Heb begrip en vel geen oordeel

Mag ik even je aandacht? Hieronder is het verhaal te lezen van iemand die jou mee wil nemen naar een wereld waar je misschien weinig over nadenkt. Een harde wereld vol onmacht en oordelen…

 

 

Het zal je maar overkomen. Zomaar een jaar of twee mentaal zo ziek zijn dat de financiële administratie niet meer te doen is. Met het gevolg dat de rekeningen zich opstapelen. Een rekening van negentig euro in den beginne, is na twee jaar negeren een rekening van vierduizend euro geworden.

Het gat is diepzwart en niet meer uit te komen.

Tijd om hulp te zoeken, om er zelf uit te klimmen blijkt echt geen optie meer. Via je psychiatrische hulpverlener ga je naar het maatschappelijk werk. Die sturen je door naar de gemeente die je weer doorstuurt naar de kredietbank. Die stuurt je weer door naar een bewindvoerder die je naar de rechter brengt en dan sta je onder bewind.

Al je financiële zelfstandigheid ben je kwijt. Je partner, die nog nooit ook maar een euro schuld heeft gehad, trouwens ook. Samen moet je het oplossen. Tanden op elkaar en leven van vijftig euro in de week. Ondertussen hoop je elke dag dat de bewindvoerder je schulden gesaneerd krijgt, en dat er licht komt aan het einde van de tunnel.

Via het maatschappelijk werk krijg je dan de uitnodiging om naar de voedselbank te mogen. De drempel is hoger dan een gemiddelde Alp maar boodschappen zijn duur en alle kleine beetjes helpen.

Bij de voedselbank krijg je wat ze op dat moment in jouw provincie voor handen hebben. Dus geen uitgebalanceerde maaltijd maar de groentes van het land die niet goed genoeg zijn voor de verkoop. Soms wat vlees wat over is uit de supermarkt. Misschien is er een lieve bakker die onverkocht brood invriest.

Je krijgt snoepgoed nadat de feestdagen voorbij zijn. Chips en andere gekke producten die niet goed lopen bij de lokale middenstand, en etenswaren die een dag of twee over datum zijn. Allemaal nog prima te gebruiken en te eten. Je kijkt naar de ingrediënten die je krijgt en maakt er een sport van om met zo min mogelijk extra aankopen een maaltijd op tafel te zetten.

Na een tijdje krijg je inzicht in waarom mensen met jou naar de voedselbank gaan. Mensen zoals chronisch zieken die in de bijstand zitten. Mensen die als gevolg van een dure scheiding, met verplichte verkoop van een huis duizenden euro’s onder de prijs, in de schulden zitten. Ook zzp-ers die door de crisis hun hoofd niet meer boven water kunnen houden.

Allemaal goede, lieve mensen die geen schuld aan hun situatie hebben. Je ziet bij hen apathie en gelatenheid door het uitzichtloze van hun bestaan. Je ziet hospitalisering van een hulpvraag. Want zelf de boel weer oppakken, oplossingen zoeken, dankjewel zeggen; er is vaak geen energie meer voor.

Kapot gebeukt.

Twee keer je zorgpremie niet betalen is binnen een jaar een rekening van drieduizend euro door boetes en allerlei administratiekosten. Ook al betaal je netjes verder de andere maanden.

Het is soms zo uitzichtloos.

Je wereld wordt ongelofelijk klein met een leefbudget. Er is geen geld voor leuke dingen. Geen geld voor kleding, geen geld voor een kapper, geen geld voor benzine. Je thuis is je alles. Achtennegentig procent van je bestaan is die stoel in de woonkamer en je bed. Daar drink je je koffie, geniet je van een sigaretje.

Een wat? Ja, een sigaretje. De enige luxe die nog over is, de enige verslaving waar geen energie meer voor is om tegen te vechten. Het is niet goed, dat weet je ook wel maar het is de enige vrijheid die je nog hebt. Jij mag bepalen waar je dat beetje leef geld aan uit geeft.

Mensen, alsjeblieft, oordeel niet over een ander als je niet precies weet wat de situatie is! Er zijn inderdaad mensen die van hun weinige leefgeld een wijntje drinken, een sigaretje roken of vuurwerk kopen. Misschien hebben die mensen wel tweeënvijftig weken lang een euro apart gelegd om dit te kunnen betalen.

Er zijn een komma vier miljoen mensen die op óf zelfs onder de armoede grens leven, en er zijn zestig duizend daklozen in Nederland. Het stigma moet eraf! Het zou fijn zijn als mensen niet zo hard zouden oordelen over anderen. Als ze wat verder zouden kijken dan hun eigen neus lang is.

Hulp geven is prachtig maar begrip hebben en geen oordeel vellen is nog veel meer waard.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Wat heb je dit weer mooi verwoord, helaas er is veel narigheid en oordelen kunnen veel mensen helaas wel. Ik betrap mij zelf er ook op dat ik bij dat sigaretje even moet slikken.Helaas zie en ken ik veel schrijnende situaties en leer je wel om anders te kijken naar een situatie waarin mensen verkeren. Niet iedereen is nu eenmaal in staat zich te handhaven in onze verhardende maatschappij.
    Goed dat mensen dit bespreekbaar maken voor degene die dat zelf niet kan.

    Groet Djoke

    Laat een reactie achter
    • Ik ken het als geen ander, schulden, drank, dakloos en sinds bijna 2 jaar onder bewind. Nog 32 maanden te gaan. Geen voedselbank in het dorp dus gewoon 50 euro en daar moet je het mee doen. En ja ook ik rook een sigaretje. En ben ik gelukkig? Meer dan!! Mooi geschreven weer Mary!

      Laat een reactie achter
  2. Weer heel mooi geschreven Mary, helaas te triest voor woorden dat het zo gaat in ons land en elders, zelf heb ik iemand in mijn kennissen kring die ik, als dat kan help.

    Laat een reactie achter
    • Er zit zooooo’n harde wereld verscholen onder onze ( wat hebben we het goed) wereldje.
      Een wereld waar wij zelfs niet aan denken laat staan bij stil staan…….TOT het ons zelf overkomt…..of tot we het geluk hebben het in jouw blog te kunnen lezen…bedankt Mary

      Laat een reactie achter
  3. Als wij als Nederlanders zelf niet in opstand komen tegen dit soort praktijken, gaat het gewoon door. En zal het ook nog erger worden. Nederland moet wakker worden! Kijk wat er gebeurd, bv alleen al in de zorg……. Dit kan en mag niet, en wij zijn hier ook zelf verantwoordelijk voor. Wij laten dit nl ook gewoon gebeuren. En wij kunnen dit ook stoppen, wat veel tijd en energie zal gaan kosten. Maar het KAN wel!

    Laat een reactie achter
  4. Wat geweldig dat je dit zo onder de aandacht brengt. Mensen oordelen inderdaad snel en meedogenloos, zonder te weten hoe het is. Prachtig geschreven ook!

    Laat een reactie achter
  5. Mensen oordelen snel en hard,omdat ze zelf vaak die zorgen (financiële zorgen)niet hebben meegemaakt.Soms de mensen die het dichtste bij je staan, zoals familie.Knap vind ik dat je het openlijk durft te vertellen,ze willen je er soms op aankijken.Maar in Nederland is nog best veel armoede en de regering zou daar ook iets aan kunnen doen.Twee maanden achterstand bij ZV en het blijft je achtervolgen, dat zou best anders kunnen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *