Ik heb de dood in de ogen gekeken

“Het was een stralende dag in juni. Ik was net hersteld van een burn-out. Mijn leven had voor de duur van drie jaar volledig op zijn kop gestaan. Ik was klaar met mijn verleden, en een nieuwe toekomst lag voor mij ik het verschiet.

Na elf jaar trouwe dienst bij een van de grootste luchtvaartmaatschappijen die ons land telt, had ik besloten om van de een op het andere moment ontslag te nemen.

Ik trad ik in dienst bij een software ontwikkelaar om een bepaalde applicatie in de markt te zetten. Kort nadat ik daar was begonnen, kwam ik er achter dat ik met valse voorwendselen het bedrijf was binnen gehaald en ik besloot daar weg te gaan.

Toen ik op weg naar huis was, belde ik mijn echtgenote om te vertellen wat er gebeurd was, en dat ik van het een op het andere moment had besloten om mijn ontslag te nemen. Zij reageerde verontwaardigd op mijn wat impulsieve actie, maar kon mijn besluit begrijpen. Even later belde zij mij terug in de auto en vertelde mij dat de salesmanager binnen haar organisatie graag met mij een gesprek wilde.

Een paar dagen later had ik daar een sollicitatiegesprek, en voor dat ik het wist had ik een baan in de financiële dienstverlening.

De donkere lucht die over mijn leven hing, bleek te zijn geklaard en een glansrijke nieuwe toekomst diende zich aan. Nog nooit had ik zo een ontzettend leuke en uitdagende baan gehad. Na een jaar bleek de onderneming in onderdelen te zijn verkocht en werd ons verkoopteam doorverkocht aan een dochteronderneming van een grote bank. Voordat ik het wist, zat ik in de buitendienst van een van de grootste banken die ons land telde.

Die dag in juni 2001, sloeg het noodlot toe en veranderde mijn leven ingrijpend.

Terwijl ik op weg was naar een klant werd ik gebeld door kantoor met de vraag of ik iets wilde opzoeken in mijn systeem. Al rijdend klapte ik op de bijrijdersstoel mijn laptop open met mijn telefoon geklemd tussen mijn schouder en oor. Al bellend en typend zag ik vanuit mijn ooghoek dat aan de andere kant van de snelweg een auto verdacht stond opgesteld.

Even was mijn aandacht afgeleid.

Een fractie van een seconde. Het werd zwart voor mijn ogen. Vele minuten later kwam ik tot het besef dat ik met volle snelheid op een stilstaande file was gereden. Wat versuft en duizelig keek ik over mijn stuur en zag hoe de damp onder de motorkap van de auto omhoog steeg. De neus van de auto was volledig weggeslagen. Ik had pijn en durfde me nauwelijks te bewegen. Twee mannen in politie uniform hadden de deur aan de bestuurderskant weten open te krijgen en hielden me aan de praat. Kreunend kon ik uitbrengen dat ik last had van mijn borst, rug en nek.

Nog voordat ik het wist lag ik zwaar gespalkt in de ambulance en werd ik met loeiende sirenes afgevoerd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Daar bogen diverse artsen zich over mijn lichaam en voerden allerlei onderzoeken op mij uit. Tijdens het ongeluk had ik een krak gehoord in mijn nek en een van de artsen onderzocht stapje voor stapje mijn nek, totdat hij uiteindelijk de pijnlijke plek benaderde.

Ik schreeuwde van de pijn.

De arts staakte zijn onderzoek en verdween naar een team van artsen. Van een afstand kon ik ze horen discussiëren en ik voelde hoe de spanning binnen het team toenam. Een van de artsen sprak over een mogelijke densfractuur. Er ontstond onrust op de afdeling en ik zag en hoorde dat het traumateam druk bezig was. Opeens stond er een hartmonitor naast mijn brancard. Mijn hartslag versnelde, en de angst sloeg toe. Er kwamen twee broeders naast mijn brancard staan en die brachten namen mij mee naar de röntgenafdeling.

In de lift hield ik het niet meer van de spanning en vroeg aan de broeders wat een densfractuur is. Overstuur drong ik aan. Ik wilde een antwoord, ik wilde duidelijkheid. Uiteindelijk verteld een van hen aarzelend, want eigenlijk mocht hij mij niets vertellen, dat als ik een densfactuur zou hebben, er niets meer voor mij gedaan kon worden. De kans zou groot zijn dat ik zou overlijden.

Mijn ogen liepen vol met tranen. “Maar dat kan helemaal niet,” antwoordde ik. “We hebben net een ander huis gekocht en zitten vol in de verbouwing. Ik heb een dochtertje van drie. Ze kunnen me helemaal niet missen nu.” De tranen stoomde inmiddels over mijn wangen en ik zag in een versnelde film mijn leven aan mij voorbij gaan. “Nee, ik mag niet dood gaan, ik ben pas 31,” brulde ik vanaf mijn brancard.

“Jullie moeten me helpen. Alsjeblieft doe iets.”

De lift stopte en ik werd naar de röntgenafdeling gereden. Het duurde voor mijn gevoel uren, daar in het röntgenapparaat. Ik kon niet meer en begon te schreeuwen om hulp. Ik was letterlijk kapot. Misschien zou ik morgen dood zijn…

Ik werd teruggebracht naar weer een andere afdeling en na lang wachten, ging de deur open en verscheen de arts die mij het alles bepalende nieuws zou brengen. Het was er op of er onder. Doodsbang en huilend vroeg ik de arts: “En, heb ik een densfractuur?” De arts pakte mijn hand en met een warme en liefdevolle stem sprak hij: “Je hebt geluk gehad jongeman. Voor zover de artsen hebben kunnen beoordelen is er geen spraken van een densfractuur. Je mag dus weer naar huis.”

Ik huilde van blijdschap.

Hij boog zich voorover en zei: “Blijf maar rustig liggen en dan zal ik je geleidelijk aan bevrijden van die vreselijke plank. Je moet binnenkort wel naar de neurochirurg om te horen of er eventueel ander letsel is in je wervelkolom.”

Ik kon de man wel zoenen van dankbaarheid. Mooier nieuws had hij mij niet kunnen brengen die dag. Eindelijk werd ik, na uren, bevrijdt van die verschrikkelijke plank. Eén dag lang had ik daarop gelegen. Het was een dag vol pijn, angst en verdriet. Ik heb de dood in de ogen gekeken en dat veranderde mijn leven.”

Dank Marcel van Koperen, @Coaching_Change. Wordt vervolgd…

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. Wauw Wat een thriller!
    Zat op het putje van mijn stole.
    Missch, daar ben ik dan weer zo nieuwschierig naar, krijgen we een Vervolg met de verandering die het teweeg heeft gebracht.
    Great Rich.
    #WarmHart

    Laat een reactie achter
      • Beetje ongeloofwaardig, van een baan in de luchtvaart, naar software ontwikkelaar, naar financieel adviseur. En een broeder die de diagnose ” verklapt” ? Dat kan beter.

        Laat een reactie achter
        • Dag Elles,

          Ik begrijp dat je mijn verhaal in twijfel trekt. Dat betreur ik. Te meer ook omdat het mij best moeite heeft gekost om zo een ingrijpende gebeurtenis openlijk te delen. En wat is er ongeloofwaardig aan een carriere ontwikkeling als system administrator bij een luchtvaart maatschappij naar account manager in de ICT om daarna de overstap te maken naar de financiele dienstverlening? Ik zie niet in wat daar ongeloofwaardig aan zou moeten zijn. Bovendien, denk je nou echt dat ik dan mijn werkelijke naam onderaan het artikel zou plaatsen?? Maar goed, jammer dat je het zo ziet. Ik hoop alleen niet dat je op iederander die zo moedig is om zijn/haar verhaal te delen een dergelijke reactie plaatst. Het doet een beetje af aan de schrijver en de moed die hij/zij daarvoor heeft moeten opbrengen. Maar goed, gelukkig zijn er ook nog mensen die daar iets genuanceerder en respectvoller mee omgaan.

        • Ik dacht dat hét een zélf geschreven verhaaltje was…sorry

  2. Maar hoe kan je al rijdend telefoneren en een laptop bedienen ??? Dat is toch vragen om problemen.

    Ik hoop wel dat het goed gaat aflopen ook voor degene die aangereden is.

    Laat een reactie achter
    • Hoi Sophia,

      Wat je zegt klopt. Nu zou het ondenkbaar zijn om dergelijke handelingen tegelijk te verrichten. Gelukkig is daar nu het nodige in veranderd ook qua wet en regelgeving en dat is maar goed ook. Maar goed, de gebeurtenis die ik heb omschreven dateert van 15 jaar geleden. Toen was het allemaal niet zo goed geregeld als nu. Vandaag de dag worden alle voertuigen ik de buitendienst standaard voorzien van een carkit. Dat was toen wel even anders en moest je bijna op je knieen om zo’n extra optie in je auto te krijgen. Eigelijk te belachelijk voor woorden mede gezien het feit omdat ik het bijna met mijn leven heb moeten bekopen.

      Laat een reactie achter
  3. wow wat een verhaal en gelukkig met een happy ending! Raar eigenlijk dat we eerst bijna dood moeten zijn voor we beseffen hoe kostbaar t leven is…En dit is geen verwijt hoor Marcel, ben zelf geen haar beter! 🙂 Fijn om er weer even op gewezen te worden!

    Laat een reactie achter
  4. Wat een geluk dat dit goed is afgelopen. Ben benieuwd naar het vervolg.
    Tjonge jonge, dit verhaal bewijst maar weer dat aandacht op de weg houden heel belangrijk is!

    Laat een reactie achter
  5. Het is lang geleden gebeurd lees ik, vijftien jaar.
    Je leeft, je schrijft.
    Je hebt geluk gehad.
    Zal inderdaad op je leven impact hebben gehad.
    Ik hoop dat je gelukkig bent..

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *