Iedereen kan huiselijk geweld achter zich laten

“In 2008 stond ik voor het eerst letterlijk in een woonkamer waar huiselijk geweld plaats had gevonden. Wat voelde ik me op dat moment ontredderd en onzeker.

In de opleiding was het onderwerp niet (grondig) aan de orde gekomen. Nu werd ik als jonge maatschappelijk werker ineens in het diepe gegooid.

Dat die harde werkelijkheid in enorm veel gezinnen een rol speelt, zovéél, heb ik mij als jong volwassene niet voor kunnen stellen.

Pas na vele bezoeken aan andere gezinnen, stellen en alleenstaanden, heb ik gemerkt hoe veel mensen te maken hebben (gehad) met huiselijk geweld en dat dit niet aan de buitenkant direct zichtbaar hoeft te zijn.

Stuk voor stuk mensen met een eigen geschiedenis, (culturele) achtergrond en opleidingsniveau. Het zijn allemaal mensen zoals ik ook om mij heen heb. Het raakte me, het had mij ook kunnen gebeuren!

De ontreddering die ik gevoeld heb die eerste keer, wilde ik de baas worden. Dit ging niet over mij, maar over het gezin waar ik binnen kwam! Bovendien merkte ik dat ik lang niet de enige sociaal werker was, die met dit soort gevoelens worstelde.

Het gevoel niet over voldoende kennis te beschikken, het omgaan met de onderlinge verhoudingen, de persoonlijkheden en bepaalde pathologische beelden, maakte mij onzeker. Het gevoel meegezogen te worden, geen ingang te vinden in een gezin, maakte mij machteloos.

Ik heb de keuze gemaakt om van deze onzekerheid en machteloosheid een uitdaging te maken. Dat is de keuze die ik als professional heb om te voorkomen dat ik onderdeel word van de destructieve spiraal van geweld.

Een van de belangrijkste inzichten die dit ook heeft gebracht, is de realisatie dat de kern van het doorbreken van huiselijk geweld, bij de betrokkenen zelf ligt. Ik kan sleuren wat ik wil, maar de partners/familieleden zelf maken de keuzes binnen de relatie. Dat klinkt hard, dus ik wil het graag aan je toelichten.

Als maatschappelijk werker of sociaal werker/ generalist ben je opgeleid om contact te maken met mensen. Dit is bij huiselijk geweld zo mogelijk nog lastiger dan wanneer er sprake is van andere problemen.

De schaamte is enorm, de angst werkt verlammend, laat staan dat er geloof is in een geweldloze toekomst en vertrouwen in het eigen kunnen. De status quo lijkt soms aantrekkelijker dan de onzekerheid die de toekomst in petto heeft.

Ik ben er echter van overtuigd dat iedereen het geweld achter zich kan laten.

Soms met hulp, soms op eigen kracht, wanneer zij er klaar voor zijn. De kracht die mensen in zich hebben om het geweld te doorstaan, is zo geweldig groot dat ik geloof dat zij ook in staat zijn een ander pad te kiezen en de tegenslagen die dat pad biedt, te doorstaan.

De overwinnaars die ik heb ontmoet zijn in die zin grote voorbeelden voor mensen die er nog niet uit zijn. Maar geven ook mij als professional hoop.

Mensen die vast zitten in een geweldsituatie realiseren zich vaak niet dat er keuze mogelijkheden zijn. Dat je kunt werken aan herstel en geluk, zonder je mishandelende partner. Of dat je er samen uit kunt komen, als je het echt samen wil.

Het lukt mij en mijn collega’s niet altijd het gesprek over deze beslissing te voeren met mensen. Simpelweg omdat er nog weinig vertrouwen is in het eigen kunnen en een andere toekomst. Maar ook omdat er niet veel vertrouwen is in het professionele netwerk. Dat laatste kan ook pas als er daadwerkelijk contact is met de professional.

Daar zit dan ook in mijn ogen de grootste uitdaging.

Als het contact tot stand is gekomen, probeer ik een klein lichtje te planten in iemands gedachten, over hoop op een betere toekomst. Dat doe ik door vragen te stellen, voor te lichten, diverse scenario’s te schetsen, of te confronteren.

Ik wil bewustwording op gang brengen, mensen in contact brengen met organisaties die voor veiligheid kunnen zorgen en uitleg geven over wettelijke mogelijkheden.

In de verwachting dat dat lichtje van hoop gaat branden en feller en sterker wordt. Zodat zij wel zien dat zij een keuze kunnen maken die hun leven blijvend kan veranderen. Dat daarbij ook hulp en ondersteuning mogelijk is.

De machteloosheid en onzekerheid komt bij mij bij tijd en wijle weer boven.

Zo graag wil ik dat mensen het onzekere aangaan, niet altijd weet ik of hen dit lukt. Ik blijf beseffen dat het net zo goed mij had kunnen overkomen.

Dit maakt dat ik kennis over de diverse vormen van geweld wil blijven vergroten en kritisch op mijn handelen blijf, om steeds betere hulpverlening te kunnen bieden. Om beter te worden in het maken van contact.

Gelukkig vind ik langzamerhand steeds meer manieren om door te pakken, onbevreesd vragen te stellen, te vertrouwen op mijn analyses van de geweldsituatie, en de aanpak die daarbij dan nodig is. Mijn ervaringen en visie deel ik graag met andere professionals omdat ik weet dat ook zij met deze issues worstelen. Maar ook om hen te prikkelen.

Het onderwerp op de agenda te houden zodat het niet ondergesneeuwd raakt in het geweld van de decentralisaties. Want elke maatschappelijk werker kan een schakel zijn in het doorbreken van huiselijk geweld, mits zij zijn of haar eigen ontreddering de baas kan zijn.”

Gastblog van Kirsten Regtop, @kirstenregtop. Lees ook haar blogs op kirstentregtop.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Wow, wat een fantastisch mooi blog, Kirsten! Je openheid raakt me! Ik ben zo blij dat je je onzekerheden uitspreekt en je wensen voor de mensen zelf zo gunt! Dat is zo kostbaar en mooi, besef je dat niet iedere sociaal werker dit kan of die insteek heeft. Dat maakt je bijzonder! Ik ben trots op een collega (zij het niet direct) als jou!

    Ik ben het ook met je eens, als ervaringsdeskundige. Je kúnt huiselijk geweld achter je laten. Het onzekere in- en aangaan is een gigantische stap en lang proces, maar het kán! Ik heb mijn gewelddadige ex-man achter kunnen laten na 2,5 jaar vechten en zo krachtig mogelijk te worden. Ik had geweldige collega’s in die tijd en zij hebben me zelfs aan een woning geholpen. Hierdoor kon ik binnen twee weken weg zijn bij hem, twee lange helse weken! Tijdens de eerste dag zelfstandig in mijn appartement kookte ik een eenvoudige maaltijd voor mezelf. Dit smaakte zo goed (echt, een stukkie kip met sla is hemels) dat ik begon je huilen. Te huilen! Ik was zo verdomde trots op mezelf! Ik had het lef gehad om weg te gaan bij de man die zei dat ik NIKS kon en NIKS was.

    Het heeft nog een jaar of 7 geduurd voordat hij me met rust liet. Ik wist niet hoe ik van hem af kon komen, zonder opnieuw geweld te beleven. Uiteindelijk is hij uit mijn leven gegaan.

    Aan jou, die nu in zo’n situatie zit…
    Je kunt uit een situatie met huiselijk geweld komen. Het vergt kracht, lef om het onzekere aan te gaan. Vertrouw op jezelf, je eigen kracht (want die heb je echt!) en heb je een sociaal werker zoals Kirsten? Grijp haar hulp met beide handen aan. Samen sta je sterk!

    Kirsten, dank je wel voor je blog.

    Laat een reactie achter
    • Dankjewel Brigitte, mooi ook deze aanvulling vanuit je eigen ervaring. Veel mensen verwachten dat huiselijk geweld stopt zodra zij uit de relatie komen. Maar we weten dat dit het definitief verbreken van de relatie een enorm grote maar ook risicovolle stap kan zijn (en ook niet voor iedereen dé oplossing overigens), maar niet per definitie het einde van het geweld. Laat staan de verwerking er van. Maar het kan! Dat bewijs jij, maar ook vele anderen, dat geeft mij als professional maar vooral als mens hoop. Ik hoop dat vele professionals meer doordrongen raken van het feit dat wij niet degenen zijn die het verschil maken, maar dat we wel ons uiterste best kunnen doen (en dat vraagt steeds oprechte interesse in en aanpassing aan de situatie van de client) om wel een kleine schakel te kunnen zijn in het in gang zetten van een meer positieve toekomst. Voor mensen die in deze situatie zitten zijn jouw woorden zo, zo, zo, zo waardevol! Dankjewel!

      Laat een reactie achter
  2. Wauw prachtig, iemand die betrokken mee gaat in het proces en om dat aan te kunnen haar eigen proces kritisch onder de loep durft te leggen.
    #WarmHart is het enige wat ik nog te zeggen heb.

    Laat een reactie achter
  3. Een wat oudere blog die ik nu tegen kom.

    Je schreef “Een van de belangrijkste inzichten die dit ook heeft gebracht, is de realisatie dat de kern van het doorbreken van huiselijk geweld, bij de betrokkenen zelf ligt. Ik kan sleuren wat ik wil, maar de partners/familieleden zelf maken de keuzes binnen de relatie.”

    Dat is niet altijd waar. Soms is er geen gerichte hulp..Omdat de situatie te complex is.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *