Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

“Kort kijk ik naar mezelf in de achteruitkijkspiegel. Heel even zie ik een fletse blik. Dan moet ik krachtig bijsturen omdat ik bijna in de berm lig.

Ik lach, wat schamper. Het is zondagmiddag. Eigenlijk mag ik niet roken in de auto van Anna, maar zuchtend steek ik een sigaret op, me bijna brandend aan het onhandige aanstekertje dat de auto bezit.

Peinzend draai ik het raampje een stukje open. De rook van mijn sigaret kringelt langzaam omhoog naar het raam, waarna het met een sneltreinvaart door de kier naar buiten verdwijnt. Soms voel ik me net zo. Mijn gevoel stijgt omhoog ergens naar mijn achterhoofd en verdwijnt dan snel naar een onbekende plek, mij een beetje apathisch achterlatend.

Luid getoeter doet me opschrikken. Verdomme, ik moet beter opletten. Als ik er bijna ben zoek ik mijn telefoon. Ik druk speeddial-twee in voor Anna. Het duurt lang voordat er wordt opgenomen.

‘Ik ben er bijna hoor,’ zeg ik zachtjes. Anna brengt een protesterend, pruttelend geluid voort. Het klinkt als een soort snik. ‘Had je nou echt niet kunnen afzeggen vandaag?’ sputtert ze, ‘hoe denk je dat het voor mij is als je zo weggaat? Je gaat toevallig wel naar je ex hè? Je zult wel weer veel plezier hebben. Doe haar de groeten!’

Terwijl ik luister naar Anna zucht ik weer zo diep. In de psychologie noemen ze dit een loyaliteitsconflict. Ik kan mijn dochtertjes niet een kwartier van te voren laten weten dat papa niet komt. Ze zijn nog maar vier en twee. Dat valt niet uit te leggen. Nu heb ik Anna overstuur dat ik wél ga. Anna, die het erg moeilijk heeft na de dood van haar moeder, een paar weken geleden.

Ik moet eigenlijk bij haar zijn. Ik heb het gevoel dat ik langzaam maar zeker gek aan het worden ben.

‘Ik kan ze toch niet een kwartier van te voren laten weten dat ik niet kom, Anna? Dat snappen ze niet. Jij bent volwassen. Zij niet. Wat moet ik dan? Waarom moeten we ruzies altijd vlak voordat ik wegga weer bijleggen? Dat kunnen we toch ook eerder doen? Dan hebben we dit soort toestanden toch niet? Toe nou, ik weet het ook even niet…’

Maar ik weet het natuurlijk wel. Ik zou niet graag in haar schoenen staan. Hoewel Anna van nature al veel minder jaloers is aangelegd dan ikzelf, is het voor haar ook een hele opgave, deze wekelijkse vertoning van vaderschap van mij. Een wekelijks bezoekje aan de dochtertjes, onder wakend toezicht van hun moeder.

Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

Anna is gespannen, elke zondagochtend. En na de dood van haar moeder is het erger geworden. Waarom hou ik daar niet meer rekening mee? God, omdat ik zelf ook gespannen ben. Het zorgvuldig uitsmeren van vaderliefde over een zondagmiddag is niet bepaald een sinecure.

Hoe leg je iemand uit dat je die hele berg van liefde, die je in je hebt, door de week niet kan voelen, niet mag voelen, omdat je anders gek wordt van het gemis aan die meiden. Zondag trek je de deksel van de kinderliefde-pot en mag alles eruit stromen. Natuurlijk ben ik ook gespannen.

‘Nou, ik wil je in ieder geval nog even veel plezier wensen met de meiden. Geniet er maar even van, volgens mij vind je het toch leuk om er heen te gaan. Je verheugt je er toch altijd wel op, hè?’ Het klinkt geforceerd.

‘Ja ja,’ mompel ik, ‘ik heb toch altijd een dubbel gevoel. Jij bent ontevreden als ik wegga, de meisjes zijn ontevreden als ik daar weer wegga, zo ben ik dus altijd de lul en sta dus overal tussenin. Natuurlijk vind ik het leuk ze te zien, alleen de omstandigheden zijn gewoon kloten, voor jou ook, dat snap ik heus wel, maar wat moet ik dan?’ ‘Dat is ook zo,’ zegt Anna, heel zacht. ‘Maar voor mij is het toch ook niet leuk dat je daar heen moet en dat je zo weggaat?’

Inmiddels ben ik gearriveerd. Tenminste, ik sta vlak om de hoek. Meestal zitten ze voor het raam op me te wachten en ik ben bang dat ze me anders al gewaarworden. ‘Ik ben er, ik moet eruit’, zeg ik mat. ‘Oké, sms je me nog een keer?’

Natuurlijk, ik zal sms-en. Ik strijk met mijn hand over mijn ogen. Een lichte hoofdpijn kondigt zich weer aan, iets dat wel vaker gebeurt de laatste tijd. Waarom moet ik hier ook heen? Waarom kan ik niet, net als andere gescheiden vaders, gewoon mijn kinderen elke twee weken ophalen? Hoe is dit in godsnaam allemaal zo gelopen?

Een ogenblik lang ijlt er een beeld van de rechtszaal door mijn hoofd.

‘Uw jongste dochter is nog zo erg klein, nog maar enkele maanden. U kunt haar maar beter in de beschermde omgeving van de thuissituatie bezoeken. Dat is het minst verwarrend. Bovendien is dat beter voor de rust van de moeder, die rust is hoog nodig voor een stabiele thuissituatie. Op deze wijze kunt u ook het vertrouwen van moeder en dochters terugwinnen.’

O ja, zo was het gekomen en zo was het gebleven. Moeders die ongelimiteerde aandacht krijgen van rechters. Ik wapper de gedachten weg. ‘Dag, ik moet echt gaan hoor, ze staan al te zwaaien.’ ‘Ik hou wel van jou hoor’, zegt Anna, ‘niet vergeten hè?’ ‘Ik hou ook van jou,’ zeg ik automatisch. Ondertussen zoek ik het cadeautje. Waar ligt dat ding! ‘Doeg.’

Ik verbreek de verbinding en vind het pakje tussen de pedalen. Ik geef wat gas, zet mijn telefoon op zacht en prop het snel in zijn broekzak.

Inmiddels staan de meiden inderdaad voor het raam te zwaaien. Ik lach breeduit met de tranen in de ogen. Heftig zwaai ik terug en wijs op een lege parkeerplaats voor de deur. Heftig gebaren ze dat de auto inderdaad daar geparkeerd dient te worden.

Ik voel de tranen nu snel opkomen. Ik buk even alsof ik wat van de vloer pak en huil heel even kéihard, het is meer een schreeuw. Ik slik een paar keer krachtig. Waterig kijk ik even over het pleintje voor het huis. Ik tril nogal.

Dan verman ik me en loop ik met een vrolijk gezicht op de deur af, al zwaaiend. Ze stormen de kamer uit, de gang in. Maaike kan de deur al zelf open doen. ‘Papaaa’, hoor ik, en de deur zwaait wild open. Ik pak de beide vrouwtjes in de armen en druk ze heel hard tegen me aan.

Gastblog van Gerard Jans, @GRJans.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Ontroerend. Wat is het leven dat we leven vaak toch moeilijk.
    Moeilijk en niet oplosbaar.
    Ik weet geen oplossing ….ik begrijp iedereen wel. U ook. En Uw partner.
    Uw kindjes die staan te wachten…
    Veel sterkte wens ik u.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *