Mijn hart brak in duizenden stukjes

“Wij waren echt vier handen op een buik. Alles deden we samen, alles deelden we samen. Zussen door dik en dun. We schelen nauwelijks met elkaar en gingen door dezelfde fases.

We deelden alles, hadden geen geheimen voor elkaar. Onze puberteit beleefden we samen.

Punkers waren we dan ook samen.

Met zwarte oogmake-up, veiligheidsspelden in het oor en vieze zwartgeverfde haren. We zagen er voor die tijd extreem uit maar gedroegen ons voorbeeldig hoor. Onze ouders hoefden zich nooit zorgen te maken.

We vertelden elkaar over onze verliefdheden, onze onzekerheden, onze eerste kus en onze plannen.

We studeerden in verschillende plaatsen maar kwamen geregeld thuis. Onze band bleef hecht. Geheimen, verdriet, teleurstelling; we deelden alles met elkaar. Ik trouwde als eerst, zij volgde niet lang daarna. Pas toen merkte ik dat er nog maar weinig over was van onze hechte band.

Kwam het door de drukte van alle dag? Kwam het doordat ik het te druk had met werken, mijn gezin en vrienden? Ik weet het niet. Namen we elkaar minder in vertrouwen omdat we nu andere mensen in ons leven hadden? Wat het ook was, ik miste onze band, ons samen.

Ik bedacht een plan. Ik zou haar als verrassing voor haar verjaardag een dagje meenemen naar een sauna. In de hoop dat we onze band weer een beetje konden herstellen. Ik had mijn zus alleen gezegd hoe laat ze klaar moest staan, onze bestemming had ik achterwege gelaten.

In de auto bleef ze maar vissen. Ze wilde echt weten waar we naar toe gingen. Ik bleef erover zwijgen, anders zou het geen verrassing meer zijn, toch?

Toen we op de plaats van bestemming kwamen viel ze stil. Er was geen sprake van enthousiasme, sterker nog, ze weigerde een stap te zetten. Ze wilde onder geen beding daar naartoe en begon te huilen. Ik was verbaasd en bleef vragen waarom ze niet mee wilde naar die sauna.

Ze begon harder te huilen en tussen het snikken door zei ze dat ze er niet uitzag. Ik snapte er helemaal niks van, ze zag er toch wél goed uit? En toen begon ze, met horten en stoten, te vertellen dat ze onder de blauwe plekken zat.

Ik bleef het niet snappen en vroeg of ze was gevallen. Waar zou ze anders blauwe plekken van kunnen hebben? En toen begon ze te praten en brak mijn hart in duizenden stukjes…

Mijn zus, mijn alles, werd mishandeld door haar man! Mijn sterke mooie zus…Ik was er kapot van huilde met haar mee.

Na een tijd werd ze wat rustig en vertelde dat het er ingeslopen was. De man, mijn zwager dus, op wie ze verliefd werd, was een knappe kerel die altijd op de voorgrond trad en alles wel wist. Maar er zat ook een grote onzekerheid in hem; hij wilde over alles de controle houden.

Die controle oefende hij uit op mijn zus. Zij moest zich gedragen zoals hij wenste. Gebeurde dat niet, dan kreeg ze klappen. Nooit op zichtbare plekken, nee, zo gehaaid was hij wel. De blauwe plekken zaten altijd verborgen onder haar kleren.

Niemand wist hiervan. Na afloop had hij altijd spijt en beloofde beterschap. Totdat hij weer boos werd op mijn zus.

Mijn zus zat vol schaamte, heeft er nooit met iemand over durven praten. Nu, voor het eerst sinds haar huwelijk, kwam het eruit. Wat had ik met haar te doen, wat voelde ik mij ellendig om haar. Waarom heeft ze mij niet eerder in vertrouwen genomen?

Toen ze weer wat rustig was zijn we naar een restaurant gereden en daar hebben we uren zitten praten. Over haar huwelijk, over haar gevoelens voor haar man en over haar toekomst.

Ze heeft besloten dat ze weg wil bij haar man. Haar leven ligt nu aan gort maar ze beseft ook dat ze nu voor zichzelf moet kiezen. Die jaren van mishandeling hebben van haar een angstige onzekere vrouw gemaakt, zonder zelfrespect en zonder een eigen wil. Een vrouw die ik nauwelijks nog herken.

Ik heb haar beloofd dat ik er voor haar zal zijn, heb aangeboden dat ze bij mij mag komen wonen. Heb aangeboden om haar spullen te verhuizen. Heb aangeboden om namens haar de contacten met haar man te onderhouden. Die klootzak lust ik rauw!

Ik heb wel geëist dat ze zo snel mogelijk deskundige hulp inschakelt. Dit kan ze niet alleen aan. Bij haar is zoveel kapot gemaakt, daar heeft ze hulp voor nodig. Ik zal er voor haar zijn, zal haar met alles helpen en wil alles voor haar doen, zolang ze maar loskomt van haar man.”

Sonja

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Hallo Sonja,

    Ik ben een vrouw van weinig woorden. Maar ik bewonder je enorm. Ik wens jou en je zus dan ook enorm veel sterkte en heel veel kracht. Mijn gedachten gaan naar jullie uit.

    Een lieve groet,
    Jolanda

    Laat een reactie achter
  2. Weet je wat nou zo jammer is??
    Dat wíj,vrouwen,áltijd en eeuwig blijven hopen op verbetering in onze relatie.
    Wij,vrouwen,blíjven onze mannen beschermen tegen rechtsvervolging.
    Dat wij ,vrouwen altijd zó bang zijn voor zelfstandigheid dat we liever mishandeld worden dan weg te gaan.
    Meestal komen we alleen in verzet als we in gaan zien dat onze kinderen de dupe worden van onze besluiteloosheid.
    Ik hoop dat we éíndelijk in gaan zien dat een man die mishandeld,dat zal blíjven doen.
    Laten we beseffen dat we het nóóit “verdienen”om geslagen en vernederd te worden omdat ons gedrag en/of uiterlijke verschijning niet goedgekeurd wordt door onze partners.
    Wanneer leren wij dát nou eens??

    Laat een reactie achter
  3. Stil verborgen verdriet, onzichtbare tranen , voor vele vrouwen een werkelijkheid , en dan wel bij hen waar we het echt niet zouden van denken. Een glimlach verberg al het verdriet voor anderen…. Wens je veel moed en sterkte toe en hoop dat je in de toekomst een echte warme glimlach op je gelaat mag dragen

    Laat een reactie achter
  4. Sonja jullie zijn nog steeds die twee zussen.
    Bij jou heel duidelijk…voor je zus momenteel moeilijk. Ik denk dat ze ook bang is.

    Jullie samen komt goed. Heel veel sterkte…

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *