Ik leef met een tijdbom

‘Ik leef, en dat is voor mij het allerbelangrijkste. Ik leef wel anders dan vroeger; meer intenser en wat trager maar dat maakt voor mij niet zo veel uit. Ik geniet van mijn dierbaren en sta veel meer stil bij de kleine dingen die ik vroeger gewoon niet zag. Ik richt me op wat ik kan en wat ik leuk vind.

Dat ik leef met een tijdbom besef ik heel goed. Toch sta ik daar nu minder bij stil dan voorheen.

Mijn leven ziet er heel anders uit dan zo’n tien jaar geleden. Toen stond ik middenin het arbeidsproces en werd ik opeens overvallen door een eerste herseninfarct, zo maar op mijn werk.

Er werd een levensbedreigend aneurysma ontdekt in mijn halsslagader waar de artsen niet veilig bij kunnen komen. (Een aneurysma is een plaatselijke verwijding of uitstulping van een slagader. Als de verwijding toeneemt, bestaat de kans op scheuren). Daarna, in hetzelfde jaar, volgde een hartinfarct, puur door werkstress.

Aan het eind van dat jaar, het was 2011, zag ik het leven niet meer zitten en deed een zelfmoordpoging. Naast alle ellende die ik lichamelijk meemaakte speelde er namelijk ook een scheiding. Er volgde een langdurige opname op de psychiatrische afdeling. Daar ben ik meer geholpen door mijn medepatiënten dan door de psychiater en andere hulpverleners.

Dan denk je dat je alles wel hebt gehad maar ik kreeg nog meer om mee te dealen. In een tijdsbestek van anderhalf jaar werd ik overvallen door negen tia’s die allemaal werden veroorzaakt door de aneurysma.

Ik belande in een rolstoel want mijn linker onderlichaam was verlamd. Ik kende Anja via Facebook en ik dacht: ‘wat zij kan, kan ik ook.’ Zij is toen een paar keer bij mij op bezoek geweest en was echt een voorbeeld voor mij.

Ik vocht en oefende hard. Met resultaat. Ik verliet het ziekenhuis op krukken! Nu thuis red ik me goed zo alleen. Mijn zoon woont bij mij en dat bevalt goed. Ook ben ik druk met fotograferen, ik werk zelfs in opdracht. Ik breng en haal mijn nichtje van school, doe boodschappen en vermaak mij prima.

Ik kan nog zo veel, ik geniet intens van het leven. Ik kan wel stilstaan bij het negatieve maar dat wil ik niet. Het leven is te waardevol.’

Bovenstaand verhaal is door Fred van der Vlies via een mailwisseling met mij gedeeld. Voor hem heb ik zijn verhaal herschreven tot dit blog.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

23 Reacties

  1. Heel veel respect voor Fred ihij is een kanjer met heek veel wilskracht ,kunnen heel veel mensen een voorbeeld aan nemen !

    Laat een reactie achter
  2. Tjonge, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Bewondering hoe je hiermee om gaat Fred!

    Laat een reactie achter
  3. Bewondering , het enige woord dat me bij dit verhaal te binnen schiet, pure bewondering. Nog maar eens het bewijs dat het leven mooi verder kan gaan als je wil..!!! Triest maar o zo mooi emotioneel levensverhaal ….)

    Laat een reactie achter
  4. Dank jullie wel voor jullie lieve reactie’s
    Doet me goed

    Laat een reactie achter
  5. Aller eerst diep respect voor Fred. Als je zoveel voor je kiezen krijgt en je klimt iedere keer weer uit het dal . Daar heb ik diepe bewondering voor. Gezondheid is een rijk bezit ,en is niet vanzelfsprekend . Freds redding is vast houden aan het positieve ,iedere keer weer het lichtpuntje zien ..mooi blog

    Laat een reactie achter
  6. Dat je op een psychiatrische afdeling meer hebt aan je mede-patiënten dan aan de psych komt omdat zij weten wat jij doormaakt. Zij weten hoe het voelt. Niet meer verder willen. Daardoor voel jij je meer begrepen, en dat helpt. En uiteindelijk komt het goed.

    Laat een reactie achter
  7. Dat is ook zo ton.
    Eerst zak je nog dieper en opeens heb je weer houvast….
    Hoevast aan medepatienten

    Laat een reactie achter
  8. Klopt Ton
    Eerst ga je naar het diepste punt en dan kom je toch op een punt dat je MOET vechten.
    En vanaf dát moment ben ik altijd blijven vechten…..en zal ik ook altijd moeten/blijven doen.

    Laat een reactie achter
  9. Wat een vechter en geweldige woorden van Fred: “Ik geniet intens van het leven!”
    Diep respect en bewondering voor hem.

    Laat een reactie achter
  10. Wat een kanjer is Fred.
    Ik heb diep respect voor hem.
    Hoe hij met zijn tegenslagen is geweldig.

    Mooi samengevat Mary .

    Laat een reactie achter
  11. En helaas zit ik nu in de wachtkamer voor nóg meer….
    Vanmorgen te horen gehad dat mijn lever…. bijnieren en galwegen bezaait zijn met poliepen…
    Mijn lever zit ook nog eens vol met aneurysma’s…..
    MAAR……ik lach nog steeds en dat BLIJF ik doen.m..

    Laat een reactie achter
  12. Beste Fred, jouw verhaal lezend geeft mij in eerste instantie een beklemmend gevoel . Zoveel tegenslag, onvoorstelbaar, ik heb een zelfde ervaring met mijn man, hij kon wel geopereerd worden aan de aneurysma’s in zijn hoofd. Dat je nu weer een tegenslag krijgt te verwerken en toch positief blijft is geweldig. Wens je veel sterkte.

    Laat een reactie achter
  13. Sjesus Fred wanneer houdt het op voor je. Je bent echt een vechter en ik ben er voor je xxxx

    Laat een reactie achter
    • Het houd ooit op Anja….
      Maar met zoveel lieve mensen in mijn hoek overleef ik alles hé

      Laat een reactie achter
  14. Dank je wel Marja Zandvliet
    Dankzij jullie warme reactie’s kan ik dit allemaal aan….
    En bij mij is het aneurysma niet operabel helaas….

    Laat een reactie achter
    • Beste Fred wat erg, voel zo met je mee, maar leef en leef volop …had een volger ” Marcel ” 30 35 jaar oud, is er ook spijtig genoeg niet meer, maar hij heeft genoten en gevochten tot het laatst en we hebben op twitter allen mogen meemaken hoe moedig en sterk hij was, wens je veel moed en sterkte toe…

      Laat een reactie achter
      • Dank je wel Rolande
        Met positiviteit is de helft al gewonnen he

        Laat een reactie achter
        • Een goede instelling en op onze steun mag je rekenen , zeker weten !!!

  15. Dank je wel Rolande…
    Door mensen als jullie kan ik alles aan….
    Heel veel dank…

    Laat een reactie achter
  16. Fred ik lees dit ongeveer 1,5 jaar later en hoop dat het nog steeds goed mag gaan met jou.Het is een aangrijpend verhaal en ik vind jou sterk en positief zoals jij erover praat.Hoop voor jou dat je nog een goede toekomst mag hebben !

    Laat een reactie achter
  17. Sommige mensen moeten zoveel doorstaan, Jij bent zo’n iemand Fred. Onvoorstelbaar.
    En…je bent er nog, doe nog dingen die je leuk vindt.
    Je bent een sterk bijzonder mens. Liefs van mij.

    Laat een reactie achter
  18. Helaas is er weer wat bingekomen….. dingen die het nóg zwaarder maken allemaal maar ik blijf positief (al kost het me wel steeds meer moeite)
    Er volgt snel een nieuw “hoofdstuk” in dit blog, met de veranderingen

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *