Het begin van het einde?

Een jaar geleden stortte mijn wereld in. Op een doodgewone gure winterdag kwam ik na een lange werkdag thuis, en zodra ik de deur achter me dichtdeed, merkte ik al wat. De kapstok was leeg. Er hingen geen jassen van de kinderen, het was kil en doodstil.

Bijna aarzelend deed ik de deur open, bang voor wat zou komen zonder dat ik wist wat dat was.

Mijn vrouw zat met haar jas aan op de bank. In een flits ging er door mijn hoofd dat de verwarming stuk was, daarom zat ze natuurlijk met haar jas aan. Op het moment dat ik haar een kus wilde geven, onze normale begroeting na een werkdag, wendde ze haar gezicht af.

“Wat is er?” vroeg ik ontdaan. “Waarom doe je zo? Waar zijn de kinderen?”

Dat was het begin van het einde.

Ik kreeg te horen dat mijn kinderen bij tante Lies waren, en dat mijn vrouw wilde scheiden. Ik was lamgeslagen, kapot en geschokt. Dit had ik niet aan zien komen. Sterker nog, voor mij waren er geen tekenen dat het bij haar niet goed zat.

Ik heb als een klein jongetje zitten huilen. Kon amper uit mijn woorden komen. Wilde uitleg, wilde een herkansing, wilde niet met een voldongen feit geconfronteerd worden. Dit voelde als erg unfair, na 20 jaar huwelijk.

Zij had haar plan getrokken zonder ook maar iets met mij te bespreken. Zij wilde scheiden en de kinderen zouden bij haar gaan wonen.

Ik ging stuk. De kinderen, mijn kinderen, ik zou ze niet meer elke dag zien. Geen verhalen meer horen, geen geravot meer met de jongens, niet meer naar clubjes brengen. Ze zouden er gewoon niet meer zijn!

Van de een op de andere dag zouden mijn jongens zonder mij verder moeten. En ik zonder hen. Hoe kon dít mij overkomen? Ik snapte er geen hout van.

Ik moet blind zijn geweest dat ik niets heb gemerkt, de voorgaande maanden. Hoe kan het dat ik niet heb gemerkt dat er een ander in het spel was?

Een collega van haar nog wel. Ze kende hem al jaren en ineens sloeg de vonk over. Ze vertelde het met een glimlach. Ik stond erbij toen ze het vertelde en voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.

Ze trok die dag bij hem in. Samen met de kinderen. Onze kinderen…

Toen ze was vertrokken liep ik als verdwaasd naar boven. De kamers van de jongens waren opeens zo goed als leeg. Jankend liep ik door het huis. Ineens was het niet meer ons huis, het huis van onze dromen.

Zonder dat ik iets in de gaten had, heeft zij al haar spullen en die van de kinderen weggehaald. Met haar nieuwe vriend. De man van haar dromen.

Het duurde maanden om deze plotselinge scheiding te verwerken. Ik zat stuk, zorgde slecht voor mezelf en had ontzettend veel zelfmedelijden. Ja, ik dronk te veel, at me vol en lag op de bank.

Totdat ik besefte dat ik mijn leven weer op de rails moest krijgen. Mijn leven was niet voorbij, ik moest het alleen anders aanpakken. Ik moest leren dat ik zonder mijn vrouw ook nog een man was.

Ik pakte mijn sport weer op, ging weer naar vrienden (die vrienden die er nog over waren en geen partij hadden gekozen voor haar) en dook in de psychologie boeken. Mindfulness sloeg ik over, dat was niks voor mij.

Nu, bijna een jaar verder, kan ik zeggen dat het goed met me gaat.

Ik koester geen wrok, zie mijn kinderen elke week, zie dat ze hun draai nu een beetje hebben gevonden, en dat het met hen ook goed gaat. Met mijn ex heb ik aardig contact over de kinderen en daar ben ik blij om.

Ik ga weer met plezier naar mijn werk, voel me weer fit, eet relatief gezond en sta positief in het leven.

Ik ben niet zoekende naar een nieuwe partner. Ik denk maar zo: de ware komt gewoon een keer op mijn pad. En misschien, heel misschien, had dit zo moeten zijn, die scheiding.

In ieder geval heb ik vertrouwen in de toekomst en weet ik nu dat er een leven is na een scheiding. Het was toch niet het begin van het einde.

Jaap

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Jay change frequency change reality
    Een hele mooie jaarwisseling en niets gebeurd zomaar. Wie weet wat het universum voor jou zal brengen in 2017 Jaap. Mooi om te zien hoe jij verandering toe laat, uutsluiting bestaat niet in dit universum alleen naar toe laten.
    Wens jou een mooi nw jaar toe met veel nwe inzichten over jou zelf en je omgeving.
    Grts Rich

    Laat een reactie achter
    • Het komt goed met jou. Je hebt capaciteiten die zullen maken dat jij een gelukkig mens bent en wordt.
      Fijn dat je de kinderen, ontmoet, en dat het goed met ze gaat.
      Ik wens jou geluk. Je verdient het.

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *