Een treurige dag

De dag voelde drukkend aan. Het leek alsof ik met een zware last rondliep. Ik voelde mij alsof ik in een vacuüm leefde. Heel de wereld draaide door, leefde verder, liep verder en was zelfs vrolijk. Alleen mijn wereld stond stil. Raar was dat. Ik zag vreselijk op tegen deze dag.

Met lood in mijn schoenen stapte ik het uitvaartcentrum binnen. Mijn hand omklemde een zakdoekje. In mijn tas zaten nog veel meer pakjes zakdoeken, voor als ik het niet meer kon houden. Terwijl ik bedroefd en schoorvoetend de ruimte betrad, zag ik allemaal bekenden. Veel tantes, ooms, neven en nichten. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat het om een familiereünie ging.

Helaas, ik wist wel beter. Wat een treurige dag was het. Mijn tranen begonnen te druppen. Ik had nog niemand begroet en kreeg het nu al te kwaad. Aarzelend ging ik naar mijn tantes toe. Die stonden bij elkaar, rustig te praten. Enerzijds vond ik dat vreemd, anderzijds stelde mij dat gerust. Zij waren ondanks hun verdriet wel in staat met elkaar te praten. De tantes begroetten mij hartelijk en belangstellend. Het lukte mij om hen op rustige wijze, zonder overmand te worden door verdriet, te condoleren. Na een korte tijd ging ik de rest van mijn familie langs om ook hen te condoleren.

Wat later vroeg een tante aan mij: “heb je Moeke al gezien?” Ze zag mijn angstige blik en stelde mij gerust. “Je hoeft niet bang te zijn, het is niet eng. Ze ziet er uit als Moeke, ga maar kijken.” En ik liep, bijna op mijn tenen, de sereen stille kamer binnen. Een kamer die verlicht was met grote kaarsen. Een kamer, die vol stond met sterk geurende bloemen. Hier leek de tijd stil te staan. In deze kleine kamer nam een kist de meeste ruimte in beslag. Stapje voor stapje liep ik richting voeteneind. Inwendig angstig, bang voor wat ik zou zien, liet ik mijn blik van het laken omhoog gaan.

Daar, in de kist, lag mijn oma. Tot mijn grote opluchting constateerde ik dat het leek alsof ze lag te slapen. Ze zag er tot mijn verbazing tevreden uit. Haar gezicht leek minder rimpels te hebben. Mijn angst verdween wat naar de achtergrond. Nu durfde ik dichterbij te komen. Ik liep op mijn tenen om de kist heen, om oma goed te bekijken. Toen ik stilstond kon ik oma’s parfum ruiken. Dat was een vreemde gewaarwording. Ik kreeg daardoor nog meer de indruk dat ze lag te slapen.

Ik was zover dat ik oma durfde te aaien over haar mooie blonde haren. Ik raakte heel voorzichtig haar wasachtige wang aan. Zelfs dat voelde niet eng, eerder vertrouwd. Er ging van alles door mij heen en ik ervoer zowel droefheid als opluchting. Om mijn oma zo te zien liggen, was helemaal niet eng. Het besef dat ze nu echt dood was, kwam hard aan. Terwijl ik daar zo in mijn eentje bij oma stond, hield ik het niet meer. De tranen liepen over mijn wangen. Ik deed verwoede pogingen om ze weg te vegen, dat was tevergeefs. Op het moment dat ik haar hand streelde zei oma zacht tegen mij: “Mary, het leven is niet altijd gemakkelijk maar ga er voor en volg je hart.”

Huilend werd ik wakker. Ik voelde mij zowel verdrietig als gesterkt door deze droom. Mijn oma, iedereen noemde haar Moeke of oma Moeke, was een fantastisch lief en warm mens. Niet alleen voor mij maar voor al haar dertien kinderen, vele kleinkinderen, achterkleinkinderen en verdere familie. Zij was een rasechte Mater Familias. Eigenzinnig, hip, met haar lange laarzen vanwege haar koude benen, én erg betrokken bij iedereen. Nog steeds zijn er momenten dat ik haar mis en met een warm gevoel aan haar denk.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

23 Reacties

  1. Mijn Bonma is nu bijna twee jaar dood. Ik waakte bij haar, de avond dat ze stierf. Haar hart stopte terwijl ik haar hoofd aaide. Mijn Bonma is voor mij wat jouw Moeke voor jou is. Met tranen lees ik je blog. Ik mis Bonma nog steeds. Vaak. Maar het is wel fijn dat er zulke Moekes en Bonma’s zijn, vind je niet? En dat wij ze gekend hebben.

    Laat een reactie achter
    • Wat kan jij mooi schrijven Mary, kreeg er kippenvel van.

      Laat een reactie achter
  2. Heb nooit een Oma gehad ,ben wees ,maar ik voel wel wat je verteld ,warmte liefde ,Oma was zoals wij het hier op het platteland uitdrukken een echte Moederkloek ! kun en mag je dankbaar voor zijn.

    Laat een reactie achter
  3. Dat soort oma’s blijven altijd bij je hoor, een beetje stiekem, maar ze zijn in de buurt. Ik heb er ook zo’n een 😉

    Laat een reactie achter
    • O Mary. Wat heb je dit weer indrukwekkend en met veel gevoel neergezet

      Laat een reactie achter
  4. Intriest maar zo mooi Mary…ieder zal zich wel erkennen in jouw verhaal….bewaar het als een mooie herinnering…x

    Laat een reactie achter
  5. Mooi geschreven Mary, ik heb geen oma of opa gekend.Maar het doet mij aan mijn eigen moeder denken die nu 4jr. geleden overleden is !

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *