Ik had een onschuldig man zijn kinderen ontnomen

Mijn vriendinnetje werd door haar moeder mishandeld. Ondanks wat daar in huis gebeurde, kwam ik dagelijks bij hen over de vloer en bleef ik er in het weekend vaak logeren.

Voor ik het wist bevond ik mij in dezelfde situatie als mijn vriendinnetje.

Ook ik werd door haar moeder voor vies en vuil uitgemaakt, geslagen, opgesloten, aan mijn haren de trap af getrokken en ik werd vaak bedreigd.

Ik was doodsbang voor deze vrouw. Zij was groot, ik was klein, en als kind ben je loyaal naar volwassenen. Je gelooft wat er gezegd wordt, en doet wat ze van je vragen.

Mijn ouders durfde ik niet te vertellen wat daar in huis allemaal speelde.

Op zaterdagen ging ik vaak met mijn vriendinnetje mee naar haar vader, daar keken we elke keer weer naar uit.

Toen we op een zaterdagavond terug kwamen van haar vader, werden we door haar moeder op het matje geroepen. Ik hoor het haar nog zeggen: “Jullie moeten heel goed naar mij luisteren, jullie gaan iets voor mij doen. Zo niet, dan gebeuren er ongelukken en brengen jullie het er niet levend vanaf.”

Daar zit je dan als doodsbang 11-jarig meisje, uit alle macht probeerde ik mijn tranen weg te duwen. Want huilen was een teken van zwakte en het vergrote de kans op klappen. Ze vertelde ons dat we apart van elkaar een verklaring zouden gaan afleggen bij de politie.

Wij zouden haar ex-man, de vader van mijn vriendinnetje, vals gaan beschuldigen voor het misbruiken van zijn 2 jongste kinderen die op dat moment 2 en 3 jaar oud waren.

Ze vertelde ook dat alles al was geregeld. Mijn moeder was door haar op de hoogte gebracht en de afspraken met de politie stonden gepland voor die woensdag middag. Om 13.00 uur zouden ze bij mij zijn om daarna door te gaan naar mijn vriendinnetje.

Ze moet mijn angst en tranen gezien hebben want ze begon te schreeuwen en schelden en riep dat ik me niet moest aanstellen, zo moeilijk kon dit toch niet zijn. Daarna volgde er een harde klap in mijn gezicht.

De daarop volgende uren waren afschuwelijk.

Zij vertelde ons wat wij tegenover de politie moesten gaan verklaren en zij liet het ons daarna eindeloos herhalen. Er werd geschreeuwd, gedreigd en geslagen als het niet ging zoals zij het wilde.

Ik had hierin echt geen keuze. Ik moest een valse verklaring afleggen van haar. Ik was doodsbang voor deze vrouw en ik geloof nog steeds dat ik hier nu niet had gezeten, als ik had geweigerd.

Thuis heeft mijn moeder mij minstens 50 keer gevraagd of het echt waar was. Al die keren heb ik ja gezegd en haar verteld wat er gebeurd was, zo kon ik ook nog even ‘oefenen’ of ik het nog wel goed in mijn hoofd had zitten. Ik kon en mocht geen fouten maken.

Die bewuste woensdagmiddag stonden er om 13.00 uur twee politieagenten voor de deur.

Het enige wat ik nog herinner van het afleggen van de verklaring is dat ik de slaapkamer moest tekenen waar het gebeurd zou zijn. En ik vertelde wat de vader bij zijn 2 jarige zoontje gedaan zou hebben. De rest van de verklaring is voor mij een zwart gat.

Na die aangifte werd er besloten dat de vader van mijn vriendinnetje zijn kinderen niet meer mocht zien en op geen enkele manier contact met hen mocht zoeken. Ook kreeg hij een straatverbod.

Ik voelde mij vreselijk. Ik had een onschuldig man zijn kinderen ontnomen.

Zo’n 4 jaar later zocht mijn vriendinnetje stiekem contact met haar vader. Hij vroeg of we samen langs wilde komen. Ook dit ging stiekem.

Het moment dat we hem voor het eerst weer zagen vergeet ik nooit meer. Hij keek ons aan en zei: “Ik heb jullie nooit ook maar iets kwalijk genomen, ik heb altijd geweten hoe het werkelijk in elkaar zat.”

Ik was dan wel een kind maar toch leef ik nog elke dag met een schuldgevoel en heb ik met perioden nog steeds last van wat er in die jaren allemaal gebeurd is.

Later, nadat ik mij uit die situatie heb kunnen losmaken ben ik zelf naar de politie gegaan om te vertellen dat ik eerder een valse verklaring heb afgelegd en heb ik verteld wat er daadwerkelijk was gebeurd.

Dank Eef, @Eefjjj. Lees meer van Eef op dromendurvenleven.

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

7 Reacties

  1. Ik krijg het er koud van. Wat erg dat dit gebeurd. Arme kinderen, arme vader. Goed om te vertellen en erg dapper. Respect.

    Laat een reactie achter
  2. Wat vreselijk voor alle 4 de kinderen die hier in meegesleurd zijn! De vrouw die dit op haar geweten heeft, mag van mij een poosje opgenomen worden in een instelling, dit doe je kinderen toch niet aan!?!
    Boos op haar ex, ’t zal best. Maar zó ver gaan? Kinderen mishandelen en de ex vals beschuldigen….
    Hoe erg is het voor deze vader geweest om dat mee te maken! Super-papa moet dat zijn, hij doorzag Loeder gelukkig.

    Erg dapper dat je dit vertelt!
    Ik hoop dat je nog steeds bevriend bent met t meisje van toen

    Laat een reactie achter
    • Hoi Maria, Dank je wel voor je reactie. Ik heb sinds een aantal jaar geen contact meer met mijn vriendinnetje van toen. Ik weet haar moeder enkele jaren geleden is overleden en dat het met haar nu goed gaat. Vanuit mij kant is er ook niet de behoefte aan contact ondanks alles wat we meegemaakt hebben.

      Laat een reactie achter
  3. hoelang duurde het voor ze naar de politie ging en de waarheid vertelde, en wat gebeurde er toen, werd de vader in ere hersteld en de moeder opgepakt?

    Laat een reactie achter
    • Hoi Mitsai, Het heeft wel een aantal jaar geduurd voordat ik terug ben gegaan naar de politie om mijn verklaring in te trekken. Dit durfde ik pas nadat ik helemaal uit de situatie was en niet meer bij deze vrouw kwam. Wat er daarna allemaal precies in werking is gezet weet ik niet, alleen dat er nieuwe onderzoeken zijn geweest / uitspraken en na lange tijd het straatverbod werd ingetrokken en de vader zijn kinderen weer mocht zien.

      Laat een reactie achter
  4. Hallo Eef, goed dat je je verhaal in de openbaarheid brengt. Ik zou je willen troosten met de opmerking: je bent bij lange na niet de enige die zoiets meemaakt. Maar helaas is dat een slechte troost, want dat betekent dat er meer kinderen en vaders dergelijke onrechtvaardigheid en psychische mishandeling meemaken. ‘Loeders’, zoals jij die beschrijft, kunnen helaas rustig ongestraft hun gang gaan. De slachtoffers (kinderen en vaders) staan in de kou en krijgen nog eens een volle laag mee van de ‘hulpverlenings’instanties, politie en het Nederlandse ‘rechts’systeem.

    Laat een reactie achter

Trackbacks/Pingbacks

  1. Valse verklaring. | dromen durven leven - […] Als kind bevond ik me jarenlang in een situatie waar kindermishandeling dagelijkse kost was. Bepaalde situaties uit die jaren…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *