Elke zorgverlener wil mensen beter maken

Dag René, Heb jij de baan van jouw dromen?

In ieder geval heb ik een baan waarvan ik me nooit had kunnen indenken dat ik dit zou gaan doen. Het valt op in het werk dat ik doe, dat niemand de baan heeft waarvoor hij ooit geleerd heeft.

Zelf heb ik bouwkunde gestudeerd en er kan gesteld worden dat dit iets heel anders is. De baan van mijn dromen? Ik denk het eerlijk gezegd wel, in ieder geval kan ik me niet indenken dat ik ander werk zal gaan doen, of met een andere doelgroep zou willen werken. Dus ja, ik geloof dat ik wel de baan van mijn dromen heb.

Vertel eens, wat doe je voor werk?

Ik werk als Zorg behandel inrichtingswerker, de officiële naam is forensisch therapeutisch medewerker. Ik werk in een gevangenis waar een penitentiair psychiatrisch centrum aanwezig is. Ik ben samen met 2 collega’s verantwoordelijk voor het reilen en zeilen op een afdeling met 12 patiënten.

En wat houdt dat in?

Ik werk met gedetineerden met een psychiatrische stoornis. Deze gedetineerden zijn min of meer patiënten en zouden, als ze niet met justitie in aanraking waren gekomen, waarschijnlijk patiënt in de geestelijke gezondheidszorg zijn. Wij kiezen er dan ook voor om ze patiënt te noemen in plaats van gedetineerde.

Ga jij met plezier naar je werk?

Ik houd erg veel van mijn werk en geloof steevast dat dit een vak is wat je niet kan leren, maar wat in je moet zitten. Natuurlijk doe ik het om geld te verdienen, maar ik heb nooit het gevoel dat dit is waarvoor ik er ben.

Ik mis de patiënten als ik lang vakantie heb bijvoorbeeld en sta dan te popelen om weer aan het werk te gaan. En dit is niet omdat ik nieuw ben in het werk, ik doe dit werk namelijk al 15 jaar.

Het werken binnen de gevangenis roept uiteraard veel verplichtingen op met betrekking tot veiligheid, maar zeker ook omdat we binnen de muren in een omschakeling zitten om de normen hetzelfde te krijgen als in de huidige GGZ.

Hierdoor is de mate en het doel van rapporteren gewijzigd en ook de algehele omgang met de patiënt is veranderd: van het stomweg opsluiten naar het trachten doelen te bereiken.

Omdat we volgens GGZ normen willen gaan werken ben ik inmiddels begonnen aan een opleiding tot verpleegkundige. De organisatie heeft gevraagd of ik dit wilde doen, zodat we in de toekomst binnen de muren in de 24uurs zorg kunnen voorzien.

Hoe ziet een werkdag er uit van jou?

Dit is afhankelijk van de dienst. In de ochtend lezen wij ons in over wat er de dag eerder gebeurd is. Is er sprake van psychotisch gedragen, zijn er afspraken met patiënten gemaakt, is er sprake van agressie?

Wij wekken de patiënten en wij laten ons zelf zien bij de deur, zodat de patiënt weet met wie hij deze dag te maken heeft. Hierna gaat het dagprogramma van start. Hierin zitten lucht- en recreatiemomenten verwerkt, eventueel aangevuld met crea, sport, bibliotheek of bezoek.

Daarnaast rapporteren we in het elektronisch patiëntendossier, dit gaat altijd volgens het van te voren vastgestelde behandelplan. Wij zijn serieus bezig te werken aan de behandeling van de patiënt. Daarnaast hebben we dagelijks overdracht voor de late dienst.

De late dienst is dan ook het vervolg op de basis die op deze dag is gelegd. Hier worden eventuele verdere afspraken uitgewerkt en ook hier worden de rapportages op peil gehouden. Tevens worden hier vaak de individuele gesprekken met de patiënten gehouden om het behandelplan of andere problematiek te bespreken.

Wij hebben patiëntbesprekingen en behandelplanbesprekingen. Op deze manier zorgen wij dat de behandeldoelen steeds up-to-date zijn en op de patiënten zijn afgestemd.

Ik ondersteun de patiënten daar waar nodig. Dit kan erg divers zijn. Zo hebben we bijvoorbeeld mentorschappen. Dat houdt in dat je voor bepaalde patiënten het eerste aanspreekpunt bent. Het kan gaan om het regelen van kleding, financiën, het bespreken van het behandelplan, het gedrag of het corrigeren in de hygiëne. Gekscherend zeggen we dat je als Zb-Iwer zowel de vader, moeder, broer, zus, opa, oma, geestelijk verzorger vriend en leraar bent van de patiënt.

Met wat voor soort gedetineerden heb jij zoal te maken?

Patiënten met een acute hulpvraag. Patiënten die veroordeeld zijn, of veroordeeld gaan worden door de rechter. Ik werk op een afdeling waar de patiënt alleen maar gestabiliseerd wordt omdat hij in crisis verkeerd. De bedoeling is dat hij het verdere traject kan vervolgen.

En wat zijn zoal de problemen waar zij mee kampen?

Psychiatrische problemen, veelal psychotische patiënten maar er komen ook patiënten met angsten en wanen bij ons.

Staan zij altijd open voor behandeling?

Nee, patiënten hebben vaak geen ziektebesef. Daarom wordt er in sommige gevallen ook dwangmedicatie ingezet als blijkt dat een patiënt een gevaar vormt voor zichzelf of de omgeving.

Als men wel open staat voor behandeling is het natuurlijk veel makkelijker. We zullen dan ook eerst door middel van coachen en de juiste bejegening kijken of patiënten vrijwillig hun medicatie of therapie willen volgen.

Is het behandeltraject beperkt wat betreft tijd?

Ja, dit is beperkt. De patiënt zal niet langer mogen blijven dan dat de rechter de straf heeft uitgesproken. De patiënt mag namelijk niet langer dan nodig in een gevangenis zitten. Dit maakt dat het soms moeilijk is een patiënt in een goed vervolgtraject geplaatst te zien.

Boek je altijd resultaat of zit daar wel eens verschil in?

Ik werk in de crisiszorg, eigenlijk zien we hier altijd resultaten. Patiënten komen, populair gezegd, zo gek als een deur binnen. Na enige tijd, met de juiste benadering, bejegening en medicatie, zie je dat patiënten vaak weer opknappen tot een maatschappelijk aanvaardbaar niveau.

In een paar gevallen moet je erkennen dat een patiënt niet veel beter gaat worden, ondanks de medicatie. Dit is altijd moeilijk te beseffen, elke zorgverlener wil namelijk iemand ‘beter’ maken.

Is het meetbaar of een gedetineerde echt geholpen is?

Voor ons als behandelteam is het zeer zichtbaar hoe de patiënt is bij het vertrek, in vergelijking met hoe hij er aan toe was bij zijn binnenkomst.

Als ze uit het gevangenissysteem komen hebben wij geen zicht meer op het verdere traject. Wel merken wij dat door bezuinigingen het vaak moeilijk is een goed vervolgtraject te vinden.

Zo zijn er patiënten over wie met enige zekerheid gesteld kan worden dat ze met een minimale begeleiding prima kunnen functioneren in de maatschappij. Maar juist door het missen van deze minimale begeleiding is de kans dat de patiënt de fout in gaat groter.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Een job in een niet zomaar zorgeloze sector, gevangenis en dan nog op de afdeling psychisch gestoorden.
    Moet heel inspannend en energie rovend zijn ,lijkt me een job met een roeping, zoals artsen zonder grenzen, zoniet is het niet vol te houden.
    Ben helemaal niet thuis in deze wereld ( gelukkig) maar diepe bewondering voor diegenen, om dagelijks deze uitdaging aan te gaan is niet zomaar , oeps ga even werken !!!!

    Laat een reactie achter
  2. Een bijzonder beroep met een missie.
    Als buitenstaander lijkt het mij extra zwaar om met gedetineerden bezig te zijn maar diegenen zijn net zo goed ook patiënten die zorg nodig hebben. In deze baan lijkt het mij ook moeilijk om problemen, na het werk, niet mee naar huis te nemen. Maar ik lees dat René het prima onder controle heeft.

    Laat een reactie achter
  3. Een zwaar beroep lijkt mij.Psychiatrie is niet makkelijk en zeker niet bij deze patiënten die veroordeeld zijn.Mijn petekind is assistent arts in Penitentiaire inrichting in Vught waar zwaar gedetineerden zitten.Hij is na een half jaar waarschijnlijk weg daar maar een goede opstap naar verdere opleiding.Goed dat er mensen zijn die dit werk kunnen doen.Zij zijn ook hard nodig!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *