Het staat op mijn netvlies gebrand

“Nog steeds word ik misselijk van de geur van alcohol. Onvermijdelijk komen herinneringen naar boven die ik het liefst weggestopt houd.

Want, als ik alcohol ruik dan ben ik weer even dat meisje van 5 jaar, en zie ik mezelf op een bed met dronken volwassen mensen liggen, die allemaal aan mij zitten.

Het staat op mijn netvlies gebrand.

Mijn moeder, ik zie haar zo zitten, zat in een hoekje toe te kijken maar kon mij niet helpen. Zij werd vastgehouden. Het was doodeng en gebeurde bijna wekelijks.

Ik werd gedwongen om bier te drinken en sigaretten te roken om kalm te blijven. Ik werd vastgehouden en schreeuwde om hulp, maar er was niemand die iets deed. Er was niemand die mij hielp.

Op mijn 6e werd ik in een tehuis geplaatst. Daar gebeurde ook dingen die het daglicht niet konden verdragen. Ook kreeg ik zomaar uit het niets straf en moest dan bij ene meneer T. op de grond zitten in zijn kantoor.

In het weekend mocht ik naar huis en daar begon de ellende weer, en als een zombie keerde ik steeds weer terug naar het tehuis.

Ik was 8 jaar en kwam in een pleeggezin terecht. In het begin ging het op zich wel goed, alleen moest ik tegen vreemde mensen papa en mama zeggen en dat vond ik heel erg vreemd, dat wilde ik helemaal niet!

Maar ik deed het toch omdat het zo hoorde. Met mijn biologische vader had ik geen contact meer maar met mijn biologische moeder nog wel. Zij kwam elke woensdagmiddag op bezoek en ze rook naar alcohol, maar toch gaf ik haar altijd een knuffel.

In september 1989 stortte op een dag mijn wereld in.

Er kwam iemand van Jeugdzorg om te vertellen dat mijn moeder zelfmoord had gepleegd. Mijn moeder was 32 jaar en ik op dat moment 11. Ik was helemaal overstuur maar toch moest ik van mijn pleegouders gewoon naar school gaan. Ik moest maar net doen of er niks was gebeurd!

Ik was 12 toen het misbruik door mijn pleegvader begon. Ik sliep boven, en als ik naar beneden ging kwam ik langs de slaapkamer van mijn pleegouders. Elke zaterdag, als mijn pleegmoeder boodschappen ging doen, moest ik bij hem in bed gaan liggen. ‘Kom eens lekker bij mij liggen’, zei hij dan.

Hij was naakt, ik moest met mijn rug tegen zijn voorkant aan liggen, en hij zat dan aan mij. Ik was compleet verstijfd van angst. Het was ‘ons geheimpje’ zei hij, en ik mocht er met niemand over praten…

Altijd zocht hij een gelegenheid om aan mij te zitten en mij te dwingen tot seksuele handelingen. Als ik nog in mijn bed lag kwam hij er gewoon bij liggen, was ik in de badkamer dan was hij er ook. Als hij in bad lag, moest ik hem thee brengen en naar zijn geslachtsdeel kijken en eraan zitten.

Mijn contact met mijn pleegmoeder was slecht. Zij kon mij niet om zich heen verdragen, en sloeg mij geregeld en schold mij uit. Toen ik op een dag al mijn moed had verzameld en haar vertelde wat mijn pleegvader met mij deed, geloofde ze mij niet en reageerde zij al haar boosheid op mij af.

Op mijn 18e durfde ik het aan. Ik kon zo niet langer leven en ben gevlucht. Dankzij goede deskundige hulp lukte het mij beetje bij beetje om met mijn verleden aan de slag te gaan.

Zo’n 10 jaar geleden ben ik zelfs teruggegaan naar mijn pleegouders. Ik heb hen geconfronteerd met het seksueel misbruik van mijn pleegvader maar ik werd niet geloofd. Ik werd weggezet als leugenaar en ze dreigden mijn leven kapot te maken.

Later ben ik op zoek gegaan naar mijn biologische vader en zijn familie. Dat was geen succes. Zij wilden mij niet leren kennen, want ik had het leven van mijn pleegouders verwoest. Vanaf die tijd heb ik met iedereen gebroken.

Ik heb een fijn huwelijk en ben naar omstandigheden redelijk tevreden. Ik leef met de dag en probeer te genieten van alle kleine dingen. Ik probeer te leven met mijn verleden.

Meestal gaat het goed maar zoiets kleins als de geur van alcohol kan mij van slag brengen, en dan ben ik weer dat kleine meisje van 5.”

Angelique Schoonderbeek

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

14 Reacties

  1. Angelique …hoeveel kan een kind/ mens verdragen. Ik vind jouw verhaal, jouw leven ongelooflijk, verdrietig en het maakt me boos.
    Dat jij de kracht vond, om te doen wat je deed, wat je schrijft, is net zo ongelooflijk.
    Wees gelukkig, hou van jezelf. Je bent een sterke vrouw.

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel InekeVonk voor je reactie,

      Dat vraag ik mijzelf ook wel eens af hoeveel kan een mens hebben, gelukkig met goede hulp en fijne mensen om mij heen vindt ik de kracht om door te kunnen gaan.

      Laat een reactie achter
    • Lieve SCHAT, zit met tranen in mijn ogen en ben echt intens verdrietig. Zo ongelooflijk heftig dit voor jou is geweest. Ben heel dankbaar dat ik je heb ontmoet via instagram en hoop ook je in het echt te ontmoeten en dan geef ik je een hele DIKKE KNUF !!!! Heb je zo verdient

      Laat een reactie achter
  2. Angelique,wat verschrikkelijk wat jij hebt moeten doorstaan en dan al zo jong.Wat erg als je verkeerde ouders hebt en die hebben zoveel misbruik van jou gemaakt.Maar dan ook nog bij verkeerde pleegouders terecht komen, het is te veel ellende om op te kunnen noemen.Begrijpelijk dat die geur van alcohol zoveel oproept bij jou.Maar gelukkig heb je wel een goed huwelijk en hoop dat je nu nog een gelukkige toekomst mag hebben.Ik vind jou een geweldig sterke vrouw!

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel Jeanne voor je reactie,
      Als ik zou mogen kiezen had ik deze pleegouders nooit uitgekozen, en daarom hoop ik ook dat pleegkinderen die misbruikt zijn door pleegouders ook hun verhaal durven doen.

      Laat een reactie achter
  3. Ook ik kan het alleen met ontzetting lezen! Afschuwelijk wat je op jonge leeftijd al overkwam, al is het op welke leeftijd dan ook vreselijk! Herken het alcohol gebeuren. Mijn stiefmoeder was ook vrijwel continu dronken, en wij als niet haar kinderen zijnde waren altijd de pineut! Verbaal werden we de grond ingetrapt, keer op keer! Dat doet je zelfvertouwen compleet afbreken. Mijn Vader kreeg op mijn 18 de een ernstig ongeluk, waar hij zwaar beschadigd uitkwam. Dit vooral in zijn hersenen.
    Het was mijn Vader niet meer maar een volwassen kind.
    Hij kwam niet meer thuis. Voor ons werd het toen nog dramatischer.
    Ben ook gevlucht in dat jaar, en vanaf die tijd op vele plaatsen tijdelijk gewoond.
    Een * thuisgevoel* had ik nergens, totdat ik op mezelf kwam te wonen. Dacht dat het daarmee ook over zou zijn, maar toen begon het eigenlijk pas. Het is een schade een litteken dat nooit weg is. Ook mijn moeder pleegde zelfmoord op mijn 10 de. Mijn stiefmoeder jaren later ook min of meer, ze verzoop zichzelf letterlijk.
    Dat jij sterk bent, blijkt uit je verhaal, je bent er nog ondanks alle ellende die je meemaakte. Geldt voor mij ook, maar bij tijde voel ik dat helemaal niet zo.
    Wens je vooral nog heel veel liefde en geluk toe!
    Je hebt het dik verdiend!
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
    • Wat word ik intens verdrietig als ik lees wat je is overkomen in je leven. Door dit te delen help je anderen ook dit taboe te doorbreken en te vertellen wat hen is overkomen. ik werk in de zorg en kom ouderen tegen met een jeugdtrauma en kan alleen maar luisteren en lief zijn voor hen op een goede manier. Wat ben jij een dapper mens. Ik ben blij dat je een fijne man hebt.

      Laat een reactie achter
      • Dank je wel voor je reactie Djoke,

        Daarom ook wil ik dit graag delen, toen ik het terug las herbeleefde ik dit weer en veel emoties kwamen los en dat mag dat hoort er bij. Maar besef ook heel goed hoe sterk ik ben geworden door alles.

        Laat een reactie achter
    • Dank je wel voor re reactie, en wat erg voor jou ook dat je moeder zelfmoord heeft gepleegd 🙁 ik heb daar soms nog wel last van, ik voel mijn eigen snel in de steek gelaten. Ik leef ook echt bij de dag de ene dag gaat het prima, en de andere dag voelt alles weer zo zwaar! Ik heb goede hulp gehad en geniet van de kleine dingen in het leven.
      Mijn hobby’s zijn fotograferen, knutselen en wandelen daar haal ik de kracht uit.
      Ik wens jou ook heel veel sterkte met alles
      Groetjes Angelique Schoonderbeek

      Laat een reactie achter
  4. Lieverd, ik maak een diepe buiging voor jou en bewonder jou om wie je bent, dat je de kracht hebt gevonden om je eigen weg te vinden en te kiezen voor geluk en liefde. Ik hou van jou!

    Laat een reactie achter
  5. Jemig zeg….
    Wat ben jij een sterke vrouw!
    Vreselijk wat jou is overkomen en erg dapper dat je jouw verhaal deelt!
    Ik wens je het allerbeste toe!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *