vriend, een heel erg onzeker en beschadigd jongetje zat. Een jongetje dat op hele jonge leeftijd zichzelf moest wegcijferen om zijn ouders, en vooral de moeder, ‘gelukkig’ te maken. Er werden hem verwachtingen opgelegd waaraan hij niet kon voldoen, mits hij zichzelf zou opgeven. Als hij dit niet zou doen, dan waren de consequenties catastrofaal.

Aangezien ik erg bezig was met het beschadigde kind in mezelf, dacht ik ook aan zijn beschadigde kind. Ik heb, omdat ik te maken had met zeer ernstige sociaal affectieve verwaarlozing toen ik kind was, twee alter ego’s ontwikkeld. Misschien had hij dit ook wel gedaan.

Een vals zelfbeeld dat had besloten dat hij zich nooit maar dan ook nooit meer zou laten ondersneeuwen door iemand anders. Hij zou zich nooit meer laten kleineren. Hij zou nooit meer zijn ware gevoelens laten zien.

Hij zou alleen nog maar de dingen doen die hij wilde. Hij zou zich nooit meer zo klein en machteloos voelen, als toen bij zijn ouders. Het zou hem niet kunnen schelen tegen welke prijs hij dit zou doen. Helaas is hij hier te ver in doorgeslagen en is dit zijn waarheid geworden.

Ik heb het hier vaak over gehad met mijn vriendinnen en op een dag kreeg ik een boek te leen: ‘Het drama van het begaafde kind’ van Alice Miller. Zeker een aanrader! Ik heb het boek huilend gelezen en toen ik het dichtklapte waren mijn vermoedens bevestigd en voelde ik mijn woede/haat wegebben.

Ik wist wat me te doen stond. Ik zou eerst alle fases van verwerking, van Elisabeth Kubler-Ross, doorlopen. Ik ging mezelf de ruimte geven om te rouwen. Het voelde namelijk alsof mijn authentieke zelf overleden was.

• Ontkenning: Tijdens de relatie wilde en kon ik de dingen die hij deed en zei niet geloven. Telkens negeerde ik mijn intuïtie en was ik te goed van vertrouwen.
• Woede: Ik was pissed. Ik kon geen discussie winnen of hem duidelijk maken wat ik nodig had. Hij kreeg me zo ver dat ik aan mezelf ging twijfelen.
• Twijfel en onderhandelen: Zelfreflectie van wat IK nodig had en wat mijn aandeel was in dit geheel.
• Verdriet: Huilen, huilen en nog een huilen. Om de situatie, om je vertrouwen dat flink beschaamd is, en om het afscheid dat komen gaat.
• Acceptatie: Dit kan echt alleen als je de vorige fases goed doorlopen en afgesloten hebt. Het is zoals het is, en hoe ga je van deze situatie een waardevolle les maken?

Ik heb heel veel onderzoek gedaan naar narcisme. Heel veel boeken gelezen en docu’s gekeken. Ik wilde een compleet beeld hebben van wat narcisme nu precies is, en vooral hoe het ontstaat.

Ik vroeg me ook constant af waarom ik? Waarom heeft hij mij uitgekozen?

De reden is omdat ik iets heb dat hij nooit zal hebben: compassie en empathie voor anderen, en de vaardigheid om van hart tot hart contact te maken. Hij is zichzelf kwijt, en zou er alles aan willen doen om dit alles wel weer te kunnen voelen. Het is niet mijn taak om hem te ‘redden’, dit kan hij alleen zelf doen.

Tijdens mijn onderzoek kwam ik onderstaande opmerking tegen van een persoon die de diagnose narcistische persoonlijkheidsstoornis had, en hij zette me aan het denken.

‘Ik heb een narcistische persoonlijkheidsstoornis, maar waarom ontwijkt iedereen mij en beseft niemand dat ik een psychische aandoening heb?’

Ik heb mijn bevindingen in dit blog kunnen opschrijven omdat ik mijn woede en machteloosheid los heb kunnen laten. Ik kon het eindelijk zien zoals het was.

Narcisme heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen: ‘Een narcist is een persoon die de weg naar zichzelf heel erg kwijt is en op een hele destructieve (voor zichzelf en anderen) manier om hulp schreeuwt.’

‘Ik zal jou als persoon niet afkeuren, ook jij hebt je rugzakje, maar je gedrag dat accepteer ik niet…’

Dit is een gastblog van Rabia Pearl, @RabiaPearl. Lees meer op www.rabiapearl.com.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. Wauw Wat een wijsheid, #Namaste.
    Mooi om tw lezen hoe anderen tot inzichten komen. Geweldig. Vergeven is helen.
    mooie blog Mary #WarmHart

    Laat een reactie achter
    • Hai Warmhartxx, bedankt voor het lezen! Laten we met zn allen van elkaar leren en blijven inspireren! Een mooi doel waardig om voor te gaan. Liefs

      Laat een reactie achter
  2. Wat heb je een prachtige blog geschreven, Rabia. Zo is het. Een beschadigd mens kan doorslaan naar een destructieve persoon, uit zelfbescherming. Ik kan me helemaal vinden in jouw woorden: narcisme kan ook ontstaan door ongelooflijk veel pijn uit het verleden en een muur optrekken waarin niemand hem/haar nog raken kan. En uiteraard zegt het veel over onszelf. Waarom laten we ons manipuleren, zeer doen, domineren, kleineren? Hoe kunnen we hier op een goede manier mee omgaan. Of is er wel mee om te gaan.
    En ja…uiteindelijk is vergeven de weg naar helen. Is het van belang weer onze eigen innerlijke kracht te vinden.
    De vraag is of een ‘narcist’ nog wel de weg kan vinden om met zichzelf en de omgeving in harmonie te leven. Vandaag wel een voorbeeld gezien en gehoord dat het mogelijk is. Dat was een geweldige ervaring. Iemand die openbaarde en zelfreflectie kan toepassen.
    Mooi om in gesprek te kunnen zijn met’slachtoffers/survivors’ en uit de kast komende ‘verborgen narcist’. Met mijn eigen verleden als ervaringsdeskundige kan ik zeggen: volledig geheeld.
    Kort geleden mijn blog…leven met een narcist…werd ik overweldigd door een enorme hoeveelheid reacties en hulpvragen. Ik weet wel dat het heel inspirerend is voor mij als ervaringsdeskundig werker om hierin door te gaan en mensen te helpen/ondersteunen. In het symposium ‘In dialoog over conflictscheidingen’ afgelopen weekend werden onderzoeksbevindingen gepresenteerd: deze kwamen volledig overeen met wat ik al jaren probeer duidelijk te maken. Veel persoonlijkheidsproblematieken, met name narcisme…hebben een relatie met hoog-conflictscheidingen. Populair genoemd: vechtscheidingen. Maar dat is wel degelijk een fout woord.
    Ik wil je bedanken voor je mooie blog. Ik plaats hem op twitter, linkedin en op gesloten fb-groepen die opgericht zijn mbt narcisme. Ik denk dat dat veel gedeeld gaat worden.

    Laat een reactie achter
    • Hai Elles, bedankt voor je reactie! Je vroeg je af hoe er op een goede manier mee om te gaan en of het wel mogelijk is. Ik ben geen expert, maar dit is wat ik denk. De narcist moet al zijn/haar moed bij elkaar rapen om, d.m.v. zelfreflectie en heel veel oefenen, terug naar de kern te gaan. Voelen op wie hij boos is, op een gepaste manier zijn boosheid uiten en leren zich weer van zijn kwetsbare kant te laten zien maar vooral ervaren dat dit ook op een veilige manier kan.

      Voor de slachtoffers. In de DSMV staat een lijst met kenmerken die bij de diagnose NPS horen of vaak voorkomen. Er was ook een ander woord wat ik steeds tegen kwam. Dat was ‘narcistische voeding’. Toen bedacht ik me…ik moet stoppen met narcistische voeding voor hem te zijn. Hij geniet van mijn angst en verdriet. Ik ben zijn gedrag, het droge onverschillige gaan na doen (dit vond ik heel lastig omdat ik niet zo ben) en spiegelen ook besloot ik never ever meer in zijn nabijheid te huilen. Ik heb al het contact verbroken en zo verlooor hij interesse. Er was naar hem toe geen angst meer. Ik stond boven hem.
      Voor mensen die een kind hebben met een narcist is dit denk ik een ander verhaal.

      Goed van je dat je zo in dialoog gaat met beide partijen! Zo neem je ze beide serieus.

      Jij ook bedankt voor je blog en voor het delen! Mooie missie hebben we! Liefs

      Laat een reactie achter
      • Rabia….

        Dank je wel voor je reactie. Openstaan voor ieders verhaal is een mooi iets. Daar leren we van. Het is wel zo dat het beter is om afstand te nemen van iemand met narcisme. Eerst zorgen voor jezelf. Eigenlijk is dit een boodschap die voor iedereen geldt: …harmonie vinden in jezelf, in harmonie blijven met jezelf…en elke relatie in het leven die je ontmoet/hebt zou alleen een meerwaarde mogen zijn op al het moois dat je al hebt gevonden in jezelf.

        Helaas ken ik teveel verhalen waarin een dergelijke persoon geen zelfreflectie of inkeer toont. Dan is het beter om afstand te nemen, negeren en goed te documenteren. Beter om dan een eigen gelukkig leven op te bouwen. Zonder wrok achterom te kijken en lessen eruit te trekken.

        Voor kinderen van de narcist ligt het heel wat lastiger. Daar wil ik wel speciaal EXTRA aandacht voor vragen van hulpverleners/beroepskrachten familierecht.
        Ook meer verdieping in conflictscheidingen met deze achtergrond. Waar welwillende ouders in spagaat verkeren en hun kroost/kinderen in loyaliteitscrisis zien verkeren.

        Dank Rabia succes met jouw missie..

        Laat een reactie achter
        • Dag Rabia, dank je voor je blog en Elles voor je reactie!
          Zelf heb ik een relatie gehad met een (zeer vermoedelijke) narciste. (Dus narcisme komt ook onder vrouwen voor.) Nu ben ik hier ook over gaan lezen en wat ik vond op internet was dat er verschillende typen narcisten zijn, waarbij ik mijzelf herkende in de depressieve narcist met zeer weinig eigenwaarde en waarbij mijn ex-vriendin degene was met zeer arrogante en anti-sociale trekken. Ook vond ik op Youtube interessante videofragmenten over de veel voorkomende relatie tussen een narcist(e) en afhankelijke persoonlijkheid (co-dependent) waar ik mijzelf enorm in herkende.
          Dit heeft mij geholpen om mijn boosheid te transformeren en (steeds meer) de beslissing te nemen verantwoording te nemen voor mijn eigen pijn, mijzelf te waarderen en compassie te hebben met mijn ex-vriendin, die idd een zeer negatieve jeugd heeft gehad en waarschijnlijk op diep niveau enorm lijdt, maar die ik idd niet moet willen redden! Jeroen

        • Harmonie vinden en houden met jezelf. Dat is een mooi streven.

          Liefs,
          Rabia Pearl

        • Ik heb 2 kinderen van mijn Nex en ik vermoed haast dat ze ook beiden narcistisch zijn. Zou het erfelijk kunnen zijn?

          Groetjes Els

  3. Hai Jeroen,

    bedankt voor je reactie en openheid!
    Hoe was dat voor je om stukjes van jezelf op deze manier te ontdekken?
    Vind het heel moedig van je dat je door bent gegaan met onderzoeken en verantwoording voor je bevindingen hebt genomen.

    Er zijn idd een aantal soorten van NPS. Heb je de filmpjes van ‘Sam Vaknin’ toevallig gezien op youtube? Hij geeft een hele goede uitleg over de verschillende soorten NPS.

    Ik vroeg me ook af of je hulp krijgt of zelf hiermee aan de slag bent gegaan. Er zijn namelijk niet zo heel veel behandelingen voor NPS.

    Voel je vrij me toe te voegen op fb of twitter!

    Vriendelijke groeten,
    Rabia Pearl

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *