Elk half jaar is er die grote angst

“Ergens in het begin van 2014 kreeg ik last van mijn borsten. Ik had het gevoel alsof ze in brand stonden, het leek wel of er mentholpoeder over was uitgestrooid.

Aangezien mijn nicht mij pas daarvoor had verteld dat bij haar borstkanker was geconstateerd, gingen bij de alarmbellen af.

Ik heb heel even getwijfeld of ik misschien een paar dagen moest wachten voordat ik naar de huisarts zou gaan, in de hoop dat het rare gevoel over zou gaan.

Toch besloot ik meteen te gaan omdat ik het niet vertrouwde.

Voor mijn huisarts waren mijn klachten onbekend en voor de zekerheid stuurde hij mij door naar het ziekenhuis. Niet veel later stond ik te wachten in een donkere ruimte, terwijl mijn ontblote borsten pijnlijk werden platgedrukt door dat apparaat.

“Dit voelt niet goed, dit is foute boel,” schoot er door mijn hoofd.

Een paar dagen later werd ik gebeld. Ik moest mij over twee dagen melden op de Mammacare poli van de afdeling oncologie en chirurgie.

Er ging van alles door me heen. Zoveel gevoelens, zoveel gedachten. Het leek alsof ik in een vrije val zat en de rem niet kon vinden. Vanaf dat moment stapte ik in een achtbaan die niet kon stoppen.

Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.

Die dag ging ik, met lood in mijn schoenen, naar het ziekenhuis. Ik kreeg een uitgebreid lichamelijk onderzoek en het plan van aanpak werd besproken. Een week later zou er een punctie volgen, en twee weken later stond de operatie gepland. Het was de bedoeling dat ik na de operatie bestraling zou krijgen.

Toen ik weer thuis kwam, zat mijn hoofd vol van alle informatie. Ik probeerde alles tot mij door te laten dringen maar het lukte niet. Ja, ik had het voorstadium van borstkanker en er stond heel wat te gebeuren.

Allerlei gedachten vlogen door mijn hoofd maar echt veel tijd om na te denken, was er niet. Ik had tenslotte ook nog mijn kinderen en een huishouden dat door moest draaien.

Tussen de bedrijven door liep ik te piekeren.

Ik ging erg twijfelen aan mijn lichaam, was onzeker over wat ik wel of niet voelde. Ik was bang en vroeg me af of de deskundigen wel goed hadden gekeken, of ze niets over het hoofd hadden gezien.

Ik lag er wakker van.

De slapeloze nachten braken me op. Uit pure wanhoop belde ik de huisarts en vroeg hem om slaapmedicatie. Daar deed hij zo ongelooflijk moeilijk over, hij wilde het niet voorschrijven want ‘ook kanker hoort bij het leven.’ Ik werd boos en legde uit dat ik met drie kinderen alles moest laten doordraaien.

Al snel brak de dag van de punctie aan. Nog veel sneller volgde de borstsparende operatie. Met gemengde gevoelens ging ik de operatiekamer in. Mijn angst was zo groot en toch kon ik niet anders dan mij overgeven aan de chirurg.

Ik moest vertrouwen hebben, dat hield ik mezelf de hele tijd voor.

Na de operatie schrok ik. Want, hoewel er sprake was van een borstsparende operatie, was toch de helft van mijn rechterborst weggesneden. Dat was slikken…

Mijn nicht lag op dat moment ook in hetzelfde ziekenhuis. Zij kreeg hormoontherapie. Daar waar het kon, zochten we elkaar op. Dat was fijn want we hadden steun aan elkaar.

De bestraling startte 6 weken later.

Er werden tatoeagepuntjes op mijn huid gezet. Anderhalve maand lang ging ik elke doordeweekse dag naar het AMC voor 20 minuten bestraling. Op die momenten voelde ik niets, maar na een paar dagen begon de huid te branden.

Elke 2 weken volgde er een huidcontrole en een MRI.

Het leek wel alsof ik aan topsport deed, die bijna dagelijkse gang naar het ziekenhuis en daarbij de strijd die mijn lichaam leverde. Ik was zó moe…

En toch wilde ik thuis zoveel mogelijk de boel door laten draaien. Daarbij ging het ondertussen steeds minder goed tussen mijn man en mij. Eigenlijk ging het zo slecht dat ik had besloten om na mijn behandeling te gaan scheiden.

Met mijn nicht ging het helemaal niet goed. Haar hormoonkuur sloeg niet aan, de tumoren bleven groeien. Zij kreeg bestraling en zou laten ook nog chemo krijgen.

Volgens haar was ik er godzijdank vroeg bij, voor haar was het te laat, wist zij. Dat kwam wel even binnen, kan ik je zeggen.

Niet veel later is zij overleden.

Net voor haar crematie kreeg ik te horen dat mijn operatie was geslaagd, en dat alles uit mijn lichaam was weggehaald. Ik kon op dat moment niet blij zijn. Mijn lieve nicht had de strijd niet gewonnen.

Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik wel blij kon zijn.

En elk half jaar weer is er die grote angst als ik opnieuw voor controle naar het ziekenhuis moet. Die angst blijft levensgroot aanwezig.

Mijn lichaam heeft me al eens in de steek gelaten, dat zal me toch niet nog een keer overkomen?”

Bedankt Irmgard, @irmidehaan111.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Mijn hemel dit is de nachtmerrie van iedere vrouw…..Want een vrouw blijft ook een moeder en echtgenote en huishoudster en alles wat er nog bij komt.
    Zelf ben je kapot van wat je overkomt , probeer je toch alles voor de thuiswereld zo normaal mogelijk en draaiende te houden, terwijl jijzelf wegzakt .
    Bij dit alles dan nog het verlies moeten verwerken van iemand die je lief was en je steunde omdat alleen zij kon voelen wat je doormaakte , zo pijnlijk.
    Gelukkig is voor jou alles goed verlopen, maar ik geloof je vrij dat je iedere dag bang wakker wordt voor de rest van je leven, wens je sterkte en moed voor de toekomst….

    Laat een reactie achter
  2. Ik had opeens zaadbalkanker in maart 2008. Een dag na de diagnose is rechts alles verwijderd. Na drie dagen werd er een CT gemaakt om te controleren of de chirurg alle slechte celletjes had weggesneden. “Want houdt rekening met wat bestraling.” Op de vraag of ik daarna ook 7 keer de Tour kon winnen gaf ie geen antwoord. Ik geloofde toen nog in Lance.
    Twee dagen na de CT deelde,de uroloog mee dat ik “wat” uitzaaiingen had. Mijn buik, nieren, milt, lever, op de aorta en holle ader, darmen en longen zaten vol. Tot voorbij mijn sleutelbeen was ik uitgezaaid. Doorverwijzing naar Radboudumc omdat “daar uw kansen iets hoger liggen dwn hier in Helmond.” Prognose toen.. 7%
    Ik heb het, buiten verwachting, gered. Aanstaande 11 mei is mijn, nu jaarlijkse, controle. En ja, het begint nu al te kriebelen en ik voel vanalles.

    Sterkte!

    Laat een reactie achter
  3. Lieve Mensen dank jullie wel voor alle reacties zoals mijn nicht ook al vertelde “Opgeven is geen optie” Ton dank je wel voor het delen van jou verhaal, behoorlijk heftig, en de angst die je heb voor alle controles toch wel heel fijn dat mensen ook genezen van die nare ziekte.
    Wij zijn allemaal mensen, je kan zomaar iets krijgen je kan gaan winnen of verliezen.
    Maar geef nooit op.

    heel veel liefde

    Irmgard

    Laat een reactie achter
  4. Ja heel herkenbaar, ik zit midden in de chemo`s het eind januari een borstamputatie gehad en er zaten micrometastases in 1 lympheklier, volgens de artsen hebben ze alles weggekregen, maar als er 1 kankercelletje ontsnapt is dan….. Hiervoor krijg ik dus nu 6x een chemo, en daarna 5 tot 7 jaar hormoontherapie
    Vanaf de dag dat je te horen krijgt dat je kanker hebt is geen enkele dag als voor die tijd.
    Misschien een schrale troost dat er met ons zovelen zijn…

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *