Het leek wel een oorlogsgebied bij mij thuis

Ik ken Jeroen via social media. Onlangs reageerde hij op een blog. Van een privébericht ging het over naar mail. Hij deelde zijn verhaal en vroeg mij erover te schrijven. Jeroen is niet zijn echte naam maar dat is bijzaak.

‘Boosheid is verspilde energie. Het heeft mij heel wat jaren en veel praten met een psychologe gekost, om daar achter te komen. Ik was op mijn zeventiende zo boos en had zelfs suïcide gedachten. In die periode dronk ik ook erg veel. Ik zag geen uitweg en heb ervoor gezorgd dat ik een salmonella vergiftiging opliep.

Dat was volgens mij de enige manier om de aandacht te krijgen en een eind te maken aan de misère! Ik heb bijna tien dagen doodziek in het ziekenhuis gelegen. Mijn stiefvader was niet weg te slaan en de rest van de familie kwam ook dagelijks langs.

Maar mijn moeder? Die heb ik toen niet gezien. Toen niet en daarna ook nooit meer.

Mijn moeder loog mij al van jongs af aan voor. Zo heb ik mijn biologische vader nooit gekend, hij zou haar hebben mishandeld waardoor zij, met mij als kleine baby, in een Blijf van mijn Lijf huis terecht kwam. Na een paar maanden ontmoette zij mijn stiefvader. Ik wist niet beter dan dat hij mijn vader was en een paar jaar later kreeg ik eerst een zusje en later een broertje erbij. Wij hadden, zo leek het, een echt gezin!

Rond mijn zeventiende, ik zat toen in mijn examenjaar van horeca assistent, leek het thuis wel een oorlogsgebied. Alles ging fout. Mijn moeder nam mij in vertrouwen, ze werd mishandeld en verkracht door mijn stiefvader, beweerde ze. Zij wilde vluchten met ons, haar kinderen. Ze had alles al gepland.
Maar ik mocht niets zeggen want anders zou er wat zwaaien voor mij.

Ik zat klem. Zag maar een uitweg en dat was zorgen dat ik die salmonella vergiftiging kreeg. Daarmee hoopte ik dat zij haar plannen niet door zou zetten. Ik had het mis. Vlak nadat ik terug was uit het ziekenhuis, ik woonde toen op kamers, belde mijn stiefvader in paniek op. Mijn moeder en halfzusje en broertje waren met de noorderzon vertrokken. Mijn moeder had toch haar plan uitgevoerd maar mij had ze niet meegenomen…

Weet je, ze zijn voor mij niet mijn halfzusje en halfbroertje. Ze voelen als veel meer. Daarom laat ik liever de toevoeging ‘half’ weg. Mijn stiefvader, ook zo’n rare benaming, bij hem voelt dat ook niet zo. Die man betekent zo veel voor mij. Dat is met geen pen te beschrijven.

Mijn stiefvader schakelde meteen een advocaat in, hij wilde zo snel mogelijk een omgangsregeling met mijn zusje en broertje. Maar wat denk je? Het eerste verzoek werd gewoon afgewezen! Dat was een grote knal voor ons. Het duurde drie lange maanden voordat de omgangsregeling werd bevestigd. Eens in de twee weken reden mijn stiefvader en ik uren om mijn halfzusje en broertje op te halen voor een weekend.

Al snel kwamen de verhalen los van mijn zusje en broertje. Mijn moeder bleek behoorlijk in de war te zijn maar weigerde hulp. Ze was halsstarrig en tegendraads. Mijn stiefvader reed bijvoorbeeld uren om naar een 10-minutengesprek van school te gaan, samen met mijn moeder, maar die haakte dan op het laatste moment af.

Het duurde bijna drieënhalf jaar maar eindelijk kreeg mijn zusje in 2011 spreekrecht. Zij en haar broertje mochten bij ons komen wonen! Door omstandigheden had mijn stiefvader geen woonruimte dus werden wij met zijn allen liefdevol opgevangen door mijn opa en oma. Er volgden rechtszaken om mijn moeder uit de ouderlijke macht te zetten. Nu, we hebben het over 2015, lopen die nog steeds want mijn moeder is in hoger beroep gegaan.

Mijn stiefvader kreeg een relatie en trouwde in 2013. Zijn vrouw, ik had eerst moeite met haar maar dat veranderde snel, heeft zelf ook twee kinderen die hun biologische vader niet kennen.

Nu, terugkijkend, ben ik blij dat mijn stiefvader nieuw geluk heeft gevonden. Samen vormen wij een groot, hecht gezin. We zijn een bont stel samen. Ik weet dat een bloedband niet altijd wat zegt. Voor mij gaat het er om dat je mensen om je heen hebt die om je geven en er altijd voor je zijn!

Het klinkt misschien raar maar ik kan nu met een soort berusting en tevredenheid terugkijken. Ik was heel diep gezonken maar juist daarna legde ik de basis waar ik nu heel veel aan heb! En nu, nu heb ik een eigen woning, ik heb mijn werk én mijn familie. Ik ben tevreden.’

Illustrator: Mies Frijling
www.miesfrijling.nl

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Wat erg .. als kind zo voorgelogen worden.
    Het geheim moeten houden .
    Als steun een Salmonella infectie bewerkstelligen
    Ik weet maar al te goed dat dit echt gebeurd.
    Heb van nabij gezien en gehoord van een eveneens 17 jarige Hoe dat in zijn werk gaat .
    Er zijn ook tieners die niet meer onder de leugens van zo.n moeder en haar familie uitkomen.
    Die mee moeten doen om de leugens in stand te houden over hun ” vermeende ” mishandelende vader.

    Deze blog raakt me extra diep.
    Heel goed dat je er over schrijft.
    Men zou bij de hulpverlening ook aandacht moeten hebben voor al die z.g.n. mishandelende vaders die nog nooit iemand kwaad deden. Vind ik.

    Laat een reactie achter
  2. Ja klinkt raar ,maar soms moet je door een oorlogs gebied om de vrede te vinden ,het is u gelukt ,hoop en denk u heeft er vrede mee ! …. ik wens het je van harte !.
    Grtz Tom.

    Laat een reactie achter
  3. Ieder huisje heeft zijn kruisje maar dit is wel een heel groot kruis! Vreselijk om te lezen hoe een kind voorgelogen wordt en een rot jeugd heeft gehad, zo erg dat hij zelf geen uitweg meer ziet! Ik word altijd heel verdrietig van dit soort verhalen. En het ergste is dat dit niet een verhaal is maar een waargebeurd leven.
    ‘Jeroen’ is nu tevreden en kan gelukkig verder met zijn leven. Ik wens hem al het geluk toe.

    Laat een reactie achter
  4. Dat een bloedband niet nodig is om familiegevoelens te hebben heb ik van dichtbij ervaren. Mijn oudste heeft een echte vader gehad aan haar “stief” vader en die band is sterker dan de band met haar bloedvader.
    Wat fijn dat je de oorlog hebt kunnen inruilen voor vrede. Ik wens je een mooi leven toe zonder oorlog

    Laat een reactie achter
  5. Je hoeft geen bloedband te hebben om familie te zijn.

    Ik vind het moedig van jou Jeroen dat je jou verhaal aan Mary hebt verteld.

    Wens jou al het geluk en liefde van de wereld toe…

    Laat een reactie achter
  6. Je hele kindertijd en jeugd voorgelogen worden en dan nog van je eigen moeder, komt vaker voor dan men denk!! Niet alle moederogen zijn zacht, sommige zijn koud en meedogenloos. Het duurt jaren voor men dat schuldgevoel kwijt raakt, want ja een moeder “doet zoiets niet” zonder reden, zal dan wel aan het kind liggen zeker…Als de muren konden praten, maar ze praten niet, spijtig genoeg!!!!

    Laat een reactie achter
  7. Wat een strijd 🙁 En wat zullen jullie allen blij zijn dat je poging om uit het leven te stappen mislukt is. Lijkt me ook een dubbel gevoel richting je moeder: enerzijds boosheid omdat ze het nodige teweeg heeft gebracht, anderzijds de wetenschap (gok ik) dat ze ziek is.

    Moedig om je verhaal te delen.

    Ik wens je nog vele jaren plezier/geluk met elkaar!

    Laat een reactie achter
  8. Wow, stil van..en wat mooi dat je nu gelukkig bent , dank je dat je dit hebt willen delen !

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *