Ik ben nu trots op mijn achternaam

“Mijn moeder was 18 jaar en ongehuwd zwanger, toen ik werd geboren. De eerste drie levensjaren ben ik opgegroeid bij mijn grootouders tot mijn moeder trouwde met mijn stiefvader.

Door het huwelijk werd ik erkend en kreeg ik een andere achternaam. Mijn stiefvader werd mijn juridische vader.

Ik was door de slechte start in mijn leven een kwetsbaar kind en ik kan mij niet herinneren dat mijn moeder mij ooit heeft geknuffeld.

Ik ben geboren in een tijd dat ongehuwd zwanger zijn een schande was, en veel meisjes bevielen elders of gingen naar een tehuis in Zetten. Mijn grootouders hebben ervoor gekozen dat mijn moeder thuis beviel en dat ik werd opgenomen in het gezin.

Mijn oma heeft mij wel eens verteld dat zij mij niet wilden afstaan omdat ze dan niet zouden weten hoe het met mij zou gaan. Deze woorden hebben nu meer betekenis gekregen en zijn mij dierbaar. Zij hielden wél van mij!

Ik hoorde op mijn 15e dat mijn vader niet mijn echte vader was, het misbruik was toen al gaande. Hoe lang het al gaande was en wanneer het is begonnen, is een groot zwart gat.

Ik heb nog steeds dingen verdrongen.

Tussen mijn 3e en 6e jaar is er wat gebeurt in de kelder van de flat waarbij vreemden waren betrokken en als puber ben ik op straat aangerand waar mijn buurmeisje bij was. Zij is naar huis gerend en heeft mij achtergelaten, terwijl ik verstijfd stond van angst.

In een relatie ben ik opnieuw slachtoffer geworden van huiselijk en seksueel geweld, en na het beëindigen ervan ben ik nog een poos gestalkt.

Tot de dag van vandaag ben ik blij dat fysiek geweld mijn grens was, anders was het in meer geweld geëscaleerd. Andere vormen van mishandeling was ik gewend, maar ik ben nooit geslagen door mijn stiefvader.

Mijn moeder heeft van het misbruik geweten want ik kan mij twee gebeurtenissen herinneren waar zij bij was. Mijn stiefvader heeft zelfs een keer mijn halfbroer bij het misbruik betrokken.

Zowel mijn moeder als halfbroer ontkennen en bagatelliseren wat er is gebeurt. Ik heb het contact met hun verbroken.

Ik heb een verzoek om achternaam wijziging ingediend bij Dienst Justis omdat ik de familienaam droeg van mijn verkrachter.

De achternaam wijziging zorgt er ook voor dat ik mij meer kan identificeren. Bij de naam Wensing denk ik aan mijn grootouders, wat een positiever gevoel geeft en mij meer een basis geeft in het leven. Ik ben nu trots op mijn achternaam!

Mijn biologische vader heb ik nooit leren kennen en leeft helaas niet meer. Het is mij verteld en verder werd erover gezwegen. Ik heb later nog wel aan mijn moeder gevraagd wie mijn vader was en toen kreeg ik dit te horen.

Ik heb jaren niet over mijn biologische vader gepraat en het als een geheim met mij meegedragen. Ik was wel altijd met hem bezig in mijn hoofd, misschien heeft dit wel meegeholpen om het misbruik te overleven.

Ik besef nu, jaren later, hoe loyaal ik aan mijn ouders ben geweest. Als ik dingen kon terugdraaien met de kennis die ik nu heb, zou ik meer aan mijzelf hebben gedacht en mijn biologische vader hebben opgezocht toen dit nog kon.

Gelukkig heb ik wel wat foto’s van hem maar ik ervaar het als een gemis in mijn leven dat ik hem nooit heb leren kennen”.

Dank Hanna Wensing, @Vlindervrouw.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Wat een triest verhaal.
    Ipv een chique kasteel waar de elite zich vergrijpt, was het nu een Kelder box. Ook dat komt vaak voor.
    Bizar hoe je als ouder kunt denken dat jonge kinderen zich niets zullen herinneren.
    Hoop dat het goed gaat net @Vlindervrouw. De naam voorspelt veel goeds. #WarmHart

    Laat een reactie achter
  2. Een voor mij heel herkenbaar verhaal, mijn buurmeisje dat één verdieping hoger woonde met dezelfde voordeur. Wij groeide op als broer en zus tot bleek dat zij ook een andere vader had, lees verwekker,en kwamen er heel veel oordelen los over haar en haar moeder, waar de honden geen brood van lusten! Zij is in haar jonge tienerjaren vertrokken en ik heb haar nooit meer gezien, moeder is later ook verdwenen. De schaamte herken ik heel goed. De straat waarin ik opgroeide, waren alle mannen Ooms en alle vrouwen Tantes en de sloten op de buitendeuren waren het zelfde en die opende je met een zg Loper een hele simpele sleutel.Zo kon je overal binnen en vaak hing er ook een touwtje uit de brevenbus en was een sleutel niet nodig. Bij tante Jet ging ik vaak langs voor lunch en die prachtig vertellen en vertelde ook dat zij in verwachtig was als 16 jarige en werd naar een klooster gestuurd in België en is zonder kindje teruggekomen van logeren bij een tante was het verhaal voor de buurt en familie! De reden voor deze reactie is de schaamte die ik heel erg herken!

    Laat een reactie achter
  3. Kinderen zijn meestal loyaal naar hun ouders toe.
    Jij dus ook. Het leren kennen van je biologische vader begrijp ik heel goed.
    Ik hoop dat je gelukkig wordt.
    Vertellen over wat jou overkwam, zoals nu. Heel belangrijk.

    Laat een reactie achter
  4. Heel veel sterkte Ik hoop dat je het blijft redden.
    Het is toch moeilijk zonder familie op te groeien.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *