Het UWV knoeide met mijn dossier en de rechter zweeg daarover

In 2004 ben ik gaan werken als activiteitenbegeleider in een organisatie voor mensen met een verstandelijke en lichamelijke beperking.

In 2007 kreeg ik de kans om als ambulant cliëntbegeleider aan de slag te gaan in een nieuw te vormen team.

De werkzaamheden en de ontwikkelingen die daaruit voortvloeide brachten wrijving en inzichten binnen het team waardoor de samenstelling qua werknemers veranderde. In 2009 kreeg ik conflicten met een mannelijke senior collega waardoor ik mij niet meer veilig voelde op mijn werk.

Tijdens een vergadering barstte de bom. Ik liep al zes weken met een nekischias en heb mij de dag daarna wegens al die extra spanningen ziek moeten melden.

Ik kwam bij de bedrijfsarts terecht. Ik vertelde waar ik tegenaan liep. Zoals dat mijn hoogsensitiviteit vaak grond van opmerkingen was voor mijn collega en dat ik nu eenmaal dingen zag.

Een aantal jaren later las ik in mijn UWV-dossier in de papieren van de bedrijfsarts terug: Psychose? Ik was flabbergasted want de man heeft mij verder niet gevraagd wat ik hiermee bedoelde, met het zien van dingen.

Ik doelde op het gedrag van de collega die privé met werk mengde maar anderen daar op aansprak en ook zijn houding eerder naar andere collega’s. Toen ik hem daar vervolgens op aansprak viel dit niet in goede aarde.

Uiteindelijk bleef die collega als enige over van ons team. Zelfs de leidinggevende was vertrokken. Daarnaast was ik destijds lid van een ethische commissie en daar kwam mij een verhaal ter ore wat enorm absurd was. Iets waarvan je je later afvraagt of je nog had kunnen functioneren binnen zo’n organisatie.

Dit incident, en later andere incidenten met artsen en arbeidsdeskundigen van het UWV, zijn bepalend geweest voor mijn dossierinhoud. Mijn ervaring met instanties en hulpverlening is dat men veel met invullingen, aannames en conclusietrekkingen werkt.

Eén arts weigerde ronduit naar mijn verhaal te luisteren want alles stond wel in het dossier. Hoe kun je zonder in gesprek te gaan een fatsoenlijk dossier opbouwen?

In de loop van de jaren ben ik diverse re-integratietrajecten ingegaan. Vanuit de werkgever, vanuit het UWV en vanuit de bijstand. Allen liepen op niets uit. Door een fikse burn-out die ik door de jaren van onbegrip en miscommunicatie opliep, was ik niet meer in staat om te werken.

Ik raakte overprikkeld, werd overgevoelig voor geluid en licht en mijn lichaam verloor vaker haar kracht dan mij lief was. Daarnaast had ik steeds fysieke klachten.

Steeds als ik in goede wil iets probeerde, liep ik binnen enkele maanden vast op de werkvloer. Ik leek wel getraumatiseerd.

Een whiplash uit het verleden speelde met grote regelmaat op. En in die tijd kreeg ik een aanrijding met de auto waardoor mijn klachten weer opspeelden. Mijn klachten waren niet te zien op een MRI, scan of foto maar ik had ze, aanwijsbaar of niet. Doch, in onze samenleving telt dit niet.

Mijn hoogsensitiviteit is nooit een probleem geweest, tot ik ziek werd. Wij mensen worden slechts als een verdiencapaciteit gezien. Alles dient bewezen te worden en als je daar niet toe in staat bent, dan heb je geen grond van rechten.

Ik kreeg op oudejaarsdag 2013 van het UWV te horen dat ik met terugwerkende kracht vanuit de ziektewet een WIA-uitkering kreeg. Maar, deze werd ook direct in 2014 weer stopgezet. Op wat voor grond? Niemand die het weet, er was immers niets aan mijn situatie veranderd.

Ik ben in bezwaar, beroep en hoger beroep gegaan. Ik heb artikelen aangedragen over onderzoeken, ontwikkelingen op medisch, wetenschappelijk en maatschappelijk gebied wat betreft hoogsensitiviteit.

Ik heb theses geschreven over hoe het bij mij werkt en zaken aangedragen over mijn fysieke gesteldheid. Het heeft niet mogen baten.

Zelfs dat het UWV geknoeid heeft met mijn dossier vonden de rechters geen reden om mijn dossier eens goed onder de loep te nemen. Mijn advocaat pleitte voor een onafhankelijk onderzoek en wees op de onjuistheden in het dossier.

Ik heb geen onafhankelijk onderzoek gekregen. Dit is iets waar ik mee kan leven. Maar dat de rechter met geen woord repte over de frauduleuze handelingen inzake mijn dossier… Mijn vertrouwen is door het jarenlange proces met overheid en instanties gedaald tot een nulpunt.

Laatst moest ik in gesprek met iemand van de gemeente om te kijken of ik weer werkzaamheden kan verrichten. Ik verzocht vooraf tot een opname van dit gesprek. ‘Dit verzoek heb ik nog niet eerder gehad’, zei zij. Ik legde haar het waarom uit.

Zo open en vol vertrouwen als ik in het leven stond toen ik bij mijn toenmalige werkgever ging werken, zo heeft dit vertrouwen een keerpunt gekregen door de ervaringen van de afgelopen jaren met onder meer het UWV.

Het beetje vertrouwen wat ik nog in onze rechtspraak had, is door de uitspraak van de rechter verdwenen.

Een ontgoochelde vrouw

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Als je met UWV te maken krijgt is het al moeilijk en bedrijfsartsen vind ik ook niet altijd deskundig.Heb zelf met bedrijfsarts meegemaakt dat hij zo een focus van werk hervatten had, dat hij was vergeten wat ik ook al weer had.Toen ik hem vertelde dat ik een diverticulitis (ontsteking in darmuitstulping) had, zei hij dat hij dacht een blindedarmontsteking.Weet U het verschil niet zei ik tegen hem en ik hoop dat je dat niet in mijn dossier schrijft omdat dat niet klopt!Begrijp dat je daar problemen mee kan hebben, Zelf hoef ik niet meer te solliciteren omdat ik na reorganisatie voor flexpensioen heb gekozen.Kost me veel geld nu, maar wil niet van dit soort instellingen afhankelijk zijn!Als je jonger bent dan heb je die keus niet en blijft het zoeken naar een baan.Je gezondheid moet het wel toelaten, wens je heel veel sterkte met de UWV- instantie en met een nieuwe baan zoeken!

    Laat een reactie achter
  2. De strijd die uwv heet, BAH!
    Bij mij waren ze mn dossier “kwijt” toen ik ze voor de rechter daagde.
    Ik moest dus mijn heeeele medische geschiedenis opduikelen. De operatie die t meeste leed veroorzaakt heeft, was “niet te vinden” bij de betreffende chirurgische afdeling!
    (Ik heb nog steeds 24/7 pijn als gevolg van n relatief simpele operatie).
    Een felle brief naar het bestuur van het ziekenhuis hielp.
    Ik kan een boek schrijven over het medisch geklooi, t onbegrip, de afschuwelijke dingen die tijdens de rechtszitting gezegd werden (heul DIK dossier was er opeens ook).
    En ja, de stempels die je bij je naam krijgt: vreselijk en zolang je met uwv te maken hebt, loop je er tegen aan.
    Ik kreeg gelukkig wèl onderzoek door een onafhankelijk arts, de rechter koos die uit.
    Deze man bracht verslag uit en de lafbekken (sorry voor mn taalgebruik, ik vind het nog steeds niet eerlijk wat ze deden) van het uwv hebben niet eens de uitspraak van de rechter afgewacht. Ik “kreeg” meer dan ik ze in 1e instantie had voor gesteld…middels een schikking!
    Mijn advocaat had hoog ingezet om zo onderhandelingsruimte te krijgen, ze willigden ALLES in wat hij vroeg.

    Als ik geen advocaat had gehad, dan was ik overstag gegaan. De stress, de oneerlijkheid, de machteloosheid; v r e s e l i j k.

    Net als de vrouw die het blog schreef, hul ik me ook in anonimiteit. Toch een vorm van angst, wie weet wat voor streken het uwv alsnog kan uithalen.

    Sterkte, ontgoochelde vrouw! Ik hoop dat je voorspoed op je weg vindt!

    Laat een reactie achter
  3. Deze bovenste reacties gelezen en een ding valt mij op. Deze mensen zitten altijd in een situatie waarin de ander het heeft gedaan, Natuurlijk probeert het UWV zo min mogelijk uitkeringen te verstrekken maar waarom zou je niet meer kunnen werken. Ik ken zo ontzettend veel gevallen die vergelijkbaar zijn. Vechten voor een uitkering ipv een baan. Dat vechten kost ook energie. Mijn buurvrouw mankeert van alles, reumatisch en operaties gehad. Zij loopt iedere dag met de hond! Houd best af en toe grote feesten, dat red ik niet. Past regelmatig op, best zwaar die kleine kinderen en ga zo maar door. Kun je dan echt niet meer werken? Ik ben zelf zwaar ziek geweest maar zie toch altijd weer mogelijkheden. Kijk eens wat je nog wel kunt en blijf niet zo hangen in je ziekte. In Nederland zijn deze verhalen van mensen die zich te ziek voelen om te werken zo gewoon geworden dat ze er zelf in zijn gaan geloven. Ik heb collega’s die een hartinfarct hebben gehad of kanker en die gewoon weer graag terug op de werkvloer willen komen en dat is ook gelukt. Mt dat gezeur kom je niet verder. En hoog sensitief? Tsja, ik weet dat dat bestaat maar doe eens wat luchtiger hierover. Dat helpt ook!

    Laat een reactie achter
  4. Dag Elisabeth,
    Wat ontzettend jammer dat jij denkt dat mensen per definitie vechten voor een uitkering ipv vechten om te werken.
    Ook jammer dat je blijkbaar alléén ziet wat een chronisch zieke wèl kan. Realiseer je je dat jij niet achter de deur van iemand anders kunt kijken?
    Ik wens jou wijsheid en een heel goede gezondheid.

    Laat een reactie achter
  5. Wat een verhaal… maar best herkenbaar. Een bedrijfsarts die in het gesprek met je het een overlegd, en het ander communiceert met derden. Delen van het UWV-dossier die verdwijnen, en andere oordelen van andere artsen die niet in het dossier ‘mogen’ worden opgenomen… Pas na drie jaar (!) dankzij de advocaat een oplossing. Ik leef mee met een ieder die dit ook meemaakt…

    Laat een reactie achter
  6. Waarom ben u niet met de advocaat in hoge beroep gegaan of heeft het hoge beroep alles afgewezen

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *