Ik heb het gehad met jou

‘Waarom doe jij zo afschuwelijk bot tegen de kinderen? Je laat steeds meer zien wat een ontiegelijke klootzak je bent! ‘Esther staat schreeuwend in de woonkamer terwijl Rick voor pampus op de bank ligt. Hij doet alsof zij lucht is en lijkt gebiologeerd te zijn door de televisie.

‘Waarom steek jij eigenlijk geen poot uit hier in huis? Je bent verdorie hele dagen thuis en hangt alleen maar in je zogenaamde werkkamer als je thuis bent. En ik maar sloven en poetsen hier!’ Boos gooit Esther een theedoek naar Rick.

Rick richt zijn donkere ogen met een felle blik op Esther. Hij kijkt haar aan alsof hij haar ter plekke iets aan wil doen. Hij staat op en doet een paar passen richting Esther. Esther schrikt en wil zich omdraaien naar de keuken maar Rick heeft haar al vast.

Met zijn neus vlak voor haar gezicht praat hij zacht maar dreigend.

‘Jij stomme koe, je weet wat er aan de hand is. Ik wil hier weg. Zo snel mogelijk. Ik heb het gehad met jou en kan je niet meer om me heen verdragen. Ik wil een baan en ik wil zo snel mogelijk af van dit huis en een eigen leven beginnen! Maar ik zit verdomme vast aan jou, dit huis en dit rot leven. Ik wil weg maar ik zit gevangen. En jij weet donders goed dat we het huis nu niet kunnen verkopen en dat de bevrijding er voorlopig niet komt want een scheiding kunnen we ook niet betalen.’

Het zachte praten is voorbij. Rick gaat schreeuwend verder terwijl Esther haar oren met haar handen bedekt en hard snikt.

‘Dus we zitten vast aan elkaar. Voor eeuwig verbonden door haat, stom wijf. Mijn leven is een hel en daar geniet je maar mooi van mee! En nu, als de donder de keuken weer in, ik wil je niet meer zien.’

Rick duwt Esther hardhandig richting keuken als de kamerdeur opengaat. Een huilende kleuter staat, met in haar arm een knuffel geklemd, in de deuropening. ‘Mama’, snikt ze, ‘waarom maken jullie alweer ruzie?’

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Vergeet je nooit als je zoiets als kind hebt meegemaakt, maar kan ook andersom, zijn niet altijd de papa’s die schreeuwen!!!!Al word je honderd, ’t blijf je achtervolgen…dit, het wordt geen herinnering,deze pijn gaat niet weg…nooit!!!

    Laat een reactie achter
    • Scheiden is leiden. Hier nog omschreven binnenskamers, straks vanuit 2 verschillende huizen.
      Als je als kind over deze mensen verdeeld wordt, en er in jouw verhaal NU en later geen plek is voor de kwetsuren die zij (jouw papa en mama) elkaar hebben aangedaan dan bouwt het leven verder op die pijn.
      Als je als kind afhankelijk bent voor de liefde en de empathie die deze volwassenen nog naar elkaar en naar jou kunnen opbrengen, dan is het van superbelang dat ze alle 3 deze hulp vinden op basis van jullie binnenste kind-zijn.

      Ook al verander je de omgeving en trek je het gezin uit elkaar; de pijn, de wond en het negatief uiten van de liefde en teleurstelling zijn vaak overgeslagen woorden en emoties in een scheiding.
      Het leven is voor jullie alle drie een drama.
      Je bent onlosmakelijk met elkaar verbonden; Vader, moeder en kind.

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *