Ik ging van binnen steeds meer dood

“Mijn hele leven heb ik als zwaar ervaren en ik, ik weet niet hoe maar ik zie toch met vlagen geluk, blijheid en zon. De zon die altijd weer terugkomt in mijn hart.

Toch ging het de laatste week niet goed: ik wilde dood. Niets voelde goed, ik voelde geen liefde van de mensen om me heen en ik voelde mij niks waard.

De enige uitweg was de dood, dacht ik. Die doodswens heb ik heel vaak gehad en ik kon het tot een paar maanden terug niet plaatsen. Toen kwam een hele nare herinnering naar boven. Daardoor kwam ik erachter dat ik als heel klein kind seksueel misbruikt ben.

Nee, ik heb geen herinneringen aan het misbruik in mijn allervroegste jaren maar mijn lichaam en mijn dromen laten het me zo duidelijk zien en voelen. Ik heb bijna 6 jaar therapie en er komt van alles naar boven.

Ik werd erg gepest op de lagere school, had een narcistische adoptiezus die bondjes smeedde met mijn vader en een moeder met een misbruikverleden die geen stelling kon nemen. Ik had ook een adoptiebroer en die had al snel door dat hij het alleen moest doen, dus die was zelden thuis, en er was nog een zusje die door had dat ze een kamp moest kiezen; dus voor pa en zus.

Mijn hele jeugd was ik eenzaam. Ik kwam daarna terecht in een relatie met een narcist en ik ging van binnen steeds meer dood. Het enige mooie is dat ik uit die relatie 2 mooie kerels heb overgehouden. Nu ben ik gelukkig getrouwd met een heel stabiel en lieve partner.

Gelukkig kan ik bij mijn therapeute terecht, ook op het moment dat ik het heel zwaar had en het leven niet meer zag zitten. Tekenen is voor mij de enige uitlaatklep want dat wat ik voel daar zijn geen woorden voor. Ik had een grot getekend waarin ik mij gevangen voelde.

Ik kon mezelf niet vergeven voor mijn leven, mijn fouten, ik voelde geen God en geen zon. Ik was in- en in slecht en gunde mezelf geen leven. Huilend zat ik tegen de muur, de therapeut zat naast mij.

Wat ik had gewild is dat er vroeger iemand was bij wie ik mijn hoofd op een schouder kon leggen. Dat was het enige waar ik behoefte aan had. Ik barstte in huilen uit, alles kwam eruit. De pijn, de dood, het lamgeslagen gevoel en de eenzaamheid. Mijn therapeut pakte mijn hand en voor het eerst in 6 jaar durfde ik mijn hoofd op haar schouder te leggen.

Zo heb ik geruime tijd gezeten; zonder woorden, enkel de pijn, de doodswens en de eenzaamheid voelend, maar toch voelde ik mij verbonden. Een verbinding die ik al mijn hele leven zocht. Een verbinding die ik al mijn hele leven zocht tijdens dit door God en iedereen verlaten gevoel.

Ik was helemaal kapot toen ik thuiskwam, ik was zo moe dat ik meteen mijn bed indook.

Toch was er wat veranderd: mijn buik was niet meer gespannen en mijn blokkade bij de keel kriebelde. Er gebeurde van alles in mij en ik voelde mij voor het eerst weer opgelucht en vrij. Ik zal er nog niet zijn maar ik heb weer een stap gezet naar de zon, het licht, de vrijheid en verbondenheid.”

Annelies

Foto komt uit de collectie van @Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. De eerste en de laatste alinea!
    Wat goed dat je, dwars door alle ellende heen, tòch dat hebt weten vast te houden!

    Laat een reactie achter
  2. Wat een goede therapeute heb jij getroffen Annelies!!
    Je bent goed bezig, onderweg naar beter 🙂
    Ben trots op jou dat je zo tevoorschijn komt!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *