Hier doe ik het allemaal voor

“Nee, er is echt niks zuster. Echt niet.”

Ik hoorde mevrouw net bellen in bed. Een mevrouw van bijna 60 jaar die een grote buikoperatie heeft gehad in verband met een kwaadaardig tumor in haar buik.

Volgens mij was ze aan het bellen met het thuisfront.

Ik zie toch dat er iets met haar aan de hand is, ik pak een stoel en ga even naast haar zitten. Ze begint te huilen, heel hard. Ze vertelt me dat ze haar man zo mist.

Ze zijn altijd samen en zij ligt nu een paar dagen in het ziekenhuis en tijdens deze dagen heeft ze zich alleen maar ellendig gevoeld; misselijk, pijn en braken. “Juist daarom wil ik hem zo graag zien, en het maakt mij zo emotioneel om zijn stem te horen.”

We hebben een poosje zitten praten over haar man, haar kinderen die helaas niet in de buurt wonen, en hun hond. Het is voor haar familie lastig om hier te komen, ze moeten 1,5 uur rijden.

Even later gaat mijn pieper. Een wat oudere meneer belt, hij heeft even mijn hulp nodig met het wassen van zijn rug. Hij komt er niet bij, en de laatste tijd doet zijn vrouw het altijd.

“Wat een eer, ik word gewassen door een jonge dame.” Ik had door dat hij het als een grappige opmerking bedoelde en ik begon te lachen. “Ja meneer, dat gebeurt niet iedere dag hier hoor.”

“Jij liever dan ik”, zegt hij. Ik vraag hem wat voor werk hij heeft gedaan. Hij vertelt dat hij altijd (buiten) op een schip had gewerkt, vandaar waarschijnlijk nu ook de reden van zijn kankersoort: een uitgezaaid melanoom.

Spijt had hij er niet van, hij heeft het werk 45 jaar met plezier mogen doen. Toen meneer gewassen en aangekleed was, en even op de stoel had gezeten, bedankte hij mij. “Bedankt voor de goede zorgen meid, fijn om even over andere dingen te praten op deze ellendige afdeling.”

Aan het einde van mijn dag loop ik nog even een rondje langs mijn patiënten om te vertellen dat ik naar huis ga. Mevrouw bedankte me voor die 5 minuten dat ik even naast haar ben gaan zitten, haar heb getroost en naar haar heb kunnen luisteren.

Een paar weken later was ik aan het werk op de polikliniek. De polikliniek waar patiënten voorafgaand, maar ook na de opname komen voor de uitslag van het weefselonderzoek.

Ik hoorde: “Zuster Evelien, zuster!”… Ik keek om en moest even nadenken. Maar al snel zag ik het, mijn patiënt, de meneer die vroeger schipper is geweest. Hij wilde mij nogmaals bedanken, hij waardeerde de zorg zo op de afdeling.

Hij vertelde dat hij goed nieuws had gehad. “Alles was weggehaald.” Zijn echtgenote had de tranen over haar wangen lopen. Ik kreeg kippenvel, want hier doe ik het toch allemaal voor. Een tevreden patiënt en familie, mensen die ook nog eens goed nieuws hebben gehad.

Ik besef me op dat moment dat ik zo blij ben met mijn (gecombineerde) baan op de polikliniek en de verpleegafdeling. Wat is het toch fijn om patiënten in goede conditie weer terug te zien op de polikliniek, en om te horen dat ze goed nieuws hebben gehad.

Gastblog van Evelien Pinkster.

Foto komt uit de collectie van Jeanet.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

3 Reacties

  1. Wij hebben nu eenmaal het léúkste werk van de héle wereld!
    Ik werk in de verpleeghuiszorg met liefde,aandacht en zorg.
    Respect
    Beleefd
    Vriendelijk.

    Reageer
  2. Luisteren naar het persoonlijke verhaal!!
    Prachtig, Evelien!!

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.