De gelukkige man

Hij kleedt zich zorgvuldig. Trekt niet zo maar wat uit de kast. Hij wil er goed uit zien en dat lukt hem aardig, vindt hij. Als finishing touch gebruikt hij op werkdagen aftershave. Geeft net dat beetje extra, vindt hij. Hij vertrekt altijd lekker vroeg om als eerste op zijn werk te zijn. Elke dag heeft hij er weer zin in. Elke dag vertrekt hij fluitend naar zijn werk.

Opgewekt werkt hij zich door een paar klussen heen. De zeikerige stemming van zijn collega’s ontgaat hem, heeft hij totaal geen last van. En dan ziet hij haar. Zijn hart maakt een sprongetje. Ze loopt langs en groet, met een brede glimlach om haar mond. Hij voelt het effect ervan in zijn buik.

Even later komt zij bij hem met een vraag. Iets over haar laptop. Iets onnozels. Geduldig legt hij haar uit wat er aan de hand is. Heel geduldig. Want hij geniet. Hij geniet van haar aanwezigheid, haar ogen, haar stem, haar parfum, haar kleding, haar alles. Hij weet dat zij het door heeft, hij ziet het aan haar blik.

Als ze weer weg is, kijkt hij op zijn horloge. Nog een paar uurtjes. Dan ziet hij haar weer. Ze gaan samen lunchen. Ver van de werkplek af, voor de zekerheid. Gelukkig dat zijn collega’s zo opgaan in hun werk, die hebben niets in de gaten. En haar collega’s zijn zo druk met hun hennetjes gedrag en hun uiterlijke verschijning dat zelfs de grootste ramp hen zal ontgaan.

Hun heimelijke lunches duren al een paar maanden. Hij geniet er elke minuut van. Ze leren elkaar steeds beter kennen. Waarderen ook. Ze vertrouwen elkaar alles toe. Ja, vertrouwen heeft hij hoog in het vaandel staan. Man, wat voelt hij zich goed. Hij leeft, verdikkie! Dat dit hem nog mag overkomen. Een knappe, slimme vrouw, die ook verliefd op hem is.

Na de lunch gaan ze ieder apart terug naar kantoor. En vrolijk gaat hij weer verder. Hij bedenkt nog een smoes om haar even te spreken, om haar te zien. Nee, hij kan geen genoeg van haar krijgen. Wat zij hebben is zo mooi, zo bijzonder, zo fijn. Hij denkt na over een toekomst met haar. Ja, dat ziet hij helemaal zitten.

Op de terugweg naar huis verlangt hij al weer naar de volgende dag. Hij kan alleen maar aan haar denken. Ze ziet er ook verrekte goed uit. Heel wat beter dan zijn vrouw. Ze is ook heel wat slimmer dan die stoffige huismus van hem. Met haar kan hij tenminste praten en lachen. Met zijn saaie, verlepte vrouw is hij elke dag na vijf minuten uit gepraat.

Ha, dat zijn vrouw zo opgaat in haar zorgen om de kinderen, scheelt enorm. Zit hij mooi achter zijn laptop te doen alsof hij werkt. Hij sluit zich thuis overal voor af, zeurende kinderen, een mopperende vrouw, hij laat het lekker langs zich heen glijden. Ze bekijken het maar. Wel fijn dat de huismus  ‘s avonds vaak te moe is om iets te willen doen. Hoeft hij tenminste geen smoes te verzinnen en kunnen ze gelijk gaan slapen. Want dáár moet hij niet aan denken. Althans, met zijn eigen uitgedijde vrouw.

Heel af en toe heeft hij last van zijn geweten. Eigenlijk moet hij haar wel vertellen dat hij verliefd is op een ander. Want, zo wil hij toch ook niet door blijven gaan. Maar ja, dan gaat hij wel af hè. Zijn vrouw en kinderen, tegen wie hij altijd predikte over vertrouwen, zullen het hem niet in dank afnemen. Hij vindt het zonde van zijn tijd om daar verder over na te denken.

Dit houdt hij nog wel even lekker voor zich, net zo makkelijk. Geen vuiltje aan de lucht.

Het blijft nog wel even zijn geheim…

 

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

12 Reacties

  1. Ben benieuwd hoe dit afloopt. Dat gaat iets zeggen over jou als schrijver (als het geweten van de lezer). 😉

    Laat een reactie achter
    • Het verhaal gaat een keer verder maar op welke manier laat ik nog even in het midden!

      Laat een reactie achter
  2. Ik heb er altijd moeite mee als een vrouw over de belevingswereld van een ma schrijft en andersom.
    Ik herken me er niet zo in.
    Verrder prima geschreven.

    Laat een reactie achter
  3. Knap geschreven. Eens zo knap omdat jij je als vrouw in het denken/voelen van een man verplaatst. Niet het leukste verhaal maar wel puur uit het leven gegrepen. Zeker weten dat dit voor velen herkenbaar is, zowel mannen als stille vrouwen…

    Laat een reactie achter
  4. Heb toch wel medelijden met de stoffige huismus, die er voor de kinderen en het huis is. Toch is ze daar TE druk mee want anders zou ze het wel in de gaten hebben.
    Het komt een keer uit maar zal bij deze huismus lang duren 😉
    Zielig verhaal maar verdomd goed geschreven. Je moet er maar weer opkomen!

    Laat een reactie achter
  5. Wees maar gerust zo lopen er nog wel een paar rond…..zeker weten!

    Laat een reactie achter
  6. Tja, de man is voorlopig nog wel even in de zevende hemel en zijn huismus heeft niets in de gaten?
    maar wie weet hoe het af gaat lopen?
    God straft is het vandaag niet dan toch wel morgen

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *