Hoe lang kan ik dit nog volhouden?

Vorige week waren we 40 jaar getrouwd, best lang toch? Een feestje hebben we er vanwege de omstandigheden niet van gemaakt.

Wel hadden we de hele dag aanloop. Leuk maar zo vermoeiend!

Toen iedereen vertrokken was kon ik de kamer weer opruimen en de boel afwassen. En mijn man, die was na al die aandacht helemaal op. Die moest ik dus eerst naar bed helpen, wat eenvoudiger klinkt dan het lijkt.

Ik ben nu 2 jaar mantelzorger en eerlijk gezegd kan ik het nog nauwelijks aan. Wat meespeelt is dat ik hier niet voor heb gekozen. Ik had gewoon geen keus. Als vrouw van een zeer hulpbehoevende man kon ik niet anders.

Wrang is ook dat wij, voordat mijn man ziek werd, wilden scheiden. De koek was op, de irritaties te groot en de liefde was al lang weg. Ik dacht dat ik in mijn eentje gelukkiger zou zijn dan samen met hem.

Het noodlot bepaalde anders en nu ben ik 24 uur per dag mantelzorger en dat is onvoorstelbaar zwaar. Het is niet enkel lichamelijk zwaar maar ook geestelijk. Ik ben continu extreem vermoeid en voel me al maanden depressief.

Ik ben 67 jaar en als ik niet oppas word ik gillend gek. Te weten dat ik tot zijn dood voor mijn man moet zorgen, en hij is niet de makkelijkste zal ik je zeggen, bezorgd mij hartkloppingen.

Maar ja, ik zal wel moeten. Op wie kan ik anders een beroep doen en hoe snel denk je dat dat geregeld is? Onze kinderen komen af en toe op bezoek maar vertrekken na een paar uur weer.

Al die mensen die denken dat als je thuiszorg hebt jouw taken miniem zijn, die weten niet waar ze over praten. Ik heb er zelfs geen energie meer voor om dat uit te leggen.

Ik ben een verlengstuk van mijn man geworden en heb al mijn vrijheden en hobby’s in moeten leveren. Mijn enige uitje is naar de supermarkt gaan, die hier om de hoek zit. En dan moet ik nog snel de winkel door want eigenlijk kan mijn man niet zo lang alleen zijn.

Als ik in bed lig kan ik mij niet ontspannen, ook in de nacht doet hij een beroep op mij. In gedachten verwijt ik hem soms, ik weet dat het onredelijk is, dat hij ziek is geworden. Mijn toekomst ligt in duigen. Ik mag niet opgeven, ik moet doorgaan, maar hoe lang kan ik dit nog volhouden??

Ter aanvulling wil ik zeggen dat ik reageer op Met de mantel der liefde en dat ik het fijn vind dat er nu iemand is die daar aandacht aan wil besteden. Verder blijf ik graag onherkenbaar dus zou je mij Suzan willen noemen?

Suzan

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Meissie toch…wát een ellende!!
    Je hebt er ongetwijfeld al zélf over nagedacht maar zou opname in een zorgcentrum niet een optie zijn?
    Dit zeg ik niet alleen voor jóúw welbevinden maar ook voor je man!
    Het lijkt me voor hem ook niet makkelijk om van jou afhankelijk te zijn,gegeven jullie slechte relatie.
    Op het moment dat jij instort zal opname ook onvermijdelijk zijn..en nu kunnen jullie overleggen over evt plaatsing.
    Aangezien de wachtlijst ook níét snel weggewerkt Is,lijkt het me goed om je vast te oriënteren!
    Mag ik ook nog ff opmerken dat het érg makkelijk is van je visite om weg te gaan en jou met de rommel te laten zitten?
    Zéker van je kinderen zou je méér steun en hulp moeten kunnen verwachten maar misschien weten ze niet hoe zwaar jij het hebt.
    Wij vrouwen hebben een plichtsgetrouw idee om zorg te geven en ons groter en sterker voor te doen dan we zijn!
    Hou je taai lieverd maar denk aan je toekomst…praat met je huisarts of een evt tijdelijke opname jou wat meer rust geeft om ff bij te komen.
    Dit kan niet zo doorgaan anders lig jij binnenkort ook uitgeschakeld naast je man!
    Succes en héèl veel sterkte!

    Laat een reactie achter
    • Ik ben het helemaal eens met de eerste reactie. Ga actie ondernemen voordat je er geen energie meer voor hebt. Het zal voor jullie beiden goed zijn.
      Wens je veel sterkte

      Laat een reactie achter
      • Lieve Suzan,

        Om goed voor een ander te kunnen zorgen moet je toch eerst voor jezelf leren zorgen. Je vertelde dat je eigenlijk al van plan was te gaan scheiden. Je hoeft je niet op te offeren vanuit je schuldgevoel. je zit in een enorme spagaat. Mantelzorg bieden is enorm zwaar en als de liefde dan al weg is zal het dubbel zwaar voelen. Maar als er een volgende keer een feestje is vraag mensen en zeker je kinderen of ze willen helpen. Je kinderen kunnen misschien een avond of middag vrijmaken en voor je man zorgen zodat jij iets voor jezelf kunt gaan doen. Dit ga je namelijk niet volhouden. Ik wens je heel veel sterkte. Goed dat je je verhaal deelt, dat is het begin van voor jezelf zorgen.

        Laat een reactie achter
  2. Jij sterke vrouw!
    Ik ben het met alle 3 reacties voor mij volledig eens!
    Misschien moet je je niet afvragen of je het KUNT volhouden maar of je het WILT volhouden?
    Heel veel sterkte wens ik je!
    Hoe je ook verder gaat, makkelijk zullen je keuzes niet zijn…

    Laat een reactie achter
  3. Hoi Susan, jij moet echt leren om beter voor jezelf te zorgen. Wellicht is inschakelen van dagbehandeling iets of anders inschakelen van een vrijwilliger die langskomt zodat jij iets voor jezelf kan doen.
    Maak zsm een afspraak bij je huisarts om dit te bespreken! En in vrijwel iedere gemeente zit een steunpunt mantelzorg. Die kan je ook benaderen. Sterkte!

    Laat een reactie achter
  4. Jij bepaald hoe lang je dit aan kunt.
    Niet wachten tot je er onderdoor gaat.
    Ik weet dat het heel zwaar is.
    Ik wens je heel veel sterkte toe.

    Laat een reactie achter
  5. Hallo Suzan.
    Heb de reacties gelezen en ben het daar mee eens! In wat voor vreselijke spagaat zit jij! Dat is niet vol te houden, zeker niet als de liefde er niet meer is! Voor beide partijen lijkt het mij ook beter wat meer afstand te creëren, hetzij in een verzorgingshuis of meer zorg aan huis. De eerste optie het best, als het mogelijk is.
    Wens je heel veel sterkte!
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *