Dit gaat je je kop kosten

Juist toen ik dacht dat ik alles wel had gezien in Nederland, veranderde de wereld weer.

Politiek gezien was ik altijd een bezige bij, ik wilde weten wat er speelde in dit land.

Ik wilde overal een mening over hebben en deed het niet onverdienstelijk als fractievoorzitter van een politieke partij binnen de gemeenteraad.

Ik was gedreven, dat durf ik gerust te zeggen. Ik dreef vooral mezelf op, want naast de politiek deed ik ook nog ‘even’ een aantal andere dingen erbij.

Ik werk in een gevangenis met patiënten met een psychiatrische stoornis, volgde een opleiding tot verpleegkundige, was secretaris van een vereniging en, last but not least, had ik een gezin te onderhouden met 4 kinderen.

Mensen om mij heen riepen “Moet je niet een tandje terugnemen, dit gaat je je kop kosten.” Steevast antwoordde ik “Wat leuk is, kost geen energie.” En dat klopt ook. Ik rende me rot, met plezier.

Tot het leven, zoals bij iedereen wel eens gebeurt, begon te kraken.

Privé ging het achteruit, het werk begon meer van mij te vragen, of misschien wilde ik wel meer geven dan ik op dat moment kon, en de politiek begon me leeg te zuigen.

De polarisatie deed me pijn, van beide kanten.

Zelf was ik daar onderdeel van; een gemiddelde Wilders fan maakte ik het liefst met mijn woorden met de grond gelijk. En eigenlijk iedereen die het niet met mij eens was.

Tijdens dit drukke leven vergat ik dat de wereld doordraaide en ontging het me dat de kinderen ouder werden. Ik had ook niet in de gaten dat mijn vrouw mij zag als een passant die zo nu en dan langskwam.

Hoe hard ik ook gilde, wat ik ook gilde, in de landelijke politiek veranderde er niets.

Op een dag was het payday. Ik moest de rekening betalen van wat ik had verbruikt. Ik raakte mijn vrouw kwijt, mijn politieke drive en had totaal geen zin meer in een bestuursfunctie.

Ik werd weer terug geslingerd naar de basis. Ik was een gewone vent, inmiddels verpleegkundige geworden, met een baan van 36 uur en had alle tijd van de wereld om na te denken.

Dat was een zware tijd want als je gewend bent voor anderen te denken en overal tegen aan te schoppen, vergeet je naar jezelf te kijken. Dit keer werd ik ertoe gedwongen om te doen, en nu ben ik anderhalf jaar verder.

Ik moet zeggen dat ik niet echt slim ben geweest, maar ik heb een enorme les geleerd.

Er is veel veranderd sindsdien. Ik heb leren loslaten – loslaten is het toverwoord – en heb afscheid genomen van alles wat mij mijn vreugde ontnam of waarvan ik dacht dat het geen meerwaarde voor mijn leven was.

En daar zaten mensen bij die hier anders over dachten, maar het gaf mij in ieder geval mijn leven terug. Maar, ik heb ook oprecht leren houden van de mensen die er wel toe doen.

Behalve naar mijzelf heb ik ook om mij heen kunnen kijken. Vooral op social media zie ik mensen zich erg druk maken over de buitenlandse politiek.

Een buitenlandse president, die niet zou voldoen aan onze normen, is in het gemiddelde journaal belangrijker dan álle mensen in het binnenlandse ziekenhuis, het verzorgingshuis of de ggz kliniek.

Ik heb er geen mening meer over, dat heb ik afgeleerd. Het enige wat ik denk als ik al die meningen van anderen lees is ‘Mensen jullie bewandelen dezelfde weg die ik net heb afgelegd’.

Wat nu? Ik heb de rust terug, mijn leven terug, toeter geen meningen meer, maar heb nog wel een mening.

Die mening wil ik wel laten horen, maar dichter bij huis en het liefst ook zo dat mensen er direct iets aan hebben.

Ik wil met open vizier kunnen kijken naar zaken, dingen loslaten die er niet toe doen, en toch iets kunnen betekenen voor de samenleving.

Weet je wat ik ga doen: ik ga de politiek weer in.

Gastblog van Marc Den Heijer.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Mooi geschreven Marc, de politiek kan inderdaad veel te veel energie van je vragen.Als je jezelf daar in gaat verdiepen dan kom je er ook niet meer uit.Maar het werk in de gevangenis met patiënten met psychiatrische stoornis kost toch ook veel energie lijkt mij.Mijn petekind werkte daar in Vught ook als assistent arts en na 1,5 jr. had hij het ook wel gezien daar.Maar voor ontspanning moet je geen politiek opzoeken denk ik.Veel succes ermee !

    Laat een reactie achter
    • Dan zal ik het petekind vast kennen, het gaat er vooral om dat ik heb leren doseren en me nu kan richten op de dingen die er wel toe doen.
      En ja werken met patienten kost energie ,maar ondanks alles was en is dat het laatste wat ik op wil geven , ik geniet van mijn vak en ben er erg trots op dat ik in veel gevallen samen met mijn collega’s een patiënt verder kan helpen.

      Dank voor de reactie ,

      Met vriendelijke groet,
      Marc

      Laat een reactie achter
  2. Marc mooi verwoord.
    Leven denk ik, leren leven..die les volgen we allemaal een keer.
    Jij hebt goed opgelet tijdens de les.
    Succes verder.

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel , het was na alle scholing die ik gevolgd heb wellicht de moeilijkste ,maar meest waardevolle les die ik heb gehad.

      Dank voor de reactie ,

      M vr gr ,

      Marc

      Laat een reactie achter
  3. Wat openhartig en duidelijk geschreven!
    Ik ben het eens met Ineke, het leven leren.
    En dat valt niet mee. En kost, zoals in jouw geval, vaak erg veel.

    Voor ogen houden wat belangrijk is voor jezelf, ècht belangrijk.
    Dat vond ik moeilijk, vind ik soms nog.

    Met name op twitter vind ik de (politieke) discussies véél te fel, het is niet meer ergens over praten maar op elkaar inhakken. Razen en tieren.
    (Ben nu ik dit lees, bijna blij dat m’n gsm twitt er erg vaak uitgooit. Maar mis toch ook de gewone tweeps, die niet schelden…).

    De keuzes die ik heb gemaakt, vonden heel veel mensen om me heen maar raar. Die mensen “verloor” ik. Tussen “” want ik denk dat het niet echt een verlies is. Loslaten, los gelaten.
    Er zal wat voor terug komen, verwacht ik.

    Maar de politiek ga ik NOOIT meer in .

    Ik wens je heel veel succes!

    En Mary, zoals altijd, dank voor het plaatsen ❤

    Laat een reactie achter
    • Ben het met je eens , social media is niet altijd een meerwaarde ,polarisatie maakte het steeds moeilijker en vooral het persoonlijk aanvallen/bedreigen was voor mij de reden te stoppen met twitteren over politiek.

      Inderdaad werden persoonlijke keuzes zoals het bewust afscheid nemen van groepen en personen me niet altijd in dank afgenomen. Maar ik kwam er achter dat juist het loslaten van dingen die soms zo vertrouwd lijken me de kracht geven om door te gaan en dingen te overzien.

      Dus ik pak op wat ik leuk vind en dat zijn met punt op nummer 1 mijn kinderen , daarna mijn werk en daarna pas wil ik kijken of ik nog een bescheiden rol in de politiek in zou willen nemen.,

      Belangrijk is bovenal dat je geniet van het leven en zelf gaat leven en vooral je niet laat leven, heb helaas zelf ondervonden dat het even duurde voor ik deze les begreep.

      Dank voor de reactie,

      Groetjes ,

      Marc

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *